อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร

บทนำ หลูเค่อเอ้อ ชนเผ่าติดต่อกับแคว้นซีเป่ยด้านทิศตะวันตก เป็นเผ่าที่ได้ลงนามสัญญาสงบศึกมาช้านาน และเป็นพันธมิตรที่ดีกับซีเป่ยเสมอมา ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีทองตัดกับท้องฟ้าสีคราม มีเมฆประดับแซมสีขาวเป็นระยะช่างเป็นภาพที่สวยงามจับตาจนเหรินเล่อคิดว่านี่คือสวรรค์บนดิน และเป็นสิ่งที่ปรารถนามากที่สุด

เสี่ยวหยวนจื่อรู้สึกชอบพระชายาผู้นี้ จากที่ได้สัมผัสชั่วระยะเวลาสั้น ๆ นับว่าเป็นคนที่น่าติดตามไม่น้อย นี่แหละสมกับเป็นพระชายาเป่ยอ๋อง มุทะลุดุดันไม่เกรงกลัวผู้ใด แต่เมื่อผ่านมาได้สักพักสังเกตว่าพระชายากลับเอามือจับหัวใจ “พระชายาเพคะเป็นอะไรหรือไม่” เสี่ยวฟางเข้ามาพยุงตัวพระชายาหลังเดินมาใก

“ได้ข่าวว่าหลูเค่อเอ้อมีดินดีน้ำดีใช่หรือไม่” หวังเหว่ยกวงถามขึ้นแต่นั้นกลับได้รับสายตาห้ามปรามจากหวังหยางซั่ว คลับคล้ายกับไม่ให้พูดมากจนเกินไปนัก ทั้งเหรินเล่อเองก็มองออกว่าฮ่องเต้ของซีเป่ยก็ไม่น่าจะใช่คนดีอะไรมากนัก คงจะโลภเหมือนผู้นำหรือฮ่องเต้แคว้นอื่น ๆ ทั่วไป นางจึงได้แต่ตอบแบบแบ่งรับ

“ดี...ดีจริง ๆ เจ้านายเช่นไร บ่าวเช่นนั้น ดูสิหากเขากลับมาจะลงโทษคนของเขาเช่นไรกัน” เหรินเล่อแทบรอให้เขากลับมาไม่ไหวจนอยากจะไปตามหาเขาทีเดียว เหลียงเหล่ยเป็นขันทีคนสนิท ถือเป็นพ่อบ้านใหญ่ที่เหนือกว่าฮุ่ยมามาเรียกทั้งทั้งคู่มาอบรม “ขันทีเหลียงข้าไม่ได้คิดจะจัดการรุนแรง ก็แค

“เสี่ยวหยวนจื่อ ดูและพระชายาให้ดี ลงโทษให้นางสำนึกผิดในเรือนเจ็ดวันห้ามออกไปไหน” เป่ยอ๋องอยากกำราบนางบ้างจึงลงโทษนางไป แต่แค่นี้ฮุ่ยมามาที่ยังเหลือสติเล็กน้อยรู้สึกไม่เป็นธรรมกับตัวเอง “ท่านอ๋องข้าเจ็บเพียงนี้...ท่านลงโทษพระชายาแค่นี้หรือเพคะ” เหลียงเหล่ยเดินเข้าไปตบปากฮุ่ยมามาหนึ่งฉาด ที่ย