Todos los capítulos de SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Capítulo 171 - Capítulo 180

นานะสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเพดาน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนห่อเลือดเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้องเธอไม่เอ่ยปากขอร้อง ไม่ร้องเรียกชื่อ หรือแม้แต่จะอ้อนวอนใดๆ มีเพียง ปฏิกิริยาทางกายเท่านั้นที่ซื่อสัตย์และตอบสนองต่อเขาอย่างรุนแรงปลายลิ้นสากเลียลากจากใจกลางร่องรักขึ้นมาจรดที่ลำคอสวย ก่อนที่แท่งรักร้อนของเขาจะสอดใส่เข้าไปแหวกกลางกลีบเนื้อและกดกระแทกทีเดียวเข้ามาทั้งลำท่อนแบบเน้นๆสะสวบบ..ตับ..แก่นกายถลำลึกจนมิดด้ามและถอนออกพร้อมกับกดซ้ำย้ำเข้ามาอีกซ้ำๆตับ ตับ ตับ.."อะ..อ๊ะ.." มือเรียวที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวกำเชือกแน่นจนข้อตนิ้วซีดขาวเล็บจิกเกร็งระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกครั้งที่สะโพกสอบโหมกระหน่ำความดิบเถื่อนเข้ามา...ร่างบางจะแอ่นหยัดขึ้นรับโดยอัตโนมัติ สะโพกมนร่อนวนเบา ๆ เพื่อต้อนรับความยิ่งใหญ่ให้เข้ามาลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ผิวเนื้อขาวผ่องที่ชุ่มโชกไปด้วยไวน์แดงและเหงื่อกาฬเสียดสีกับฟูกกำมะหยี่ เกิดเสียงอื้ออึงในลำคอที่บ่งบอกถึงความทรมานที่แสนสุขสม"อึก... อื้ม..." เสียงลอดไรฟันเพียงเล็กน้อยทำให้อีกฝ่ายยิ่งได้ใจเขาโน้มตัวลงมาดูดเม้มซอก

"คุณ... อื้อ... คุณโรมัน...อ๊าาา! ลึก... มันลึก..." นานะเชิดหน้าขึ้น น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ความเสียวซ่านที่ได้รับมันรุนแรงจนเจ็บปวดแต่เธอกลับเสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ช่องทางรักที่ถูกใช้งานอย่างหนักบวมช้ำและแดงเถือกแต่กลับตอดรัดตัวตนของเขาแน่นหนึบราวกับไม่เคยพอ"ดี...งั้นจำใส่สมองเอาไว้...ว่าคนที่จะฝังรอยไว้ในตัวเธอได้ลึกที่สุด... คือฉัน!" โรมันปล่อยมือจากลำคอเธอเปลี่ยนมาขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอเงยหน้ารับจูบที่ป่าเถื่อน ลิ้นร้อนสากกวาดต้อนความหวานในโพรงปากอย่างตะกละตะกลามดูดดึงจนลิ้นเธอชาไปหมดตับ! ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องห้องเก็บไวน์ที่มืดมิดโรมันจับเอวบางของเธอยึดไว้แน่น แล้วกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่ลดละ ทุกจังหวะที่เขาตอกย้ำเข้ามา...คือการประกาศศักดาเหนือร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ จนกระทั่งร่างบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง"อ๊ายยยย!!!!" นานะหวีดร้องสุดเสียงร่างกายลอยหวือขึ้นจากที่นอนด้วยแรงอารมณ์ที่ระเบิดออก"อ่าส์..อ่าส์..อ่ะแม่ง..ซี้ดดด!!!!" โรมันคำรามลั่น ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนมหาศาลฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอจนล้นทะลักผสมปนเปกับน้ำรักของลอนดอนที่ยั

ร่างบอบช้ำของนานะถูกชายฉกรรจ์สองคนหิ้วปีก ลากร่างบางออกมาจากห้องพักแคบ ๆ ไปตามระเบียงทางเดิน รอยครูดตามพื้นซีเมนต์สร้างความแสบสันให้ผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยรักจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ร่างกายที่ชาหนึบจากพิษไข้ทำให้นานะแทบจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายอีกต่อไปแล้วตุบ! ร่างของเธอถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นโถงกว้างอย่างแรง หญิงสาวนิรนามในชุดเดรสหรูหราเดินกรีดกรายตามมายืนค้ำหัว สายตาเหยียดหยามมองกดลงราวกับนานะไม่ใช่คน“...” นานะเงยหน้ามองเธอนิ่ง ๆ เธอไม่ได้มีความรู้สึกกลัวอะไรเลยแม้แต่นิดฟุ่บ รองเท้าส้นเข็มเหยียบลงบนไหล่บอบบางของนานะและออกแรงขยี้เบา ๆ"ฉันคือภรรยาของลอนดอน! เป็นผู้หญิงที่เขาแต่งงานและยกย่องให้ออกหน้าออกตา ไม่ใช่อีขี้ข้าชั้นต่ำ... ที่คอยอ้าขาให้ผู้ชายในบ้านนี้ไปทั่วแบบแก!" หญิงสาวตวาดลั่นด้วยความโกรธและเกลียดอย่างชัดเจนเพียะ! ฝ่ามือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตฟาดฉาดลงบนใบหน้าหวานอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน เลือดสีสดซึมออกมาจากมุมปากที่แตกช้ำ"แกกล้าดียังไงถึงเอาร่างกายสกปรกของแก..มาใช้ผัวร่วมกับฉัน" เธอกระชากจิกกลุ่มผมยาวสลวยของนานะขึ้นมาอย่างแรง บังคับให้ใบหน้าที่เปื้อนเลือดเงยข

