All Chapters of ทะลุเวลามาเป็นแม่ค้าขายยำ: Chapter 11 - Chapter 20

เหตุผลตอนแรกที่เธอไม่อยากแต่งงานก็เพราะยังไม่คุ้นชินกับผู้คนและวัฒนธรรมที่นี่ แต่ตอนนี้เธออยู่ในยุคนี้มาเกือบครึ่งปีแล้ว เริ่มเข้าใจว่าการแต่งงานไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ผู้คนน่ารักใจดี ไม่มีปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ อีกอย่างคือ แม้ว่าจะมีบุรุษเข้าหาเธอจำนวนมาก แต่หลายคนก็อายุน้อยกว่า คนที่รุ่นราวคราวเดียวกันส่วนใหญ่ก็มีเมียอยู่แล้ว น้อยคนนักที่ยังไม่ได้แต่งงานหรือไม่มีสตรีข้างกาย มีเสวียนอิงและฝูเทียนเหวินที่ติงเซียงบอกว่าพวกเขายังโสด ไม่มีคนรัก และยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีอนุหรือสาวใช้อุ่นเตียงอยู่ภายในจวน ถือว่าเป็นของดี ใหม่แกะกล่องเชียวล่ะ ถึงเขาไม่มาสู่ขอ เธอก็ไม่สนใจ หากบอกว่าเขาได้ตัวเธอ เธอก็ไม่ได้เสียสักหน่อย อย่างน้อยก็ได้ตัวเขาเหมือนกันนะ ก็ได้กันทั้งสองฝ่ายอีกอย่าง แม้จะบอกว่าเขาไม่ใช่สเป็ก แต่เมื่อมองบ่อยๆ ก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ก็เข้าท่าอยู่ไม่น้อยจริงจัง ดุดัน แข็งกร้าว แต่การปฏิบัติกับเธอก็ไม่ได้เย็นชาหรือใจร้ายเท่าไหร่นัก เรียกได้ว่าแบดบอยพอหอมปากหอมคอ รูปร่างหน้าตาดี แถมขนาดตรงนั้น เอ่อ ใหญ่ถูกใจเสียด้วยขณะที่ในหั

ตอนรุ่งเช้าของอีกวัน เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟก็ทำตัวให้ดูเป็นปกติมากที่สุด พวกเธอเตรียมของออกจากจวนเหมือนกับจะไปเปิดร้านเช่นเดียวกับทุกวันถึงโรงน้ำชาก็เข้าไปแบ่งน้ำปลาร้าและน้ำปลาใส่ขวดโหลขนาดเล็กเพื่อพกติดตัว กว่าจะหมักได้แต่ละไหใช้เวลานานหลายเดือน ให้ทิ้งไปโดยไม่ใยดีช่างน่าเสียดายยิ่งนักหลังจากถกเถียงกันเมื่อคืน พวกเธอเลือกที่จะหลบซ่อนตัวบนภูเขาลึกแทนที่จะหนีไปอยู่ต่างเมืองบนป่าเขามีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มาก ชาวบ้านเก็บของป่ามาทำอาหาร มีบางส่วนที่ปลูกผักและผลไม้ ผักและผลไม้ป่าอุดมสมบูรณ์อยู่แล้ว สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ไม่ลำบากเดินทางลัดเลาะไปตามเขาแต่ละลูก สุดท้ายก็พบสถานที่พึงพอใจบรรยากาศดี มีชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่กี่หลังคาเรือน ผู้คนต่างเป็นมิตรและอัธยาศัยดีเอ๋ยเอ้ยและบีลีฟขอร้องให้ชาวบ้านเหล่านั้นช่วยปลูกเรือนหลังเล็กให้ พวกเธอประดับตกแต่งเรือนอย่างสวยงามด้วยต้นไม้และดอกไม้สีสันสดใสในเวลานี้ก็ยังคงหมักปลาร้าและน้ำปลาใช้เองในปริมาณแค่พอใช้ช่วงที่อาศัยอยู่ในป่า หญิงสาวทั้งสองออกเดินป่าหาเก็บสมุนไพรเพื่อนำไปขายแลกเงิน และนำเงินฝากชาวบ้านที่ลงเขาไปซื้อเนื้อสัตว์มาทำอาหารบ้างในบางครั้งก็บนเขาไ

