All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

“คุณแม่รู้เรื่องเร็วจังเลยนะคะ อยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งข่าวให้คุณแม่” ชาลิสามองสบตามะลิวัลย์นิ่ง“ฉันจะรู้จากใครมันไม่สำคัญเท่าเธอทำอะไรลงไปหรอก อย่าใช้ความต่ำตมของเธอทำให้ลูกชายฉันต้องลำบากจะได้ไหม เข้ามาเกาะเป็นปลิงแล้วยังดึงคนอื่นให้ตกต่ำลงไปด้วย ดูสิ... ลูกชายฉันจะต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะเนี่ย”“ก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละค่ะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะคะ ถ้าอายมากนักก็ลาออกไปซะสิคะ หนูบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของหนูคนเดียว แต่เป็นความผิดของปลวกตัวนึงที่พูดมากปากไม่ดีต่างหาก ไม่รู้ว่าใครกันช่างเอาเรื่องในบ้านไปบอกให้คนนอกบ้านรู้ สงสัยคงไม่เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่า ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้าล่ะมั้งคะ” เธอตะคอกใส่มะลิวัลย์อย่างเหลืออด“นังเด็กคนนี้ ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแล้วยังจะมาเถียงฉันฉอดๆ อีก เมื่อไหร่จะออกจากบ้านฉันไปสักที!”“ไม่ไปค่ะ หนูจะอยู่เป็นมารขวางหูขวางตาขวางความสุขของคุณแม่อยู่อย่างนี้เนี่ยแหละสนุกดี” ชาลิสาเดินเข้าไปหามะลิวัลย์ ด้านคนแก่หัวหงอกกำมือแน่น“หน๊อย...!”“ขอตัวก่อนนะคะ วันนี้เจอมลพิษเยอะจนอยากจะอ้วก!” ชาลิสาทำหน้าพะอืดพะอมแล้วก็หันหลังเดิน

“ไม่ต้องมายุ่งกับลิสา” เธอนอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม มือที่ถือยาดมสั่นระริก ภัทรดนัยถอนหายใจ เขาดึงข้อมือของเธอมาแล้วจับชีพจร เอาปรอทมาวัดไข้ ตรวจอาการเบื้องต้น ก่อนจะเดินออกไปสั่งให้องุ่นทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้หนึ่งชามเขากลับเข้ามาในห้องอีกที เห็นเธอนอนสะอื้นร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม สองขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างเร่งรีบ ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วโอบกอดเมียสาวเอาไว้ ภัทรดนัยเอามือลูบต้นแขนไปมาอย่างปลอบประโลมแทนคำพูด ไม่มีถ้อยคำใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากชายหนุ่ม ทำให้ชาลิสาน้อยใจอย่างหนัก“ลิสาเกลียด... เกลียดพี่ เกลียดทุกคน” เธอพูดออกมาช้าๆ ภัทรดนัยก้มลงไปหอมแก้มของชาลิสา เขาไม่รู้ว่าตอนที่เขาไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่ามีใครทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจนักหนา ไม่รู้อะไรเลย...“พี่ขอโทษที่ดูแลเธอไม่ดี ลิสาเล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น พี่จะได้แก้ปัญหาถูก” เขาบอก ชาลิสาหันมาหาภัทรดนัย เธอมองเขาอย่างดูแคลนแบบเห็นได้ชัด“อย่างพี่ภัทรน่ะเหรอจะแก้ปัญหา... พี่ภัทรแก้ปัญหาให้ลิสาไม่ได้หรอก คนอย่างพี่ภัทรถนัดแต่แก้ผ้าแก้ผ่อนอย่างเดียวนั่นแหละ” เธอพูดประชด ภัทรดนัยได้ยินก็แอบหัวเราะเบาๆ จนเธอโม

เช้าวันรุ่งขึ้นภัทรดนัยลุกขึ้นไปอาบน้ำ เตรียมแต่งตัวไปทำงานตามปกติ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้เขาคิดไว้แล้วว่าช่วงบ่ายนี้จะไปดูบ้านที่เขาจะซื้อ ภัทรดนัยเล็งบ้านเดี่ยวแถบชานเมืองเอาไว้ ใกล้กับทางด่วน รถไฟฟ้า โรงพยาบาล ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่และไม่ใช่พื้นที่น้ำท่วม บ้านมีราคาเกือบ 30 ล้านบาท มีพื้นที่ให้ลูกเขาได้วิ่งเล่น มีสนามหญ้าหน้าบ้าน มีสนามเด็กเล่น สระว่ายน้ำ คงจะเพียงพอสำหรับครอบครัวเดี่ยวอย่างเขาชายหนุ่มแต่งตัวเสร็จแล้วเดินไปนั่งที่เตียง เขาทอดสายตามองเมียสาวที่เริ่มมีใบหน้าทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เธอคงจะเครียดกับเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับเขา ที่เขาคิดมาตลอดทั้งคืนคือเรื่องแม่กับเรื่องวิไลลักษณ์ เรื่องแม่น่ะพอเข้าใจ แต่เรื่องวิไลลักษณ์นี่สิ... แม้ว่าเขาพอจะรู้มาว่าวิไลลักษณ์ชอบกันซีนคนที่มาสนใจชอบพอกับเขาก็ตาม แต่ชาลิสาท้องกับเขาและเขาก็ประกาศชัดเจนแล้วว่าชาลิสาเป็นเมีย แม้จะยังไม่ใช่เมียที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตาม ระหว่างที่เขานั่งคิดอะไรอยู่ ชาลิสาลืมตาตื่นขึ้น เขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากเธอ“ไปกินข้าวกันเถอะ” เขาชวนเธอไปกินมื้อเช้าเหมือนทุกวันที่ผ่านๆ มา“ไม่ค่ะ ลิสาไ

