All Chapters of SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Chapter 91 - Chapter 100

@ลานหน้าหอไอเฟล ยามค่ำคืนมอร์ฟินจูงมือของฉันมาหยุดดูวิวที่สวยงามของยามค่ำคื่น ในกรุงปารีส" เธอพูดฝรั่งเศสกับอังกฤษได้ ผ่านในสามเดือน " เขาหันมาถามฉันอีกครั้ง" จริงๆก็เรียนมาบ้าง จากที่ไทยแล้วละ " ฉันพยักหน้าตอบไป" ตอนนี้เธอเทียบวุฒิจบไฮสคูล และกำลังต่อปริญญา ตรีควบโท ของลอนดอน แต่เรียนแบบออนไลน์? " เขาถามเรื่องราวของฉัน ตลอดเวลาที่ฉันหายไป" ใช่ มันยากมากเลยนะ ฉันคงต้องพึ่งนายให้สอน​" ฉันพยักหน้าและอ้อนๆมอร์ฟินเล็กน้อยเฮ่ออออ จู่ๆมอร์ฟินก็ถอนหายใจออกมาอย่างท้อใจ" ถ้าชีวิตเธอมันเพียบพร้อมแบบนั้น อีกหน่อยไม่ต้องมีฉันก็ได้ " น่าแปลกที่จู่ๆมอร์ฟินก็นอยด์ใส่ฉันซะงั้น" ฟิน เป็นอะไรไป " ฉันเขย่าแขนของเขาอย่างสงสัย" ตอนที่เธออยู่บนเวที มีตากล้องชื่อดังมากมายถ่ายรูปอยู่"" จู่ๆมาร์คัสก็ ดึงช่อดอกไม้จากมือของฉันไป เพื่อวิ่งไปหาเธอ "" ในตอนนั้น ฉันโกรธลูกมากเลยนะ "" ที่เขาวิ่งไป หาเธอ" มอร์ฟินเล่าถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น" ทำไมละ? " ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย" ฉันคิดว่า เธอคงไม่อยากให้ใครรุ้ว่า มีลูก มีสามีแล้ว " มอร์ฟินยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าๆ" มอร์ฟิน" ฉันจับใบหน้าของมอร์ฟิน เพื

มอร์ฟินเลิกคิ้วหันมองมาทางฉันทันที ฉันลุกขึ้นชันเข่าจากเตียง ก่อนจะค่อยๆ ดื่มไวน์และตวัดเลียอย่างช้าๆ ลงที่ต้นคอของมอร์ฟิน และค่อยๆเลียชิมรสของไวน์สุดเลิศล้ำ ที่ไหลลงต่ำไปตามเรือนร่างของมอร์ฟิน และใช้ลิ้นสัมผัสตามผิวที่เนียนนุ่มขาวละเอียดมาจนถึงผ้าเช็ดตัวที่พันไว้แบบหลวมๆ ตรงสะโพกของเขา ฉันเงยหน้ามองดูมอร์ฟินที่ กำลังมองฉันด้วยสายตาที่เย้ายวน และค่อยลูบหัวของฉันอย่างเร้าอารมณ์ แน่นอนว่าถ้าฉันได้เริ่มแล้ว มันไม่มีทางจะหยุดได้เลย.. ฉันค่อยๆเลียไวน์ที่หยดตามร่างกายนั้น ย้อนกลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง ราวกับเสียดายมัน... ฉันกลื่นน้ำลายเมื่อรสชาติของไวน์สัมผัสที่ปลายลิ้น ก่อนจะหยุดตรงใบหน้าของมอร์ฟินอีกครั้ง เราทั้งสองมองหน้ากันอย่างแน่นิ่ง ฉันค่อยๆเล่นหูเล่นตา มอร์ฟินก้าวขาลงจากเตียงทันที พร้อมกับกระชากผ้าเช็ดตัวจากตัวของเราอย่างแรง ค่อยๆทรุดตัวลงตรงหน้าของมอร์ฟิน ใบหน้าของฉันหยุดตรงหน้าท่อนเอนลำใหญ่ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่ง สัมผัสเข้ากับลำท่อนที่ขยายใหญ่ตามมือ ฉันจัดการเทไวน์ลงบนลำเอน ไวน์สีแดงองุ่นไหลลงสู่ท่อนเอนยาวใหญ่ ฉันค่อยๆตวัดลิ้นเลียกินน้ำจากใต้ท่อนเอนนั้น ปลายหัวบานชูชันขึ

