เมื่อฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่เขียน 70s のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“ฉันเข้าใจในสิ่งที่เธอบอกนะหลี่เหมย แต่คนเราถ้าจะหาเรื่องมันก็มีข้ออ้างเสมอนั่นแหละ หวังว่าเธอจะรอดพ้นกับสิ่งพวกนี้นะ จริงสิแล้วเมื่อไรจะจัดงานแต่งล่ะ ฉันนี่รอกินอาหารมงคลอยู่นะ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับเอ่ยถึงงานแต่งของหลี่เหมยที่ยังไม่ได้จัดขึ้นเมื่อพูดถึงตรงนี้ หลี่เหมยมีความเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับ“รออีกสักหน่อยนะคะ ตอนนี้พ่อกับแม่ของพี่อี้ข่าย ยังอยู่ที่ต่างเมือง เดี๋ยวรอท่านทั้งสองคนกลับมาแล้ว ก็คงจะมีข่าวดีแน่นอน”“ดี ๆ ฉันจะรอฟังข่าวดีนะ”หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย หลี่เหมยก็ขอตัวเดินออกมา และมุ่งตรงกลับไปที่บ้านตนเอง เพื่อเตรียมอาหารเที่ยงให้กับทุกคนหลี่เหมยสาละวนกับการทำอาหาร เธอไม่อยากรับรู้เรื่องราวของคนในหมู่บ้านอย่างบ้านถังสักเท่าไร ถึงแม้ว่าเธอจะทำให้ถังชุนเป้ยเสียโฉมก็ตาม แต่นั่นก็เพราะเกิดจากการกระทำที่อีกฝ่ายเล่นงานเธอก่อนในขณะนั้นเองที่กำลังทำอาหารอยู่นั้น เสียงของระบบก็ดังเตือนขึ้นมา‘เจ้านาย ถังชุนเป้ยกำลังจะคิดร้ายและตรงดิ่งมาที่นี่ เจ้านายควรเตรียมรับมือไว้ให้ดี เธอต้องการจะเอาชีวิตของเจ้านาย’ ‘ขอบใจมากนะลี่ลี่ที่เตือนฉัน คราวนี้ก็คงจะจบเรื่องเสีย

“ฉันไม่โกรธพี่ แต่ถ้ายังถามไม่เลิก คืนนี้ก็ไปนอนนอกห้องก็แล้วกัน จบนะ” หญิงสาวตอบกลับ ก่อนจะทำอาหารต่อ เรื่องการปิดบังตัวตนของเขาสำหรับเธอไม่ใช่เรื่องใหญ่ เช่นนั้นแล้วจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องโกรธอีกฝ่าย แต่เหมืนอจะนึกอะไรบางอย่างออกมาได้ จึงได้ขอความช่วยเหลือสามี“ในเมื่อพี่เป็นคุณชายหยางผู้มีอิทธิพลของเมืองนี้ ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยทำเรื่องย้ายหร่วนเจินฮ่าวไปอยู่ที่อื่นได้ไหม แต่ช่วยทำเรื่องหักเงินเดือนของเขาไว้ด้วย เพราะเขายังเป็นหนี้ฉันอยู่หลายร้อยหยวน”“ได้สิ เดี๋ยวพี่จัดการให้ ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ น้องจะได้ยินข่าวดี”ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่ภรรยาร้องขอเรื่องนี้ แม้ว่าหลังจากแต่งงานแล้วเขาตั้งใจจะพาเธอเข้าไปอยู่ในเมืองก็ตาม ทว่าการที่ไม่มีหร่วนเจินฮ่าวในหมู่บ้านก็นับว่าเป็นเรื่องดีเลยทีเดียว “ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันมาทำอาหารต่อส่วนทางด้านบ้านถัง เมื่อรู้เรื่องที่ถังชุนเป้ยได้ทำลงไป คนเป็นแม่และพ่อก็แทบล้มทั้งยืน ไม่คิดว่าลูกสาวตัวเองจะมีจิตใจที่โหดร้ายแบบนี้ ส่วนคนอื่นในบ้านก็ได้แต่สมน้ำหน้า และไม่มีใครคิดที่จะช่วยเลย นั่นเพราะว่าเกิดจากการกระทำของถังชุนเป้ยเอ

