All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 111 - Chapter 120

“ใช่สิ ฉันมันไม่ดี ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง!” ชาลิสาพูดประชดตัวเอง น้ำตาเธอไหลลงมาอาบแก้มอย่างอัดอั้นตันใจ พอกันที หลังจากนี้ไม่เอาอีกแล้ว จะขอเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวตลอดไป เธอนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นพักใหญ่จนภัทรดนัยกลับมาถึงบ้านภัทรดนัยงงไม่น้อยที่เห็นวิไลลักษณ์มาที่บ้านของตนเองพร้อมกับขนมมากมาย เขาเห็นมะลิวัลย์กับวิไลลักษณ์คุยกันอย่างถูกคอก็พอจะเข้าใจอะไรมากขึ้น วันที่ชาลิสาตบหน้าวิไลลักษณ์น่าจะมีมูลเหตุมาจากแม่ของเขานี่ล่ะ“อ้าว ตาภัทรกลับมาแล้วเหรอลูก ดูสิ... หนูลักษณ์ทำขนมมาฝากเยอะแยะเลย”“ครับ” ภัทรดนัยพูดอย่างเซ็งๆ ไม่อยากมองหน้าใครทั้งนั้น วันนี้เขาไปดูความเรียบร้อยของบ้านมา เหนื่อยพอสมควรเลย“ตาภัทร จะรีบไปไหน ไม่มาคุยกับหนูลักษณ์ก่อน อุตส่าห์เอาขนมมาฝากแม่”“คุยอะไรล่ะครับ ผมเจอหน้าคุณลักษณ์อยู่ทุกวัน คุยกันทุกวันอยู่แล้ว” ภัทรดนัยพูดเสียงเอื่อยๆ วิไลลักษณ์นั่งนิ่งๆ มองภัทรดนัยแล้วก็ยิ้มน้อยๆ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ หมอภัทรคงเหนื่อย”“ครับ คุณแม่ได้ยินแล้วใช่ไหมครับว่าคุณลักษณ์บอกว่าไม่เป็นไร ผมขอตัวก่อนนะครับ” ภัทรดนัยทำท่าจะเดินเข้าห้องนอน“เดี๋ยวก่อน...” มะลิวัลย์รั้ง“คุณ

“อ่าส์... อ๊า...”เสียงหวานร้องครางดังขึ้นๆ ภัทรดนัยสะบัดผ้าขนหนูของตัวเองออกจากกาย ความเป็นชายแข็งขึงสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักอันแสนหวาม ชาลิสาเงยหน้าขึ้นอย่างเสียวซ่าน เธอเกาะต้นแขนชายหนุ่มไว้แน่น เขาครางโหยเนื่องจากหลายวันมานี้ไม่ได้ร่วมรักกับเธอเลย เดี๋ยวคลอดลูกแล้วเขาจะต้องงดเรื่องบนเตียงอีกหลายเดือนด้วย ภัทรดนัยจึงใช้ช่วงเวลานี้ตักตวงความสุขจากเธอให้มากที่สุด แน่นอนว่าเขาจะไม่มีความสุขจากกายเธอเพียงอย่างเดียว แต่เขาได้สร้างความสุขหฤหรรษ์ให้กับเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าวดังขึ้น ใบหน้าชายหนุ่มเหยเกเพราะเธอตอดรัดเขาถี่ยิบ น้ำหวานไหลเยิ้มฉ่ำไปหมด ยิ่งเห็นใบหน้าแสดงความเสียวสุดขีดที่ขึ้นสีระเรื่อของเธอแล้ว ยิ่งทำให้เขาเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ ให้ตายยังไงเขาจะไม่มีทางหยุดรักเธอในตอนนี้แน่ๆ“อ๊าๆๆๆ” ชาลิสาร้องครางลั่น เพราะเขากระแทกกายเข้าหาเธอเป็นจังหวะ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น มือหนาวางบนหน้าท้องนูนเด่น เจ้าตัวเล็กในครรภ์ดิ้นเล็กน้อย อาจจะตกใจที่ได้ยินเสียงพ่อกับแม่รักกันกระหน่ำซัมเมอร์เซล ชาลิสาหายใจหอบระรัว ขาทั้งสองข้างยกขึ้นหนีบสะโพกของเขาไว้ ภัทรดนัยจึงแยกเรียวขาออกจากกัน ทำให้ช่อ

