เมื่อฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่เขียน 70s のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลี่ซือหยวนกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยรอดูว่า บ้านใหญ่จะทำอย่างไรเมื่อหลี่เหมยกลับมาแล้ว“แกด่าใครนังหลี่เหมย” ซือถัวตวาดกลับยังไม่พอใจ อีกทั้งยังรู้สึกเสียหน้าที่ถูกหลานสาวของสามีด่าต่อหน้าทุกคน“ใครอยากจะรับก็รับไปสิ ฉันก็แค่ด่าลอย ๆ กับพวกที่ชอบมาแย่งชิงของคนอื่น ถ้าป้าสะใภ้ไม่ได้เป็นอย่างนั้นก็ไม่ต้องรับ แต่ถ้าหน้าด้านมาเอาของคนอื่นฉันก็คงด่าป้านั่นแหละ”หลี่เหมยเข็นจักรยานเข้ามาจอดในบ้านและหันมาพูดกับบ้านใหญ่ที่เห็นแก่ตัว“ฉันถามป้าหน่อยเถอะ คิดยังไงถึงมาเอาจักรยานบ้านเราไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ซื้อมาเอง หรือว่าที่ผ่านมายังไม่ใช่บทเรียนสำหรับบ้านใหญ่”“ฉันเป็นพี่สะใภ้ของพ่อแก ก็เป็นเหมือนแม่คนที่สอง ฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่เอ๊ะเดี๋ยวก่อนนะ นี่พวกแกซื้อจักรยานมาตั้งสองคันเลยเหรอ”ซือถัวแทบจะบ้าแล้วเพราะความอิจฉา ไม่คิดว่าบ้านรองจะมีจักรยานถึงสองคัน ต่อให้หลี่เหมยจะได้เงินคืนจากหร่วนเจินฮ่าวมา แต่ก็ไม่น่าจะเพียงพอถึงกับซื้อจักรยานได้สองคันแบบนี้“ป้าสะใภ้มีตาก็เห็นอยู่แล้วนี่ว่ามีกี่คันจะถามเพื่ออะไรอีก ไป ๆ รีบออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย มาทีไรก็ต้องการแต่เอาของจากบ้า

“พี่ใหญ่ พี่มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ จักรยานทั้งสองคันนี้บ้านเราเป็นคนซื้อมา อย่าทำตัวเห็นแก่ได้นักเลย ที่ผ่านมาเราสองคนก็ตัดขาดกันแล้ว” หลี่กวงก้าวเท้าออกมายืนด้านหน้าของคนในครอบครัว แล้วพูดกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา“แต่ฉันเป็นพี่ชายแก ฉันมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องในสิ่งที่ฉันต้องการ แกลืมคำสั่งเสียงของพ่อกับแม่ไปแล้วหรือไงว่าไม่ให้พวกเราทิ้งกัน” หลี่โม่ยังคงหน้าด้านพูดออกมา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตนเองจะได้จักรยานกลับบ้าน“ฉันไม่ลืมหรอกคำสั่งเสียของพ่อกับแม่น่ะ แต่ตอนนี้ท่านทั้งสองก็ไม่ได้อยู่แล้ว อีกอย่างพวกเราสองคนก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ อย่าทำตัวให้อายเด็ก ๆ เลย”หลี่กวงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบ เขาไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ให้กับพี่ชายคนนี้อีกแล้ว นั่นก็เพราะความเห็นแก่ตัวของอีกฝ่ายที่มักชอบมาขโมยของไปพอได้ยินน้องชายพูดแบบนั้นก็เกิดความไม่พอใจ แต่ก็เหมือนจุกอยู่ในอกที่พูดอะไรออกมาไม่ได้ เพราะสิ่งที่หลี่กวงพูดออกมานั้นคือเรื่องจริงทุกอย่าง“พี่อย่ายอมเชียวนะ จักรยานสองคันนั้นรวมแล้วเกือบพันหยวน ฉันอยากได้เอามาไว้ใช้ที่ครอบครัวของเรา อย่าลืมสิว่าเฟยเฟยยังเรียนหนังสืออยู่ ลูก

