All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่เขียน 70s: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่อยากจะเชื่อกลับมาทางด้านหลี่ซือหยวน เมื่อเข้ามาในตลาดมืดก็มองหางานเผื่อว่ามีคนจะว่าจ้าง แต่เหมือนว่าวันนี้มีคนเข้ามาใช้แรงงานเยอะ เขาเลยแทบจะไม่มีงาน“วันนี้เงียบเหงามาก แต่ผู้ว่าจ้างยังคงมีเหมือนเดิม”อาเหอพูดอย่างปลงตก วันนี้เขายังไม่มีคนว่าจ้างเลย“อย่าเพิ่งคิดมาก รอดูอีกสักหน่อยเดี๋ยวคงจะมีคนมาสอบถามเองแหละ” หลี่ซือหยวนให้กำลังใจสหาย แม้ว่าตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีคนว่าจ้างเหมือนกัน แต่ก็ยังมีความหวังว่าจะได้เงินกลับบ้าน“นั่นสิ เหมือนวันนี้พ่อค้าไม่ค่อยมีหรือเปล่า แต่ฉันก็มาตั้งแต่เช้าเพิ่งมีลูกค้าคนเดียวเอง” อาเฉียวพูดขึ้นมาบ้าง“เอาน่า อย่าเพิ่งคิดมากอย่างที่อาหยวนบอกนั่นแหละ รอดูอีกหน่อยเผื่อว่าช่วงเย็นจะมีงานให้ทำ พ่อค้าบางกลุ่มน่าจะมาช่วงเย็น”อาเจิ้นเองก็ได้งานน้อยมาก บ้านเขาเองไม่ได้มีฐานะอะไร การทำงานเกษตรจึงไม่พอที่จะจุนเจอครอบครัว เลยต้องมาหาใช้แรงงานที่นี่แทบจะทุกวันทั้งสี่คนเป็นสหายกันมานานแล้ว ยิ่งถ้ามีงานใหญ่ก็มักจะเรียกคนกันเองมาช่วยขณะนั้นก็มีคนที่หลี่ซือหยวนคุ้นตาเดินตรงเข้ามาหา“พวกนายว่างกันใช่ไหม วันนี้มีขนของเข้าโกดัง ฉันต้องการห้าคน นายไหวไหม เจ้านายให้คน

เก็บของล้ำค่าเฉินรุ่ยเมิ่งไม่คิดว่าอาหารที่วางตรงหน้าหลายจาน จะเกิดจากการปรุงอาหารของหลี่เหมย จึงตัดสินใจถามอีกครั้ง“อาเหมยทำอาหารเองเหรอลูก”“ค่ะแม่ ฉันทำเองทั้งหมด พ่อกับแม่ลองชิมก่อนไหม”หญิงสาวยิ้ม ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบกับข้าวอย่างละคำมาวางไว้ในจาน แล้วส่งให้พ่อกับแม่คนละชุดเพื่อให้ท่านทั้งสองลองกินดูหลี่กวงคีบอาหารในจานมาชิมทีละคำ ซึ่งไม่ต่างจากภรรยาเลย ทันทีที่ได้ลิ้นได้สัมผัสกับอาหาร ทำให้เขาตะลึงเล็กน้อย ไม่คิดว่าหลี่เหมยจะทำอาหารได้อร่อยอย่างนี้ แม้ว่าจะไม่มีคำชมออกมา แต่สีหน้านั้นทำให้สองพี่น้องรู้ว่าพ่อชอบอาหารที่กินไปซึ่งผิดกับเฉินรุ่ยเมิ่ง เธอไม่คิดที่จะเก็บคำชมไว้ในใจ “อร่อยมาก ไม่คิดเลยว่าอาเหมยจะทำอาหารอร่อยแบบนี้”“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าฝีมือการทำอาหารฉันจะไม่ได้เรื่องเสียแล้ว” หลี่เหมยที่ลุ้นมากคลายความกังวล เมื่อแม่เลี้ยงเอ่ยคำชมออกมา“อะไรอร่อยเหรอครับ” หลี่ซือหยวนกลับมาได้ยินพอดีเขาจึงถามอย่างอยากรู้“พี่ใหญ่รีบไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะ แล้วมากินมื้อเย็นพร้อมกัน” หลี่เหมยไม่ตอบและขยิบตาให้ทุกคนไม่ให้บอกพี่ชายเรื่องที่เธอทำอาหารเอง“อืม กำลังหิวเลย”ชายหนุ่มไม่คิดอ

