Semua Bab ไอยคุปต์ มนตรา พันธนาการราคะ [PWP] + [NC30+] #จบแล้ว: Bab 61 - Bab 70

"ข้าจะแตะต้องใครหรือไม่แตะต้องใคร มันก็เป็นเรื่องของข้า ที่นี่แผ่นดินของข้า ข้าเป็นเจ้าชีวิตของทุกคน แม้กระทั่งเจ้าที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้" องค์ฟาโรห์ตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ไม่พอพระทัยยิ่งนัก องค์หญิงจึงรีบตรัสบอกพระองค์โดยทันที"พระทัยเย็นก่อนเพคะ ตาฮารีไม่ได้หมายความเช่นนั้น" องค์หญิงตรัสแผ่วเบา และทอดพระเนตรมองพระพักตร์ที่งดงามอย่างลืมองค์ อีกทั้งยังใช้พระหัตถ์ลูบลงบนพระพักตร์ของพระองค์อีกด้วย แต่ทว่าพระนางสัมผัสถึงความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งยังมีความเศร้าปะปนให้พระนางรู้สึกอีกด้วย เมื่อได้พระสติจึงรีบชักพระหัตถ์ออกทันที องค์ฟาโรห์จึงจับพระพักตร์เรียวเอาไว้"ข้าต้องการจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ตาฮารี" องค์ฟาโรห์ตรัสแผ่วเบา และทอดพระเนตรมองพระเนตรหม่นหมองปนเศร้า พระองค์มีพระดำริว่าพระนางมีอะไรในพระทัย แต่ก็ไม่สามารถอ่านพระทัยของพระนางออกได้ มันทำให้พระองค์แปลกพระทัยยิ่งนัก เพราะพระองค์จะอ่านความคิดจากการสัมผัสมือของผู้นั้น แต่ว่าพระองค์กลับไม่สามารถอ่านความคิดของนางได้"ถ้าฝ่าบาทไม่รังเกียจจะดูตาฮารีรำระบำให้ทอดพระเนตรดูอีกครั้งดีหรือไหมเพคะ" องค์หญิงตรัสถาม เพื่อเบี่ยงเบนความ

‘ข้าจะทำอย่างไงดี ถ้าฟาโรห์จับได้ขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ แต่ถ้าข้าไม่สังหารเขาภารกิจข้าจะไม่สำเร็จ แต่ทำไมใจข้ามันเจ็บที่คิดจะสังหารเขา ไม่นะข้ารักศัตรูของมิโนอันไม่ได้ เสด็จพี่ต้องผิดหวังในตัวข้าแน่ เรื่องความรักต้องเกิดขึ้นกับข้าไม่ได้’ "ตาฮารี คิดอันใดอยู่หรือ" องค์ฟาโรห์ตรัสถามขณะที่พระองค์สวมกอดพระนางจากด้านหลัง ทำให้พระนางสะดุ้งด้วยความตกพระทัยยิ่งนัก"ไม่มีอะไรเพคะ หม่อมฉันแค่มองสระบัวที่มีหงส์สองตัวอยู่ในสระเพคะ" องค์หญิงตรัสเช่นนี้และทรงซบพระอุระแกร่งของพระองค์ทันที ทอดพระเนตรมองหงส์สองตัวที่คอเคลียกันอยู่สองตัวในสระบัวขนาดใหญ่"หงส์สองตัวนี้ข้าพึ่งเอามาปล่อยปีที่ แล้วเจ้าชอบไหม" องค์ฟาโรห์ตรัสถาม"เพคะ ฝ่าบาท" องค์หญิงตรัสแผ่วเบา"รู้ความหมายของมันไหม""มิทราบเพคะ""ถ้าหงส์ตัวหนึ่งตายไป อีกตัวนั้นจะตายตามไปด้วยเช่นกัน มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักมั่นคงซื่อสัตย์ต่อกัน" องค์ฟาโรห์ตรัสเช่นนี้ ทำให้พระนางเงียบไปเนิ่นนาน จนพระองค์ตรัสถาม"เป็นอะไร ทำไมเจ้าถึงเงียบไปละ""หามิได้เพคะ ตาฮารีเพียงคิดว่า ถ้าหงส์ตัวเมียหายไปไม่มีวันกลับมาละเพคะ" องค์หญิงตรัสถามแผ่วเบา"มันจะไม่ยอมมีค

