บททั้งหมดของ อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร: บทที่ 41 - บทที่ 50

แรงผลักของบุรุษหนุ่มทำให้สตรีร่างแน่งน้อยอย่างฮุ่ยหนิงอันกระเด็นไปด้านหน้า นั่นทำให้เป่ยอ๋องต้องเดินไปจับเก้าอี้เพื่อยึดร่างกายไม่ให้ซวนเซไปมา พร้อมมองหน้าฮุ่ยหลิงอันอย่างเอาเรื่อง “เจ้าอยากตายรึ!” แม้จะมีอารมณ์กำหนัดเพียงใด แต่เขาก็ไม่ใช่พวกขึ้นเตียงไม่เลือก หรือแค่คลำไม่มีหางก็ลากไป หากเข

หลังจากฮุ่ยหลิงอันโดนจับให้แต่งงานกับทหารสักคน และให้ออกจากทหารไปทำไร่ในที่ดินที่มอบให้ ฮุ่ยมามาก็สงบเสงี่ยมมากเป็นพิเศษ จนเสี่ยวหยวนจื่อเริ่มสงสัย “พระชายาเพคะ ฮุ่ยมามาดูจะเงียบผิดปกติเกินไปนะเพคะ” เสี่ยวเฟิงสะดุ้งก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วก็ออกไปทำงานด้านนอก นางรับผิด

ผ่านมาสามวันแล้วหลังจากที่นางและท่านอ๋องได้ร่วมรักกันที่ค่ายทหาร นางยังอมยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงภาพนั้น มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ภาพที่ใครบางคนอยากให้เอาอกเอาใจ แต่เป็นเขาที่เอาอกเอาใจนางเสียมากกว่า แล้วเช้ารุ่งขึ้นเขาก็หงุดหงิดทันที เมื่อเหล่าทหารนายกองมายืนเข้าแถวกลั่นแกล้งแม่ทัพอย่างเขา

เป่ยอ๋องเข้าไปในห้องไม่สนใจฮุ่ยมามาอีก หากนางอยากคุกเข่าก็ให้นางคุกเข่าไป จนเวลาผ่านครึ่งค่อนวัน ฮุ่ยมามาก็ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ จนขันทีเหลียงเข้ามาสอบถามท่านอ๋องว่าจะเอาอย่างไรดี ทั้งที่เขาก็พยายามจะเกลี้ยกล่อมให้ฮุ่ยมามาให้ลุกออกไปก่อน แต่ทว่าความดื้อดึงของนางไม่อาจเปลี่ยนใจนางได้ “ท่าน

หลังจากเหรินเล่อจากไปแล้ว ไม่กี่วันถัดมาท่านอ๋องก็ให้ทุบเรือนของพระชายาทันที “ขันทีเหลียงเรียบร้อยหรือไม่” เป่ยอ๋องที่ไม่ต้องการให้ผู้ใดเข้าไปในเรือนของนางอีกจึงทุบเรือนทิ้งเสีย จะสร้างเป็นที่เก็บของของตัวเอง แม้ใจในส่วนลึกยังรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยก็ตาม ผ่านมาจะห้าวันแล้ว เขายังคงคิด