"ทำไมนัดมาร้านแบบนี้ล่ะ? แล้วเราจะมีปัญญาจ่ายกันเหรอไง?" ยังไม่ทันจะเลื่อนเก้าอี้นั่ง นานะก็ถามพี่ชายไปอย่างไม่แน่ใจ"พิซซ่าที่นี่ถาดหนึ่งก็เกือบสามพันแล้วนะ" เธออ่านเมนูแล้วสั่งอะไรไม่ลงหนักเข้าไปอีก"บอกเอาไว้ก่อนเลยนะ หนูไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารหรอกนะ และก็ถ้าจะมาขอยืมเงินกัน หนูก็ไม่มีเหมือนกัน" นานะพูดดักทางพี่ชายเอาไว้ก่อนด้วยใบหน้าที่จริงจัง"เออ..ฉันไม่ได้มายืมเงินแกหรอกน่า""ที่นัดมาเจอเนี่ยก็แค่อยากเจอ และตั้งใจจะเลี้ยงข้าวน้องสาวบ้างก็เท่านั้นเอง" ไอโตะยักคิ้วขึ้นพลางยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางขี้เล่น "อีกอย่างตั้งแต่พ่อแม่เสียไป..เราก็แทบไม่ได้กินอะไรดี ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?""ถือซะว่าได้ลิ้มลองอาหารดี ๆ สักครั้งก่อนตายแล้วกันน่า" ร่างสูงพูดออกมาพร้อมกับตักอาหารต่าง ๆ ให้กับน้องสาวอย่างใส่ใจ"นี่..เล่นพนันได้มาเยอะเหรอ?" นานะถามกลับไปตามตรง เพราะคนอย่างพี่ชายเธอคงไม่มีทางได้เงินมาจากงานสุจริตอะไรแน่ๆ"ฉันเลิกเล่นพนันแล้วน่า ไม่ต้องห่วง และตอนนี้ฉันก็หางานใหม่ได้แล้ว เงินดีเลยด้วยนะ""งานอะไร? ทำที่ไหน?" ทันทีที่ได้ยินไอโตะพูดเรื่องงานใหม่ นานะก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันทีด้วยความแปลกใจ เพร

ย่านคลองเตย เวลา 17:45 น.ฝนที่ตกตลอดบ่ายเริ่มซาลง เหลือเพียงละอองบางเบาที่ไหลรินจากชายคากลิ่นโคลนเปียกกับสนิมเหล็กในตรอกแคบ ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศนานะเดินถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่เปื้อนหมึกในมือ ข้อความสั้น ๆ ที่พี่ชายเขียนไว้เสียงรองเท้าเปียกน้ำดัง แจะ ๆ ทุกครั้งที่เธอก้าวก่อนจะหยุดอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งที่ดูเก่าจนใกล้พัง ซึ่งเป็นบ้านที่ชาวบ้านแถวนี้บอกว่าเป็นบ้านของเน..เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพี่ชายเธอ คนที่น่าจะรู้ดีที่สุดว่าพี่ไอโตะหายไปไหนคนตัวเล็กเดินไปยืนหน้าบ้าน ประตูเปิดแง้มไว้เล็กน้อย แต่ภายในบ้านแทบไม่มีข้าวของอะไรหลงเหลือเลย มีเพียงกระเป๋าใบใหญ่ ๆ ตะกร้าของหลาย ๆ ใบที่เก็บของกองรวมกันอยู่"มาหาใครเหรอ?" หญิงสาวคนหนึ่งเดินอุ้มลูกชายวัยสี่ถึงห้าขวบเดินลงมาจากบ้าน"ขอโทษนะคะ...ที่นี่บ้านพี่เนหรือเปล่าคะ?" เสียงเธอแผ่วแทบกลืนไปกับเสียงฝนหญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูออกมา ผมมัดหลวม ๆ ใบหน้าอ่อนล้า แต่แววตาอบอุ่นเธอมีรอยคล้ำใต้ตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ"ใช่..เธอเป็นใคร?" หญิงสาวขมวดคิ้วจ้องหน้านานะเหมือนจะเอาเรื่อง"อ๋อ..นานะใช่ไหม?" จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้เพราะทั้งสองคนเคยเจอกันอยู่บ้าน"ใช่ค่ะ.....หนู

"คือ…ฉันมาตามหาคนหายนะคะ" นานะกลั้นลมหายใจ พยายามให้เสียงไม่สั่นเขายกคิ้ว เป็นครึ่งยิ้มที่ไม่ถึงกับใจดี"ที่นี่ไม่ใช่สถานีตำรวจนะสาวน้อย" น้ำเสียงมีไหวพริบ เหมือนกำลังชิมคำตอบของเธอนานะเดินตรงไปวางซองจดหมายที่พี่จุ๊บแจงให้ลงบนโต๊ะอย่างตั้งใจ"มีคนแนะนำให้ฉันมาหาคุณนะคะ" เธอพูดอย่างเรียบ แต่ข้างในมีแผนชัดเจน"...." ร่างสูงหยิบจดหมายไปอ่านดูอีกครั้ง"คือฉัน...กำลังเดือดร้อนนะคะ แล้วก็อยากจะได้เงินสักก้อน" นานะตัดสินใจพูดออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายยอมคลายความลับที่ซ่อนไว้ออกมา"เธอรู้ใช่ไหมว่างานนี้..มันเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้นะ" เขาเอ่ยถามก่อนจะยื่นจดหมายคืนให้กับนานะ"ค่ะ" นานะไม่มีทางเลือกอื่นใด แม้ว่าในใจของเธอจะนึกไว้แล้วว่าจะเอาเรื่องนี้ไปแจ้งกับตำรวจก่อน หลังจากที่ได้เบาะแสะทั้งหมด"แต่ถ้าจะให้ฉันแนะนำ สาว ๆ สวย ๆ อย่างเธอ ไม่น่าจะต้องเอา..ส่วนอื่น ๆ มาแลกเงินเหมือนไอ้พวกนี้หรอกนะ" ร่างสูงเดินเข้ามาลูบใบหน้าสวยของเธอ ก่อนจะเลือนลงมาที่ไหล่และลงมาถึงเนินอก"ถ้าเธอรู้จักใช้มายาหญิงสักหน่อย เธอก็จะไม่ต้องขายแต่เรียกว่าให้เช่า..อะไรแบบนี้" เขาค่อย ๆ นั่งลงตรงหน้าพร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบลำคอ หน้า