ชาลิสาออกมาจากห้องนอนตัวเองในช่วงสาย วันนี้เธอมีนัดไปดูทาวน์โฮมกับเพื่อนรัก พอออกจากห้องมาก็เจอมะลิวัลย์นั่งอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าของมะลิวัลย์ไม่ค่อยดีนัก หล่อนมองเธอตาขวางด้วย“ท้องโย้อย่างนี้แล้วยังจะออกไปไหนอีก!”“เรื่องของหนูค่ะ” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ“เฮอะ! ที่ฉันถามน่ะไม่ได้เป็นห่วงเธอหรอกนะ แต่ฉันแค่กลัวว่าเธอจะไปก่อเรื่องให้ลูกชายฉันเดือดร้อนต่างหาก”“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ลิสาจะไม่ทำให้พี่ภัทรต้องมาเดือดร้อนเพราะลิสาอีก นอกเสียจากจะมีคนมาหาเรื่องลิสาก่อน” เธอจ้องหน้ามะลิวัลย์นิ่ง“จะมีใครมาหาเรื่องเธอ มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่คิดไปเองว่าคนอื่นมาหาเรื่อง” มะลิวัลย์ย้อน ชาลิสากำมือแน่น“ทุกอย่างที่หนูทำ หนูไม่ได้คิดไปเอง การกระทำของหนูผ่านการคิดมาอย่างดีแล้ว อ้อ... หนูเองก็อยากจะบอกคุณแม่ด้วยเหมือนกันว่าทีหลังอย่าเอาเรื่องไม่จริงไปเที่ยวป่าวประกาศให้คนอื่นรู้เลยนะคะ เพราะถ้าความจริงมันเปิดเผยขึ้นมา เดี๋ยวคุณแม่จะต้องเอาปี๊บคลุมหัว”“ลิสา!”“ขอตัวก่อนนะคะ”ชาลิสาเดินออกจากบ้าน เธอแกว่งกุญแจรถอย่างสบายอารมณ์ แม้ว่าในใจจะเครียดมากก็ตาม เธอขับรถไปตามทางเรื่อยๆ อย่างใช้ความคิด อ

“อีก 2 สัปดาห์จะบินมาหา พ่อกับแม่อยากให้ฉันไปอยู่ที่จีน จะได้ดูแลฉันกับลูกได้ แต่ฉันมีเพื่อน มีสังคม มีงานอยู่ที่นี่พร้อมแล้ว ตัวฉันเองก็ออกมาอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ 15 ตอนที่ได้ทุนไปเรียนเยอรมัน ก่อนจะเลือกมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองไทย เพราะไม่ชินกับสภาพสังคมที่นั่น ฉันเองก็ไม่ค่อยได้อยู่กับครอบครัวด้วย เลยไม่ค่อยอยากไปอยู่จีนเท่าไหร่ ที่จีนมีแก๊งขโมยเด็กไปเป็นแรงงานในโรงงานอุตสาหกรรมเยอะ ในแต่ละปีมีเด็กหายเป็นหมื่นคน ฉันไม่อยากเสี่ยง”“ขืนแกไปอยู่จีนฉันก็คงจะเหงาแย่ ถ้าจะออกจากบ้านพี่ภัทรก็มาอยู่นี่แหละ ทาวน์โฮมซอยฝั่งตรงข้ามฉันยังมีว่างอยู่ ฉันช่วยเลี้ยงหลานได้นะ ช่วยเป็นพ่อของเด็กให้ด้วยก็ได้”“ตินี่... ฉันขอบคุณแกมากนะที่แกอยู่ข้างๆ ฉันมาตลอด” ชาลิสาได้ยินเพื่อนพูดอย่างนั้นก็ซาบซึ้งใจ เธอน้ำตาปริ่มจนตินี่ต้องดึงตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้“แกเป็นเพื่อนรักของฉันนี่นา จะว่าไปเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มก็พร้อมที่อยู่เคียงข้างแกนะ ว๊าย! แกอย่าร้องไห้สิ ฉันไม่ชินที่จะเห็นแกร้องไห้” ตินี่รีบหยิบทิชชูมาซับน้ำตาให้เพื่อนสาว ชาลิสาสะอื้นฮัก“ฉันก็ไม่ชินที่จะต้องอ่อนแอแบบนี้”“โอ้ย! ความรักก็ทำให้เป็นแ