Todos os capítulos de SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Capítulo 31 - Capítulo 40

ทั้งที่มือหยิกลงที่แขนของตัวเองซ้ำๆ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกเจ็บ แต่มันกลับเปล่าเลย ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย แต่ฉันต้องการแค่...เซ็กส์ในตอนนี้ ในเวลานี้เสียงร้องของมาร์คัสเงียบลง ซึ่งนั้นน่าจะหมายความว่า มาร์คัสร้องไห้จนเขาหลับไปในที่สุดฉันค่อยๆหลับตาลงช้าๆ มือที่ค่อยหยิกตัวเองแปรเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่นอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกกำหนัดภายในตัวฉันค่อยๆหยิบเข็มฉีดยา ลดฮอร์โมนของตัวเองที่จำเป็นต้องฉีดเข้าเส้นเลือดทุกๆ 3 สัปดาห์มาจ่อลงที่เส้นเลือด ที่เดิมที่ฉันฉีดให้ตัวเองแทบทุกครั้งเพราะที่นี้ไม่มีอาหมอคอยฉีดให้ และฉันต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เพื่อปกปิดความลับที่น่าอับอายนี้เอาไว้ ฉันดึงตัวยาออก ทั้งที่มือยังสั่นไม่ยอมหาย(แคว๊กก )ฉีกพลาสติกที่ห่อเข็มฉีดยาอันใหม่ล่าสุดและร่วมไปถึง ทิ่มเข็มฉีดยาลงไปในขวดยา สีใสเพื่อดึงยาออกมาช้าๆ ตามที่อาหมอเคยสอนเอาไว้ฉันค่อยๆหงายแขนของตัวเอง เพื่อเล็งหาเส้นเลือดที่เด่นชัดก่อนจะทิ่มมันลงไปสุดปลายเข็ม ก่อนจะค่อยๆดันตัวยาเข้าสู่เส้นเลือด เพื่อช่วยลดระดับฮอร์โมนผ่านในตัวของฉันที่มีมากเกินกว่าคนทั่วๆไปแต่นั้นไม่ได้หมายความว่า อาการของฉันจะดีขึ้นเพราะการที่ฉั

และจับเอาท่อนเอนของผม พยายามจะยัดมันเข้าไปในร่องสวาทของเธอ ทั้งที่ปลายนิ้วผมยังค้างคาอยู่แบบนั้นและร่องสวาทของเธอมันก็ไม่ได้หลวมหรือกว้างมากพอซึ่งผมรับรู้ว่า ของเธอมันมีขนาดพอแค่สำหรับ ท่อนเอนของผมเพียงเท่านั้นและแม้ว่ามันจะสรุปแน่ชัดไม่ได้ว่าเธอนอนกับใครมาบ้างแต่ทำไมผมต้องใส่ใจด้วยละ เพราะยังไงผ

" เธอควรจะบอกลูกดีๆ " มอร์ฟินตำหนิฉันทันทีจนแม่ของเขาและคนติดตามค่อยๆปลอบและอุ้มเขากลับที่พักของเธอไป-ห้องพัก หมอพิเศษ -"​จากผลตรวจเลือดของทั้งคู่ มีแต่เลือดของแม่ที่จะบริจาคเลือดให้กับลูกได้ " หมอเอ่ยขึ้นมาตามตรง จริงๆกับหมอท่านนี้ฉันก็เจอกันอยู่เป็นประจำอยู่แล้วจึงไม่ได้เกร็งอะไรมากหนัก" โรคแพ้ภูมิตัวเอง หาเลือดที่จะตรงกันค่อนข้างยากอยู่นะ " หมอที่เป็นญาติของมอร์ฟินพูดขึ้นและมองเราสองคนสลับกัน" ถ้าเลือดฉันช่วยได้ ก็เอาเลือดที่ฉันไปเนี้ยละค่ะ ​"ฉันตอบไปอย่างยินดีมอร์ฟินเล่ห์สายตามองทางฉันนิ่งๆ" แต่ผมกับฟินปรึกษากันแล้วว่า ถ้าคุณจะบริจาคเลือดให้มาร์คัส "" คุณจำเป็นต้องหยุด เพื่อสารเคมีที่ฉีดเข้าเส้น และพวกยาระงับ ยากดประสาท ที่คุณทานมันอย่างต่อเนื่องมาหลายปี " หมอคนนั้นวางแผ่นกระดาษผลตรวจเลือดของฉันที่ฉันเองไม่คิดว่าพวกยาเหล่านั้น มันจะขึ้นโชว์มาอย่างชัดเจนขนาดนี้"​ระดับสารปนเปื้อนในเลือดสูงมาก คุณติดยารึเปล่า?​" หมอเอาปากกาวงและถามฉันออกมาตรงๆ" ป่าว " ฉันตอบไปอย่างหลบสายตามอร์ฟินที่นั่งเงียบอยู่สักพัก เขาก็เอากระปุกยา และกล่องยาฉีด วางบนโต๊ะของหมอ" ยาทุกชนิด หมดผ่านในสองอ