ภัทรดนัยขยับข้อมือช้าลงเมื่อเธอเสร็จ เขาดึงนิ้วมือออกแล้วมาบดขยี้เนื้อนุ่มที่เป็นจุดอ่อนไหวของเธอ ชาลิสากำมือแน่นกับผ้าห่ม เขาขยี้เสียจนเธอตัวเกร็งสะท้านเสร็จไปอีกรอบ“อ๊าๆๆ”เขาทำให้เธอเสร็จแล้วจึงค่อยๆ สอดกายเข้ามา อายุครรภ์เพิ่มมากขึ้น ท้องใหญ่ขึ้น เขาจึงต้องระมัดระวังมากกว่าเดิม ตัวเธอเองก็รู้สึกเทอะทะไม่น้อยยามต้องเปลี่ยนท่วงท่าในการร่วมรัก ภัทรดนัยขยับกายหนักขึ้นๆ ทำให้เธอเสียวมากขึ้น“อื้อ... อือ..​. โอ...”“โอ้ว... ครางดีแบบนี้พี่ชอบ” เขาบอกกับเธอ ชาลิสาเม้มปากแน่นแต่มิอาจกลั้นเสียงครางในลำคอยามที่เขากระแทกกระทั้นกายเข้ามาได้ ภัทรดนัยชันเข่าขึ้น กระแทกย้ำๆ ที่เดิม“อ๊าๆๆๆๆ” เสียงหวานร้องครางได้อารมณ์ชายหนุ่มยิ่งนัก เธอครางถี่ๆ จนกระทั่งเสร็จไปอีกหลายครั้ง แต่เขายังไม่หยุดรักเธอ ภัทรดนัยดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน เขาสอดกายจากด้านหลัง เธอโค้งกายลงเอามือชันกับเตียงนอน ชายหนุ่มเอื้อมมือไปขยำหน้าอกอวบเต่งตึง“อ๊าย... พี่ภัทรอย่าบีบแรงค่ะ ลิสาเจ็บ” เธอร้อง แต่แม้ว่าจะเจ็บ แต่เธอก็เสียวด้วยเช่นกัน“โอ๊ะ! พี่ขอโทษ พี่มันส์มากไปหน่อยเลยลืมตัว” เขาคลายแรงบีบเคล้นลง เธอปรือตาลงอย่างเสียวซ่า

แม่เขาเพิ่งได้ข่าวน้ำรินมีแฟนแล้วและกำลังจะแต่งงานเนื่องจากตั้งครรภ์ ข่าวนี้ทำให้มะลิวัลย์ถึงกับเอามือทาบอกด้วยความตกใจ น้ำรินสารภาพกับผู้ใหญ่ทุกคนว่าแอบคบกับแฟนมานานแล้ว และเลือกที่จะตั้งท้องก่อนเพราะรู้ว่าทางครอบครัวต้องไม่ยอมให้คบกับแฟนคนปัจจุบัน ภัทรดนัยนับถือใจน้ำรินมากที่เด็ดเดี่ยวมั่นคง กล้าได้กล้าเสียขนาดนี้ จนสุดท้ายทางผู้ใหญ่จึงต้องยอมให้น้ำรินกับแฟนแต่งงานกัน งานแต่งงานของน้ำรินจะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์นี้แล้ว ดังนั้นเป้าหมายลูกสะใภ้คนต่อไปของแม่เขาก็จะกลายเป็นวิไลลักษณ์เขาขับรถไปเอามือกุมขมับไป รู้สึกแย่ที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองและชาลิสา ตอนแรกเขาไม่น่าพลั้งปากเผลอบอกแม่เขาไปเลยว่าตัวเองไม่แน่ใจว่าเด็กในท้องชาลิสาเป็นลูกของตัวเองจริงหรือไม่ แต่จะโทษตัวเองทั้งหมดก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะตอนนั้นเขาก็คิดแบบนี้จริงๆ พออยู่กันไปเขากลับหลงรักชาลิสาแบบถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น ทั้งรักทั้งสงสาร เขาเองก็ไม่คิดว่าแม่จะฝังอกฝังใจกับชาลิสาจนถึงขั้นทะเลาะรุนแรงกันแบบนี้ด้วยความที่เขาขับรถไปคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทำให้ภัทรดนัยขับรถเลยโรงพยาบาล เขาได้สติตอนที่ขับรถไปจอดที่ไฟแดงหนึ่ง ซึ่งเลยโ

“ไบรอัน!” ชาลิสาเรียบชายหนุ่ม ไบรอันลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้นั่งริมน้ำแล้วหันไปตามเสียงหวานๆ“ลิสา”“คิดถึงจังเลย” ชาลิสารีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม เขาอ้าแขนรับเพราะเธอตั้งท่าโผเข้ากอด ชาลิสากอดไบรอันแน่น จู่ๆ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาอาบแก้ม“เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม” ไบรอันเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา แต่ชาลิสาไม่ตอบ เธอซบหน้าลงกับอกของเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น“ลิสา...” ไบรอันไปต่อไม่ถูก เขาได้แต่เอามือลูบหลังปลอบประโลม“ลิสา ยูเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น” เขาดันร่างบางของเธอออก ชาลิสาส่ายหน้าแล้วยิ้มทั้งน้ำมูกน้ำตา“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”“อย่ามาโกหกไอ ถ้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วจะร้องไห้ทำไม”“ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่คิดถึงยู”“คิดถึงจำเป็นต้องร้องไห้ขนาดนี้เชียวเหรอ” เขาถามพร้อมลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน“เบื่อคนรู้ทัน”“เป็นยังไงบ้าง เด็กน้อยในท้องแข็งแรงดีไหม”“แข็งแรงดี ดิ้นเก่งมากเลย” เธอบอกแล้วจับมือไบรอันมาวางไว้ที่หน้าท้องตัวเอง ไบรอันลูบๆ ท้องอันเต่งตึง เขารับรู้ถึงแรงดิ้นของเด็กในท้อง ไบรอันตาโต“โอ้... มายก๊อด! เบบี๋ดิ้นทักทายไอด้วย” ไบรอันหัวเราะชอบใจ เขาลูบไล้หน้าท้องนูนเด่นเพราะต้องการจะเล่นกับเด็กใ