“แขกผู้มีเกียรติท่านใดต้องการนั่งดื่มชาและชมความงามของรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ต้องสั่งอาหารในร้านจนครบสองตำลึงจึงมีสิทธิ์ได้เข้าไปนั่งด้านใน” “หากสั่งครบสามตำลึง ข้าจะแจกภาพเหมือนของใต้เท้า แต่ได้แค่ใต้เท้าคนเดียวนั้น หากอยากได้ภาพเหมือนของใต้เท้าทั้งสอง ต้องสั่งซื้อครบหกตำลึง” เอ๋ยเอ้ยและบีลีฟผลัดกันพูดด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ราศีเถ้าแก่เนี้ยเปล่งประกาย ฝูเทียนเหวินและเสวียนอิงเมื่อได้ยินเสียงฮูหยินของตนก็มีสีหน้าหมองคล้ำ รอยยิ้มเริ่มบิดเบี้ยว แต่ก็ยังรักษาท่าที ต้องรู้ว่าน้ำชาในร้านเริ่มต้นที่หนึ่งอีแปะ อาหารเริ่มต้นที่สองอีแปะ หนึ่งร้อยอีแปะเท่ากับหนึ่งตำลึง แสดงว่าหากจะสั่งน้ำชาที่ถูกสุดของร้าน อย่างน้อยก็ต้องสั่งถึงสองร้อยกาจึงจะเข้ามานั่งมองพวกเขาได้ สตรีสองนางนี้เป็นแม่เสือเสียจริง จ้องตักตวงผลประโยชน์จากพวกเขาไม่น้อยเลยทีเดียว ขูดเลือดขูดเนื้อขนาดนี้ ต้องตักเตือนดีหรือไม่นะ พวกเขาเป็นถึงข้าราชการชั้นสูง ชาติตระกูลดี มีหน้าตาในสังคม อาจจะถูกกล่าวหาว่าเลี้ยงดูภรรยาไม่ดี ปล่อยให้สตรีต้องทำงานหาเง

เขาเงยหน้าขึ้นจากจุดอ่อนไหวของหญิงสาว จับเรือนร่างอวบอัดนอนหงาย ริมฝีปากเปลี่ยนมาประกบกับริมฝีปากแดงของเธอแทน รสชาติแบบนี้ อืม แปลกอยู่บ้างแต่เร้าใจยิ่งนัก มือหนารั้งขาอ่อนของสตรีให้อ้าออกจากกันแล้วแทรกกายแกร่งเข้าไปอยู่ระหว่างกลาง เอวสอบเคลื่อนวนให้แก่นกายที่รุ่มร้อนถูไถกับรอยแยกที่ชุ่มฉ่ำ เมื่อพบเจอกับปากทางเข้าก็มุดดันจนมิดลำ “อื้อ” เอ๋ยเอ้ยสะดุ้งร้องออกมาเมื่อถูกกระแทกภายใน ชายหนุ่มไม่รอช้าโลมเล้าที่ก้อนนุ่มทั้งสอง เขาประทับริมฝีปากลงบนยอดติ่งสวยแล้วอ้าปากดูดเลียราวกับเป็นทารกตัวน้อย มืออีกข้างก็จับคลึงเคล้นอย่างเพลิดเพลิน บั้นเอวทำงานสัมพันธ์กับทุกอวัยวะ ตอนแรกก็กระแทกเข้าออกเนิบนาบ แต่เมื่อรู้สึกถึงการตอดรัดก็เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นจนหญิงสาวใต้ร่างร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา ไม่กี่ลมหายใจร่างของชายหนุ่มก็เกร็งเสียว เขาร้องอย่างสุขสม ส่วนล่างพ่นน้ำรักออกมาจนท่วมท้นโพรงดอกไม้ของหญิงสาว มองใบหน้าที่แสนยั่วยวนและแดงก่ำของเอ๋ยเอ้ย ฝูเทียน เหวินก็ก้มหน้าลงไปจุมพิตอย่างอ่อนโยน มือหนาจับร่างของเธอให้พลิกคว

สายตาของทั้งคู่เห็นขายาวของบุรุษลงมาจากรถทั้งสองคัน พวกเขารูปร่างสูงโปร่ง ผู้หนึ่งหน้าหล่อเหลาแกมหวาน อีกคนรูปร่างค่อนข้างกำยำกว่า ใบหน้าหล่อคมเข้ม“เอ๊ะ” หญิงสาวทั้งสองร้องออกมาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจบุรุษสองคนในชุดสูทสีดำ บุคลิกดั่งผู้นำให้ความรู้สึกน่าเคารพยำเกรง เดินเข้าไปในวัดผิงอันอย่างสง่าผ่าเผย“คล้ายอาเฮียทั้งสองเลย”เอ๋ยเอ้ยมองตาม ใจคิดถึงสามีของตนขึ้นมา“ก็ดูคล้ายแต่ไม่ใช่ทั้งหมด คล้ายแค่สี่ห้าส่วนเอง” บีลีฟพูด ร่างบางรีบลุกเดินตามเข้าวัดทันทีข้างหลังบุรุษทั้งสองคนมีผู้ติดตามสี่คน ทั้งสี่ล้วนเป็นบุรุษรูปร่างสูง คาดว่าน่าจะเป็นเลขาส่วนตัวและก็บอดี้การ์ดของพวกเขาเมื่อชายหนุ่มทั้งหกคนเดินเข้ามาภายในบริเวณวัด แต่ละสายตาของผู้คนที่มาไหว้พระทำบุญต่างจ้องมองด้วยความสนใจ บางคนก็ใช้โทรศัพท์แอบถ่ายรูปอย่างกับกลุ่มนายแบบ หากไม่ถ่ายรูปเก็บไว้คงเสียดายแน่แต่ก็มีบางคนเหมือนจะจำพวกเขาได้ เลยส่งเสียงบอกต่อกันจนได้ยินถ้วนทั่ว“วันนี้ประธานฝูกับประธานเสวียน เจ้าของเครือโรงแรมฝานไห่ชื่อดังมาไหว้พระที่วัด แปลกดีนะ”เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟได้ยินก็ตื่นเต้นดีใจ ตามที่หาข้อมูลมา สองคนนี้เป็นชนรุ่น