" ส่งลูกมาสิ " ฉันยื่นมือไปทางมาร์คัสที่ร้องไห้ลั่น อย่างไม่สบายตัวมอร์ฟินไม่พูดอะไรแต่ก็ยอมที่คลายอ้อมแขนและส่งมาร์คัสลงในอ้อมแขนของฉัน" ไม่ร้องนะ "ฉันค่อยๆโอบอุ้มมาร์คัสเอาไว้แนบกับอกของฉันและตบที่ก้นของมาร์คัสอย่างเบามือ เพียงแค่เสียงหัวใจของคนเป็นแม่ ก็ทำให้ลูกน้องเงียบสงบลงได้ เพราะเสียงหัวใจนี้เป็นเสียงที่ลูกคุ้นเคยมากว่าสัมผัสของใครๆมอร์ฟินยังคงยืนมองเราสองคนอยู่แบบนั้น" เดี๋ยวให้ฉันพาคุณหนูไปเข้านอนดีกว่า " เสียงของพี่เลี้ยงที่พูดขัดจังหว่ะเราขึ้นมา และแน่นอนว่าเธอไม่เคยมีความเคารพหรือยำเกรงอะไรต่อฉัน เหมือนเช่นกับพวกคุณๆในบ้านหรอกฉันยังไม่ทันจะโอบกอดลูกได้ถึงนาที ยัยพี่เลี้ยงก็ตั้งท่าจะเดินเข้ามาแย่งเขาไปจากอกฉัน" ไม่เห็นหรอว่าเค้าหลับอยู่ " แต่เป็นมอร์ฟินเองที่พูดขึ้นแทนฉัน" ให้แม่เค้าดูแลไป เธอเอาขวดน้ำไปล้าง และมีงานอะไรก็ไปทำเถอะ " เขาพูดราวกับไม่ใส่ใจใดๆและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉันได้อยู่กับมาร์คัสเพียงลำพังยัยพี่เลี้ยงนั้นก็มองฉันแบบเหยียดๆ ก่อนจะเดินออกไป" ถ้าไม่อุ้มลูกอยู่คาอกนี้ เดินไปตบให้ละนะ " ฉันมองด้วยความฉุนเฉียวภายในใจแน่นอนว่าฉันไม่ใช่คนที่ยอมคน
Baca selengkapnya