“ไม่รู้เหมือนกัน” โรมันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า แต่แววตาของเขากลับอธิบายความรู้สึกทุกอย่างที่ชัดเจนว่าเขารักเธอ..แม้จะไม่ได้เป็นความรักที่เหมือนคนอื่นทั่วๆไป แต่มันชัดเจนแล้วว่าเขายอมตายเพื่อเธอได้โดยไม่ต้องหยุดคิดแม้สักนิดในเวลาเดียวกันนั้นเอง"มึงต่างหากที่ต้องตาย"เจสซี่คลั่งจะฆ่านานะให้ได้ปัง..ปัง.ปืนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและร่างของลอนดอนกระตุกเฮือกเมื่อกระสุนจากการยื้อแย่งลั่นเจาะเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างแรงเลือดสีสดทะลักออกมาก่อนที่ร่างสูงจะทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกับกุมบาดแผลไว้"กรี๊ดดด! ไม่นะลอนดอน!ไม่นะ" เจสซี่ เมียของเขากรีดร้องด้วยความตกใจหนักกว่าเดิม“เพราะแก..เพราะแกคนเดียว” เจสซี่ยังคงมองที่นานะอย่างคับแค้นใจเธอหันปากกระบอกปืนที่ยังเหลือกระสุนไปทางนานะที่อยู่ในอ้อมกอดของโรมันด้วยมือที่สั่นเทา"โรมัน!ลอนดอน!" แฟรงก์เฟิร์ตและมอสโกตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลถึงขีดสุดเขาเตะอัดบอดี้การ์ดจนสลบแล้วแย่งปืนจากเอวของมันขึ้นมา ยิงบอดี้การ์ดของเจสซี่ทั้งหมดปัง!! เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!แม้ว่าเสียงปืนจะดังสนั่น แต่สติของนานะ มันริบหรี่ลงอย่างช

"ขายอวัยวะมาใช่ไหม ติดหนี้ใครมารึเปล่า ?" นานะถามแบบไม่เว้นช่วงให้อีกฝ่ายคิดคำแก้ตัวใด ๆ"แกเพ้อเจ้ออะไรวะ ดูหนังมากไปรึไง?"“โน้น ๆ เจ้านายแกมาตามไปทำงานโน้นแล้ว..ไว้ฉันแชร์โลเคชั่นให้อีกที” ไอโตะรีบบ่ายเบี่ยงและเดินกลับออกไปทันที“เจอกันนะ แล้วก็อย่าไปสายละ” ไอโตะรีบวิ่งออกไปก่อนที่นานะจะถามอะไรไปมากกว่านี้“มันอาจจะแค่ฝันแหละ ช่วงนี้เราน่าจะเครียดไป” นานะเดินใจลอยกลับเข้ามาในร้านยังไม่ทันจะได้ตั้งสติเสียงเอ็ดเบาๆ ผู้จัดการร้านก็ดังขึ้น"นี่ปล่อยให้ลูกค้านั่งรอแบบนี้ได้ยังไง... รีบเอาเมนูไปรับออเดอร์ลูกค้าเลยนะ ฉันเสิร์ฟคุกกี้ไปแล้ว แต่ลูกค้ายังไม่ได้สั่งอะไร เธอรีบ ๆ ไปดูแลเลยไป..ฉันจะรีบออกไปซื้อของเข้าครัว”"เอ่อ..ขะ... ขอโทษค่ะผู้จัดการ นานะจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" เธอก้มหัวผงกๆ รีบคว้าสมุดเมนูและถาดกาน้ำชาเดินตรงไปยังโต๊ะโซฟามุมที่ลึกที่สุดในร้านมันก็น่าแปลกเหมือนกันที่ บรรยากาศในร้านเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่ปกติแล้วร้านแทบไม่เคยว่างมาก่อนเลยนานะก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้น แต่แล้วสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับจานขนมที่วางอยู่บนโต๊ะ...ซึ่งน