และเมื่อทั้งสองคนเตรียมของหมั้นเรียบร้อยแล้ว ก็รีบลงมาชั้นล่างที่ลูกชายรออยู่ ก่อนจะพากับไปที่บ้านของหลี่เหมยเมื่อรถยนต์หลายคันเคลื่อนเข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เห็นแม้จะแปลกใจ แต่ก็สามารถเดาได้ว่าคงเป็นรถจากตระกูลหยาง และน่าจะเป็นของหยางอี้ข่ายพร้อมกับคนของเขารถยนต์คันใหญ่หลายคันมาจอดอยู่หน้าบ้านรองหลี่ และมีชายหญิงคู่หนึ่งที่แต่งตัวภูมิฐานก้าวลงมา คนที่เห็นก็เดาได้ทันทีว่าน่าจะเป็นนายท่านและคุณนายจากตระกูลหยางตอนนี้หลี่เหมยเองก็มาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินเสียงรถจึงได้ออกมาดู ก็พบว่าสามีกลับมาพร้อมใครอีกสองคน และเดาได้ว่าน่าจะเป็นพ่อแม่ของเขา“พ่อครับ แม่ครับ นี่อาเหมยภรรยาของผมเอง”ชายหนุ่มแนะนำภรรยาให้พ่อกับแม่รู้จัก ก่อนจะหันมาหาภรรยาและพูดอีกว่า “อาเหมย นี่พ่อแม่ของพี่ ท่านกลับมาที่เมืองนี้แล้ว วันนี้พ่อกับแม่มาสู่ขอน้องให้พี่อย่างเป็นทางการ”“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลี่เหมย ยินดีที่ได้รู้จักพ่อกับแม่นะคะ”หญิงสาวทักทายกลับอย่างนอบน้อม เธอไม่คิดว่าพ่อกับแม่สามีจะมาวันนี้ เลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรไว้ “เชิญทุกคนเข้าบ้านก่อนดีกว่าค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ บ้านอาจจะเล็กไปหน่อย หวังว่า

เธอน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย ไม่คิดว่าลูกสาวจะดูแลเธอดีอย่างนี้ แม้ว่าจะไม่มีสายเลือดผูกพันกันก็ตามเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ทุกคนก็ออกจากบ้าน เพื่อไปทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ รวมถึงหลี่เหมยกับพ่อที่ออกจากบ้านเพื่อไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องที่จะย้ายไปอยู่ในเมืองเรื่องนี้ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านตกใจไม่น้อย แต่ก็พอจะเข้าใจได้ ในเมื่อหลี่เหมยคือลูกสะใภ้ของตระกูลหยาง คนมีอิทธิพลแบบนั้นคงไม่ให้ครอบครัวของภรรยาอยู่ในหมู่บ้านแบบนี้หรอกและข่าวที่บ้านรองหลี่จะย้ายออกจากบ้านก็กระจายไปทั่วด้วยเวลาอันรวดเร็ววันต่อมา...คนบ้านรองหลี่เดินทางออกจากหมู่บ้านด้วยรถยนต์ที่หยางอี้ข่ายขับมารับด้วยตัวเอง และเมื่อมาถึงบ้านที่นายท่านหยางมองให้ ทุกคนได้แต่ตกใจจนตาค้าง เพราะนี่ไม่ใช่บ้าน แต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ พร้อมสาวใช้และคนสวน“เอ่อ...นี่คือบ้านเหรอพี่เขย ทำไมมันใหญ่อย่างนี้ล่ะ”หลี่ลู่หรานกลืนน้ำลายลงคอ มองคฤหาสน์หลังโตด้วยความตื่นตา“ยินดีต้อนรับค่ะ / ครับ”พอได้ยินเสียงของคนรับใช้ ทุกคนต่างสะดุ้งโหยง เกินมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ มีเพียงหลี่เหมยเท่านั้นที่ยังทำตัวปกติ แม้ว่าจะตื่นเต้นก็ตาม นั่นเพราะชาติที่แล้ว เธอเ

หลี่เหมยเองพยายามหว่านล้อมสามี เธอเข้าใจสิ่งที่แม่สามีบอกมา เพราะธรรมเนียมบางอย่างมันไม่สามารถละเลยได้ในเมื่อแม่สามีและแม่ของเธอมีความเห็นตรงกัน ก็ยิ่งไม่สมควรละเลย“เอาน่าพี่อี้ข่าย ทำตามที่แม่บอกเถอะ อย่างน้อยก็คิดเสียว่าเป็นธรรมเนียมของบรรพบุรุษ”หลี่ซือหยวนที่นั่งฟังอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง ทว่ากลับถูกหยางอี้ข่ายพูดสวนกลับมาทันที “รอนายมีคนรักดูบ้างเถอะ แล้วจะเข้าใจความรู้สึกฉันตอนนี้”พูดจบเขาก็นั่งกอดอกและทำหน้าบึ้งตึงต่อพอทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะอย่างชอบใจ และสุดท้ายแล้วหยางอี้ข่ายก็ยอมตกลงที่จะแยกกันอยู่กับภรรยาจนกว่าจะถึงวันแต่งงานปัง ปัง ปัง เสียงประทัดดังขึ้นสนั่น ทำให้ทุกคนต้องอุดหูไว้ แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าทุกคนก็แสดงความยินดีออกมา นั่นเพราะว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของหลี่เหมยกับหยางอี้ข่าย ในบ้านเจ้าสาวเวลานี้มีแขกเหรื่อที่ถูกเชิญมาจำนวนไม่น้อยเลย ทั้งคนในหมู่บ้านที่รู้จักและสนิทสนมกัน รวมถึงคู่ค้าและลูกค้าของหลี่ซือหยวน ต่างก็มาแสดงความยินดีกับเจ้าสาวในวันนี้ สีหน้าของหลี่กวงและเฉินรุ่ยเมิ่ง ต่างก็ปรากฏรอยยิ้มแสดงถึงความยินดีและดีใจที่ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา ใครเห็นต่