เพราะเสียงกรีดร้องของคนในบ้านใหญ่หลี่เสียงดังมาก ทำให้คนบริเวณใกล้เคียงต้องออกมาดู และจับใจความได้ว่าบ้านใหญ่หลี่ถูกปล้นซึ่งพวกโจรมันเอาของไปหมดเลย โดยไม่เหลืออะไรไว้ให้ จึงได้จับกลุ่มสนทนากันด้วยความแปลกใจ“มันก็น่าแปลกนะ พวกโจรมันต้องเอารถมาขนหรือเปล่า แต่ทำไมพวกเราไม่ได้ยินเสียงเลยล่ะ”ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมา“นั่นสิ แต่ก่อนจะพูดถึงเรื่องนั้น ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าใครกันนะที่เจ็บแค้นคนบ้านใหญ่หลี่ถึงขั้นขโมยไปทุกอย่าง หรือว่าจะเป็นคนในหมู่บ้านเรากันนะ”“ก็ไม่แน่หรอก แต่จะว่าไปหมู่บ้านเราก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน คงต้องให้หัวหน้าหมู่บ้านและเจ้าหน้าที่ทหารประจำหมู่บ้านตรวจสอบดู ถ้าเป็นคนในหมู่บ้านจริง ๆ ก็คงจะตรวจได้ไม่ยากหรอกเพราะคนบ้านใหญ่หลี่น่าจะจำทรัพย์สินของตนเองได้”เสียงการสนทนาของชาวบ้านบริเวณนี้ดังขึ้นไม่หยุด ต่างก็ถกเถียงกันไปมาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะสงสารคนบ้านใหญ่หลี่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสงสัยเท่านั้นว่าทำไม เมื่อโจรขึ้นบ้านถึงไม่มีใครได้ยินเสียงเลยแม้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะยังเช้ามาก แต่ข่าวเกี่ยวกับบ้านใหญ่ หลี่ก็กระจายไปทั่วหมู่บ้า

เมื่อถูกทุบจนสลบ หญิงสาวก็ถูกพามายังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ้านร้างในซอยเปลี่ยว ไม่นานเธอก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อพบกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยก็รู้สึกตกใจไม่น้อย ก่อนจะพยายามเรียกหาระบบของตัวเอง‘ลี่ลี่ เธออยู่ไหม ช่วยตอบฉันหน่อย ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น’ ไม่ว่าจะถามไปกี่คำถาม และเรียกหาระบบของตัวเองสักเท่าไร ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงทำให้เธอเริ่มเป็นกังวล ขณะเดียวกันนั้นเอง มีชายฉกรรจ์เดินเข้ามาสองสามคน ท่าทางของพวกมันช่างหยาบโลนสิ้นดี “พวกแกจับฉันมาทำไม ฉันไม่ใช่คนร่ำรวยที่จะให้พวกแกมาเรียกค่าไถ่ได้หรอกนะ ฉันก็แค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น” หลี่เหมยถามถึงจุดประสงค์ของพวกมันว่าทำไมถึงจับเธอมา ทั้งที่เธอเป็นแค่ชาวบ้าน“เรื่องนั้นไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าน้องสาว ไปทำให้ใครไม่พอใจ จนจ้างพวกพี่มาพรากความบริสุทธิ์ของน้องก็พอ”ชายคนนี้ไม่พูดเปล่า แต่เขาหยิบบางอย่างออกมา แล้วเดินเข้ามาหาหลี่เหมย ก่อนจะบีบปากเธอและป้อนสิ่งนั้นเข้าไปแม้ว่าจะดิ้นจนสุดแรง แต่คิดหรือว่าแรงของผู้หญิงจะสู้แรงของผู้ชายได้ ทำให้หลี่เหมยต้องกลืนกินสิ่งแปลกปลอมเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ไม่นะ! ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย”ห

ชายหนุ่มมองการกระทำทุกอย่างของเธออย่างตื่นตะลึง เพราะแม้จะรู้สึกพึงพอใจ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเก่งในเรื่องนี้ได้อย่างไร ซึ่งเขาเองก็ไม่ใช่ไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มา แต่ก็ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนทำแบบนี้กับเขามาก่อน“อา...ผมไม่ไหวแล้วนะ”ชายหนุ่มครางเสียงสั่นแล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มปากของเธอ ตอนนี้หลี่เหมยดูดกลืนกินน้ำในปากลงคอจนหมด ก่อนจะเงยหน้ามามองเขา เธอถอนปากออกมาแล้วยิ้มให้เขาอย่างยั่วยวน“ฉันขอทำเองนะคะ” เธอพูดขึ้นเบา ๆ ก่อนจะผลักร่างสูงใหญ่ล้มลงบนเตียง แล้วพาร่างของตัวเองมานั่งคร่อมร่างใหญ่ไว้“ทำไมล่ะ ให้ผมช่วยสร้างอารมณ์ให้คุณก่อนดีไหม”ชายหนุ่มที่ถูกนั่งคร่อมอยู่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง“คุณจะทำให้ฉันเหรอ คุณทำเป็นเหรอ” เธอถามอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าคนยุคนี้จะเล้าโลมเป็น“เป็นไม่เป็นเดี๋ยวก็รู้” พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้าไปบดจูบ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ก่อนจะจับตัวเธอให้หงายหลังลงไปนอนแล้วเขาก็ตามลงไปประกบเหมือนโล้ชิงช้า“อืมมม...” หลี่เหมยครางออกมาอย่างเสียวซ่าน เมื่อถูกจูบอย่างดูดดื่ม ส่วนสองเต้างามก็ถูกคลึงเคล้าด้วยมือหนาชายหนุ่มจูบซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ แล้วมาหยุดอยู่ที