"ข้าไม่ได้เป็นพระสนมเอกของใครนะ ข้าตาฮารีนางระบำเพียงเท่านั้น" พระสนมเอกตรัสเช่นนี้ แล้วนำพระวรกายเปลือยเปล่าที่มีกลีบกุหลาบติดอยู่ตามพระวรกายลุกขึ้นจากสระสรงน้ำขององค์ฟาโรห์ มีพระนางผู้เดียวเท่านั้นที่ใช้สระสรงน้ำรวมกับองค์ฟาโรห์เมื่อพระนามเอกเสด็จขึ้นจากสระสรง นางกำนัลต้องนำผ้ามาเช็ดตามพระวรกาย แต่นางกำนัลนั้นหายไปไหนหมดก็ไม่อาจทราบได้ พระนางจึงพอที่จะดำริได้ว่าองค์ฟาโรห์อาจประทับอยู่ที่นี่ พระนางจึงหันพระพักตร์ไปทางด้านขวา ทำให้พระนางทอดพระเนตรองค์ฟาโรห์ประทับยืนพิงข้าเสาทอดพระเนตรมองมาที่พระนาง และพระองค์กลับแย้มพระสรวล สายพระเนตรทอดมาที่พระวรกายเปลือยเปล่าด้วยความวาบหวามโดยทันที"มาเมื่อไหร่เพคะ" พระสนมเอกตรัสถามและแย้มพระสรวล และเสด็จมาหาพระองค์ราวกับกรีดกรายยั่วยวนเช่นนี้ พระนางมาประทับยืนตรงข้ามพระองค์ใกล้เพียงคืบ เมื่อก้มพระพักตร์ต่ำลงมา กลับมองเห็นความเป็นชายขององค์ฟาโรห์ออกมาพ้นผ้าลินินสีขาวสะอาดตา ทำให้พระนางมีพระพักตร์แดงชาดด้วยความเขินอายยิ่งนัก พระนางจึงหันมาทอดพระเนตรมองพระพักตร์ของพระองค์ทันที"เสวยหรือยังเพคะ" พระสนมเอกตรัสถามเช่นนี้ พระองค์กลับไม่ตอบสิ่งใด"ถ้าไม่ต

"เป็นอะไรทำไมเจ้าจึงเงียบไป" องค์ฟาโรห์ตรัสถามแผ่วเบา"กลับตำหนักกันเถอะเพคะ ได้เวลาเสวยแล้วเพคะ" พระนางตรัสบอกแผ่วเบา"กินเจ้าก่อนแล้วกัน" องค์ฟาโรห์ตรัสจบ และจับพระเพลาทั้งสองข้างขึ้นมา ทำให้พระนางใช้พระหัตถ์ทั้งสองข้างคล้องพระศอเอาไว้ เพราะกลัวตกลงมา"ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉันก่อนเพคะ""บอกให้เรียกอะไร""เรเนส"พระตำหนักกลาง ห้องบรรทม"อา..."พระสนมเอกถูกองค์ฟาโรห์ปรนเปรอจนสุกงอม พระโอษฐ์หนาจูบไปทั่วพระถันของพระนางเป็นจ้ำๆ ส่วนพระภูษาสีขาวสะอาดที่ทำจากลินินนั้น ไม่รู้ว่าหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เหลือเพียงพระวรกายเปลือยเปล่าเพียงเท่านั้นองค์ฟาโรห์ใช้พระโอษฐ์โลมเลียไปทั้งพระวรกายของพระนาง สายธารบนพระโยนีนั้นหลั่งไหลออกมาไม่หยุดให้พระองค์เสวยราวกับน้ำจัณฑ์องุ่นอย่างดี ที่ทำให้พระองค์หลงใหลและมัวเมา ไม่เพียงพระโอษฐ์ที่โลมเลียอยู่นั้น แต่พระชิวหากลับเข้าไปเล่นซุกซนอีกด้วย พระองค์ทั้งดูดและดึง ทำให้พระวรกายบางบิดไปมาด้วยความหวาดเสียว"อา...ฝ่าบาท..." องค์หญิงตรัสแผ่วเบาราวกับคนละเมอ พระนางปล่อยสายธารกระเซ็นออกมา พระองค์กลับไม่เอาพระพักตร์ออกมาแต่อย่างใด กลับโลมเลียเช่นนี้ไหลก็ไม่หมดสัก

พระสนมเอกเสด็จชมสวนอยู่ในอุทยานหลวง องค์ฟาโรห์ให้คนสวนนำดอกไม้มาใหม่จากบาบิโลน เช่นดอกบัว กุหลาบแดง ต้นแมลถวายความเคารพ และดอกไม้นานาพันธุ์ดูสวยงาม องค์ฟาโรห์ทรงอยากให้พระนางมีความสุข เมื่อพระนางเบิกบานพระทัย พระองค์ก็พลอยเบิกบานพระทัยด้วยเช่นกัน"พระสนมเอกลมแรงมากเลยเพคะ กลับตำหนักเถอะเพคะ เดี๋ยวจะประชวร" เทียร่าทูลบอกพระนางด้วยความเป็นห่วง"ขอเวลาข้าได้ชื่นชมดอกไม้ก่อน แล้วข้าจะขึ้นไป" พระสนมเอกตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล ทอดพระเนตรมองทุ่งดอกไม้ในยามเย็น มองเห็นว่าเทพรากำลังจะลับขอบฟ้าเทพตุมกำลังมาแทนที่ตอนนี้ข้ามาอยู่ในฐานะพระสนมเอกขององค์ฟาโรห์ ขณะที่อยู่กับเขา เขาช่างดีกับข้าเหลือเกิน รักและดูแลข้าอย่างดี แล้วจะข้าจะสามารถทรยศเขาได้จริงๆ หรือเมื่อวันวานเขาอยากให้ข้าขึ้นเป็นราชินี รู้ไหมข้ารักเจ้าสุดหัวใจแล้ว เรเนส"พระสนมเพคะ"เสียงของหญิงสาวดังมาจากด้านหลังของพระสนมเอก พระนางจึงหันกลับไปทอดพระเนตรทันที พระนางทอดพระเนตรเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีใบหน้างดงามราวกับสาวแรกรุ่น ผิวพรรณขาวผ่องต่างจากชาวอียิปต์มากนัก อีกทั้งนางกำนัลห้าคนที่เดินตามพระนางมากลับก้มลงเอาแขนและลำตัวแนบกับพื้น พ