เป็นที่รังเกียจคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลหยาง บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงกันหลายอย่าง นายท่านหยางได้วางมือให้ลูกชายบริหารงานทั้งหมดแทนตัวเอง เพราะรู้สึกเหนื่อยและอยากพักผ่อน แต่เขาและภรรยามีเรื่องกังวลยิ่งกว่าการค้า นั่นคือเรื่องที่ลูกชายคนเพียงคนเดียวยังไม่มีครอบครัว“ว่าแต่เมื่อไรลูกจะแต่งงาน พ่อก็อายุเยอะขึ้นทุกวันแล้ว อยากอุ้มหลานก่อนตาย” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นมา ขณะที่มือก็คีบอาหารไปด้วย“นั่นสิอี้ข่าย แม่เองก็อยากอุ้มหลานเต็มทีแล้ว ลูกก็จะเข้าเลขสามแล้วนะ” โม่ซือเจินเห็นด้วยกับสามี เธอไม่อยากตายโดยที่ไม่เห็นงานแต่งของลูกชาย“โธ่...อย่ากดดันผมเลยนะครับ พ่อ แม่ เรื่องแต่งงานผมยังไม่คิด ผมมีเมื่อไรแล้วจะบอกนะ ตอนนี้รีบกินข้าวก่อนเถอะ วันนี้พ่อเข้าไปหานายพลลุ่ยไม่ใช่เหรอ ผิดนัดไม่ดีนะครับ” หยางอี้ข่ายรีบเบรกความคิดของพ่อกับแม่เขายังไม่คิดเรื่องแต่งงาน ที่ผ่านมาผู้หญิงที่เข้าหาเขาก็เพราะทรัพย์สินและอิทธิพลของตระกูลหยางทั้งนั้น ซึ่งหยางอี้ข่ายไม่ต้องการอย่างนั้น เขาต้องการคนที่ไม่รักทรัพย์สินแต่รักที่เขาเป็นเขา ‘แบบนั้นไม่รู้ว่าชาตินี้จะเจอหรือเปล่า’“เป็นถึงเจ้านายคนอย่าทำหน้าอย่างนั้นเลย ฉ

เงินเกือบแสนหยวนหลี่เหมยและหลี่ซือหยวนเลือกที่จะเดินเท้าเข้าเมืองมากกว่าการนั่งเกวียน และเมื่อมาถึงคนเป็นพี่ชายก็พาไปตามหาจื่อหาง แทนที่จะไปที่ร้านค้ารับซื้อสมุนไพรก่อน“พี่จื่อหาง ผมกำลังตามหาพี่พอดีเลย” หลี่ซือหยวนรีบเข้ามาหาทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่าย“มีอะไรเหรอ ฉันเองก็กำลังไปหาพวกนาย วันนี้มาทำงานหรือเปล่า” จื่อหางที่ต้องการคนงานเมือ่ไรก็มักจะนึกถึงกลุ่มของหลี่ซือหยวนก่อนเสมอ“ผมมีสินค้ามาให้ดู เชื่อว่าเจ้านายของพี่ต้องการแน่นอน” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มเปิดใบไม้ที่คลุมของในตะกร้าด้านหลังของน้องสาวตัวเองให้ดู แล้วยังบอกอีกว่า“ตะกร้าผมก็มีเหมือนกันนะพี่”“นายรีบปิดเลย เดี๋ยวมีคนอื่นได้ยินและเห็นเข้า”จื่อหางตกใจแทบสิ้นสติที่มีโสมเต็มไปหมด ซึ่งแต่ละหัวใหญ่พอสมควร และดูจากสายตาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยปีทั้งนั้น ไม่รู้ว่าหลี่ซือหยวนกับน้องสาวมีบุญเก่าหรือไง ถึงได้สามารถหาโสมได้มากขนาดนี้ดังนั้นตอนนี้ท่าทางของเขาจึงดูระวังตัวไม่น้อย“นายกับน้องสาวตามฉันมา”พูดเพียงเท่านั้น จื่อหางจึงเดินนำทั้งสองคนออกมาจากตลาดมืด แล้วรีบตรงดิ่งไปที่ร้ายขายยาและรับซื้อสมุนไพรของตระกูลหยางทันทีวันนี้หยางอี้ข่ายมาต

“ไปที่สำนักงานตลาดมืดก่อน ฉันอยากรู้ยอดขายน่ะ แล้วอย่างรู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าตอนนี้”หยางอี้ข่ายต้องการดูว่าแนวโน้มของตลาดเป็นอย่างไร มีเจ้าหน้าที่คนไหนมากวน จนทำให้ตลาดมีความเสี่ยงหรือเปล่า และอยากดูพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของด้วย“ครับ” เทียนสิงไม่พูดอะไรต่อเขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถไปที่ตลาดมืดตามคำสั่งของเจ้านาย ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงที่หมายตอนนี้หลี่เหมยและหลี่ซือหยวนเดินเข้ามาในตลาดแล้ว คนที่รู้จักชายหนุ่มก็เอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง จนทั้งสองเดินมาถึงร้านขายจักรยานภายในร้านนี้เหมือนจะปลูกสร้างอย่างถาวร หลี่เหมยแปลกใจไม่น้อย คิดว่าตลาดมืดคงเป็นร้านชั่วคราวเนื่องจากเป็นตลาดที่ผิดกฎหมาย แต่ไม่คิดว่าที่นี่เหมือนตลาดคนเดินจากยุคของเธอเลยแม้ว่าจะมีคนมาขายแบบปูผ้ากับพื้นก็ตาม“อ้าวซือหยวน วันนี้จะซื้อจักรยานเหรอ” เถ้าแก่ร้านเดินออกมาทักทายอย่างเป็นกันเอง“ครับเถ้าแก่ จักรยานคันละเท่าไรครับ ถ้าผมซื้อสองคันลดให้หน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มถามถึงราคาและต่อรองอย่างมืออาชีพ“วันนี้นายไปรวยอะไรมา แล้วนี่ใครกันหน้าตาสะสวยไม่น้อยเลย” เถ้าแก่เอ่ยหยอกล้อ ก่อนจะถามถึงหญิงสาวที่ยืนข้างกัน“เธอชื่ออาเ