Lahat ng Kabanata ng SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Kabanata 101 - Kabanata 110

"น้ำหน้าอย่างมึงจะหาเงินสามสิบล้านมาคืนกูได้??" "ขนาดหนี้พนันของมึงกับเพื่อนมึงที่ติดเอาไว้..กูยังต้องส่งคนไปตามกระทืบตั้งเป็นปี กว่ามึงจะยอมขายไตมึงแลกค่าหนี้มาได้" ลูกน้องคนสนิทอีกคนก็พูดอย่างไม่ไว้หน้า ขณะที่คนที่ไอโตะเรียกว่านายท่านยืนจิบเหล้า และเหลือบมองเรือนร่างของนานะอย่างพินิจพิจารณา "ได้โปรด ๆ …อย่าทำอะไรกับน้องสาวผม เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย..ไม่รู้เลยจริง ๆ" ไอโตะตัวสั่นระริก เขารู้สึกผิดจับหัวใจกับเส้นทางอันตรายที่เขาเลือกเดิน "ก็ถ้ามึงขายอวัยวะของมึงไม่ได้" โรมันตวัดสายตามองตรงมาที่เรือนร่างของหญิงสาวอีกครั้ง "งั้นดวงตาและหัวใจของน้องมึง...ก็น่าจะใช้งานแทนกันได้นะ" ในตอนที่เขาพูด ปลายนิ้วของเขาลืมใบหน้าของเธอ หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ เธอได้ยินและรับรู้ในทุกสัมผัสก่อนหน้าทว่าเธอไม่สามารถจะลืมตาตื่นขึ้นมาได้ในทันที "เพราะดูไปดูมาน้องมึงก็สุขภาพแข็งแรงดีกว่ามึงกับเพื่อนซะด้วยซ้ำ ....แถมส่วนอื่น ๆ ของร่างกายก็อาจจะใช้ได้ดีอีกด้วย" เขาพูดพร้อมกับลูบเข้าไปใต้กระโปรงของนานะต่อหน้าของทุกคน ก่อนจะเปิดกระโปรงของเธอออกจนเหลือแค่แพนตี้ตัวบางเฉียบ ที่ทำเอาบอ

____ROME____นานะรู้สึกเย็นวาบไปหมดกับมีดปลายแหลมที่สอดใส่เข้ามาในตัวของเธอ เรียวขาสวยของเธอสั่นเทา นานะหายใจไม่ทั่วท้อง ปลายมีดคมแหวกใจกลางสองแคมเนื้อของหญิงสาวมาเฟียหนุ่มจดจ้องมองกลีบเนื้อขาวอมชมพูสวยของเธอ ด้วยแววตาที่ดูพึ่งพอใจกับความสวยงามตรงหน้าริมฝีปากบางเม้มขบเข้าหากันแน่นจนมันห้อเลือด เธอปรายตามองไปรอบ ๆ มันไม่ได้มีแค่ตัวของโรม แต่บอดี้การ์ดรอบ ๆ เองก็จดจ้องมองที่เธอราวกับกำลังจะกลืนกินเศษซากที่หลงเหลือจากเจ้านายของพวกเขาขณะที่นานะจมอยู่กับความผิดหวังในตัวพี่ชาย โรมก็ดันท่อนขาเรียวให้อ้าออกกว้าง แล้วกระชากกางเกงในลูกไม้สีขาวสะอาดออกมาทีเดียวก่อนจะโยนทิ้งไปคนละทิศละทาง"เอา..มีดออกไปได้ไหมคะ" เธอตัดสินใจเอ่ยออกไปด้วยความหวังเพียงว่าเขาจะเห็นใจเธอมากกว่านี้"กลัวมันบาดเหรอ?" ร่างสูงเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า"อื้อ" คนตัวเล็กพยักหน้ารับทั้งน้ำตาคลอปัก..โรมควงมีดขึ้นและปักลงบนโต๊ะไม่ไกลจากเรียวขาสวยของหญิงสาว เขาใช้ปลายนิ้วลูบที่เนินเนื้ออวบอูมขาวเนียนที่มีเพียงไรขนอ่อนปกคลุมจาง ๆนิ้วกลางเลื่อนมือไปลูบไล้กลีบเนื้อสาวที่ตอนนี้มีน้ำหวานออกมาเล็กน้อย"อื้อออ อื้อ..เฮือก" นานะพยายามปิดปากตัวเ

