Lahat ng Kabanata ng อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร: Kabanata 31 - Kabanata 40

หวังเหว่ยกวงมองสีหน้าน้องชาย ดูเหมือนไม่ใช่ฎีกาธรรมดากระมัง เขาจึงให้ขันทีข้างกายไปรับเอาฎีกามาเพื่อให้ตนเองอ่านก่อนค่อยตัดสินว่าควรจะดำเนินการเช่นไรต่อ เมื่อฎีกามาถึงพระหัตถ์ก็รีบกางออก ทุกตัวอักษรที่อ่านไปล้วนแต่ทำให้ฮ่องเต้อย่างหวังเหว่ยกวงถึงกับปวดร้าวขมับ ไม่อยากจะเชื่อว่ามีเรื่องแบบนี

วันนี้เหรินเล่อลงมือทำอาหารด้วยตัวเองทุกอย่าง โดยมีสาวใช้เป็นแค่ลูกมือเท่านั้น หลายวันนี้ความสัมพันธ์ของนางและเขาเป็นไปในทางที่ดีขึ้น และมีบางเวลาที่นางรู้สึกว่าหัวใจกำลังมีดอกไม้เบ่งบาน ยามได้แอบมองหน้าเขา “พระชายาเพคะทำอาหารหลายอย่างเลยนะเพคะ”เสี่ยวฟางที่นับวันจะเห็นประกายความสุขในแววตาของเจ้านายต

เหรินเล่อนั่งรอเขากินข้าวในตอนเช้า หลังให้บ่าวรับใช้ในเรือนไปสืบมาแล้วพบว่าท่านอ๋องไม่ได้ออกไป แต่รอจนแล้วจดรอดก็ไม่เห็นเงาคนที่คิดถึง “เก็บเถอะข้าไม่กินแล้ว” เหรินเล่อหมดอารมณ์กินอาหารตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นางหยิบรองเท้าที่นางปักค้างเอาไว้มาปักต่อแก้เบื่อ นางปักไปก็ชะเง้อคอมองไปยังหน้าประตูเ

เสี้ยวโหวกลับไปแล้ว แต่ขันทีเหลียงยังห่วงใยในตัวผู้เป็นนายที่วางตะเกียบตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ทั้งที่อาหารเป็นที่ถูกปาก แต่กลับไม่ยอมรับประทานต่อ คล้ายมีเรื่องหนักอกหนักใจ และหากเดาไม่ผิดก็คือไม่อยากจะหย่ากับพระชายาแล้วกระมัง ทั้งที่แรกเริ่มเดิมทีคิดว่าจะไม่ใส่ใจในตัวพระชายาด้วยซ้ำไป เขาจึงอย

ผ่านไปครึ่งวันจนตะวันตรงหัว ร่างที่โดนเคี่ยวกรำมาค่อนคืนเพิ่งฟื้นคืนสติ ดวงตาคู่สวยขยับเปิดเปลือกตาก่อนขยับร้องด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย...อ่าห์!!” ร่างกายส่วนล่างและตรงกลางกายปวดร้าวไปหมด ยิ่งขยับนางรู้สึกเหมือนมีก่อนหินใหญ่ทุบเข้ามาจนระบม แล้วก็พาลให้คิดถึงคนที่เป็นต้นเหตุของการเจ็บปวดรวดร้าว