ไม่เคยนอนค้าง ไม่เคยพูดคุยอะไรหลังจากนั้น เมื่อเราแค่มีเซ็กส์กัน และจบๆไปซึ่งฉันก็ไม่เคยขออะไรเขามากไปกว่านั้น" อื้ม ฉันเป็นคนจ่ายค่าเช่าทำไมจะนอนไม่ได้ " เขายังคิ้วด้วยใบหน้านิ่งๆ" ก็ไม่ได้ว่าอะไร " ฉันตอบไปอย่างไม่เถียงหรือหาเรื่อง เพราะขี้เกียจจะมานั่งเถียงไปเถียงมาขณะที่เราสองคนนอนอยู่ข้างๆกัน ท่ามกลางความเงียบสงบฉันคิดว่าเขาคงกำลังคิดอะไรบ้างอย่างเงียบ จนเขาตัดสินใจพูดมันออกมาได้ในที่สุด" ลูกของฉันนะ " มอร์ฟินเอ่ยขึ้นด้วเยสียงที่เย็นชา"​ เธอไม่ใช่คนที่ให้ชีวิตของเขา เธอคงจำได้ใช่มั้ย? " เขาพูดโดยไม่หันมามองหน้าของฉัน"ฉัน.. " ฉันกัดฟันอย่างพูดไม่ออกเลย เพราะในวันนั้นฉันขาดสติจนเกือบจะฆ่ามาร์คัสแต่โชคยังดีที่แฟนเก่าของเขา พาฉันไปส่งโรงพยาบาลได้ทัน และทำคลอดก่อนกำหนดในทันที" แต่เธอต้องต่อชีวิตให้กับเขา!! " มอร์ฟินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเขาค่อยๆหันมามองหน้าของฉัน" ต่อให้เธอจะลงแดงตายยังไง เธอก็ต้องทำเพื่อลูกของฉัน " มอร์ฟินพูดและจ้องมองเข้ามาในตาของฉันอยู่แบบนั้น" เลือดทุกหยดของเธอ มีไว้เพื่อมาร์คัสจำเอาไว้ " เขาพูดและมองเรื่อนร่างของเราสองคนที่ยังคงเปลื้อยเปล่ากันทั

" แซมมี่ ๆ" มอร์ฟินยังคงข่มเสียงของเขาเอาไว้ ราวกับว่าเขาแทบจะหมดความอดทนแล้ว" ถ้าอยากให้ฉันหยุดบ้า ก็เอายามาสิ " ฉันหันไปชี้หน้าของมอร์ฟินอย่างโกรธแค้น" เธอหยุดมันได้ พยายามหน่อยดิหวะ " นั้นคือคำตอบของมอร์ฟิน" กรี้ดดดด ไม่ ไม่ ไม่" ฉันตวาดกลับไปอย่างแน่ย้ำ" ฉันปวดหัว ฉันเจ็บอก ฉันต้องการมัน ยาเท่านั้นที่หยุดอาการบ้านี้ได้ " ฉันขึ้นเสียงกลับไปอย่างไม่กลัวเกร็ง" เธอทำได้ และต้องทำให้ได้" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบเพี้ยะ ฉันก็ตบใบหน้าของตัวเองอย่างแรง และนั้นคือวิธีเรียกสติของฉัน" เห้ยยย!! " มอร์ฟินพุ่งเข้ามารัดตัวของฉัน และเอาสายชาตโทรศัพท์ที่อยู่ใกล้มือมารัดมือของฉันเอาไว้"โอ้ยยย ปล่อยยย นะ " ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง" ฉันเหนื่อยแล้วนะ เธอช่วยกันได้มั้ย? " เขาขึ้นเสียงใส่ฉันกลับฉันที่ยังหอบเหนื่อยและอ่อนล้า มองใบหน้าของมอร์ฟินทั้งน้ำตา และพล่ามัวไปหมด" เอาข้อเท้ามาฉันดูก่อน " เขาพูดเสียงเข็มและดึงข้อเท้าข้างที่ถูกโซ่นั้นลาม และฉันพยายามจะดึงมันออก จนถลอกช้ำไปหมด" ต้องล้างแผลก่อน ไม่งั้นจะติดเชื้อ "เขาพูดและเอื้อมหยิบ กล่องทำแผลที่วางอยู่ใกล้หัวเตียงนั้นก่อนจะยกเท้าของฉันวางลงบนตัก