ภายในห้องโถ่งกว้างตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่แทบจะจางหายไปกับอากาศร่างบางของนานะนอนราบไปกับพื้นเย็นเฉียบ ผมยาวกระจายคลอใบหน้าเปลือกตาเธอปิดสนิท เธอหมดสติไปพร้อมกับร่างกายที่อ่อนแรงล้าภายในห้องนอนของโรมัน"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะนายท่าน" สาวใช้สองถึงสามคนที่มาช่วยกันเช็ดตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นานะหันมาโค้งคำนับให้กับโรมันที่เดินเข้ามาในห้องนอนของเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย"ออกไปได้" เขาหันไปบอกกับสาวใช้ทุกคน ก่อนจะเดินตรงเข้ามานั่งลงที่ข้างเตียงนอนร่างสูงหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มแก้กระหาย ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงของเขาด้วยใบหน้าที่ซีด ๆเพียงแค่เห็นเรือนร่างบอบบางของหญิงสาว แกนกายแกร่งที่เพิ่งปลดปล่อยไปก็แข็งตัวขึ้นอีกครั้งอย่างง่ายดาย"ตื่นได้แล้ว..หน้าที่รอบดึกของเธอมาถึงแล้ว" โรมเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของนานะ เขาลูบใบหน้าของเธอด้วยฝ่ามือที่หนักจนปลุกให้คนที่หลับไหลค่อนย ๆ ลืมตาตื่นอย่างช้า ๆ"นะนาย?" คนตัวเล็กเบิกตาโตมองทางโรมันอย่างตื่นกลัว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวหนีได้พ้นหมับ! โรมใช้มือหนาบีบปลายคางมนจนนานะรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงฟันกรามด้านใน แรง

"พี่ชายของฉัน..เขาปลอดภัยดีใช่ไหมคะ?" นานะถามถึงพี่ชายเป็นอันดับแรกแม้ว่าสิ่งที่ไอโตะทำกับเธอมันจะไม่น่าให้อภัย แต่เธอก็อดนึกเป็นห่วงพี่ชายไม่ได้ อย่างน้อย ๆ แค่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว"แน่นอน...คนอย่างโรมัน ไม่เคยผิดคำพูดกับใคร" ร่างสูงตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ถ้างั้น..ฉันขอติดต่อเขาได้ไหม?" คนตัวเล็กยกมือไหว้มองเขาด้วยแววตาที่วิงวอน"นี่เธอลืมอะไรไปรึเปล่า..ว่า..เธออยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้ ไม่ใช่แขกหรอกนะ" ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมกับคว้าใบหน้าของหญิงสาวเข้ามาใกล้ ๆ"......" นานะพลางกระถดกายหนี แต่ก็ช้ากว่าโรมอยู่ดี มือหนาปลดกางเกงที่สวมอยู่ลง ก่อนจะจับตัวนานะให้คว่ำหน้าไปกับโซฟา"แต่เอาเป็นว่า.." ร่างสูงพูดใส่หน้าของเธอ ลมหายใจร้อนของเขารดใบหน้าสวยของเธออย่างไม่อาจหลบเลี่ยงได้"ถ้าเธอทำให้ฉันพึงพอใจมาก ๆ ...ฉันก็อาจจะอนุญาตให้เธอติดต่อพี่ชายได้" เขากดปลายจมูกโด่งเข้าแก้มนุ่มของเธอ พร้อมกับจงใจขบกัดปลายจมูกจิ้มลิ้มน่ารักของสาวน้อยลูกครึ่งญี่ปุ่นแสนน่ารักตรงหน้านานะนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลง พร้อมทั้งกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ลำคอของเธอยังคงรู้สึกแสบสันอย่างอ

จงใจกดปลายนิ้วหัวแม่เท้าเข้ากับเม็ดสวาท จนนานะจิกปลายเล็บแน่น ด้วยความรู้สึกเกร็งจนน้ำหวานไหลเล็กเปียกเปื้อนรองเท้าหนังของเขาอย่างไม่อาจฝืนได้ "เฮือก..อื้ด" เธอพยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้ให้ถึงที่สุด แจ๊ะ ๆ ๆ ๆ หัวรองเท้าถูไถ ๆ และพยายามยัดเข้าไปในใจกลางร่องแพนตี้บาง มือเรียวพยายามจับเท้าของโรมเอาไว้ไม่ให้รุกล้ำเข้ามา เพราะกลัวว่าแขกของอีกฝ่ายจะรู้ แต่สุดท้ายเธอก็สู้แรงของโรมไม่ได้ "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับคุณโรม" "เช่นกันครับ เป็นดิลที่ผมประทับใจที่สุดเลย" โรมหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ตรงประตูให้ทำหน้าที่ส่งแขกแทน ทันทีที่ภายในห้องเงียบลง ไร้ผู้คน โรมก็ดันเก้าอี้ออก พร้อมกับดึงนานะออกมาจากใต้โต๊ะ อึก อึก..อั่ก นานะยังไม่ทันจะได้พูดอะไร แกนกายยาวใหญ่ก็ถูกดันเข้ามาในโพรงปากเล็กอีกครั้ง โรมใช้มือกดท้ายทอยของหญิงสาวล็อกเอาไว้ไม่ให้หนี ก่อนจะเป็นฝ่ายเด้งแกนกายเข้าออกด้วยตัวเอง “อื้อออออั่ก ๆ ๆ " คนตัวเล็กหน้าสั่นโยกไปตามแรงกระแทกที่สุดป่าเถื่อนนั้น อ็อก “ซี้ดดด อ๊า..แบบนั้น อ่าส์” โรมเงยหน้าสูดปากคราง ไม่เก็บกลั้นเสียงแม้แต่น้อย หลังจากอดทนมานานร่วมชั่วโมง ชา