All Chapters of ทะลุเวลามาเป็นแม่ค้าขายยำ: Chapter 21 - Chapter 28

ในคืนเดียวกันนั้นเอง เอ๋ยเอ้ยและบีลีฟก็เริ่มเตรียมอาหารในลานสำหรับก่อกองไฟ“ปิ้งย่าง หมูกระทะ บาร์บีคิว อร๊อยอร่อย” เอ๋ยเอ้ยพูดชื่อเมนูอาหารที่ชื่นชอบออกมาเป็นเพลงสนุกสนานขณะที่เอ๋ยเอ้ยกำลังย่างหมูสามชั้นและสันคอหมูอยู่นั้น สายตาของบีลีฟก็มองไปยังเรือนโบราณพร้อมทำจมูกราวกับสูดดมอะไรบางอย่าง“แก ฉันได้กลิ่นอาหาร” เธอลุกขึ้นแล้ววิ่งหายลับเข้าไปในเรือนหลังนั้นบอกแล้วว่าเรื่องผีสางหรือสิ่งลี้ลับเธอไม่เคยกลัว ร่างบางวิ่งฝ่าแสงไฟสลัวเข้าไปทันทีผ่านไปไม่นาน เธอก็อุ้มไหใบหนึ่งออกมา“แก ในนี้น่าจะหมักอะไรไว้ กลิ่นหอมเชียว เอามาทำอาหารกันเถอะ”สายตาของเธอพร่างพราวดั่งเจอเรื่องที่น่ายินดีจนต้องลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้น“เฮ้ย ไปหยิบซี้ซั้วได้ยังไง อันนี้มัยขโมยนะ” เอ๋ยเอ้ยรีบห้ามเพื่อนตัวเอง แต่สายตากลับมองด้วยความสนใจ“ไหเก่าขนาดนี้ ไม่มีใครว่าหรอก” บีลีฟพูดพลางจับฝาไหเปิดออกมากลิ่นของหมักลอยออกมาปะทะใบหน้าของทั้งสอง ในหัวของหญิงสาวไม่สามารถอธิบายได้ว่าในไหคือสิ่งใด รู้แต่ว่าหอมยั่วน้ำลายมากไม่รอช้า บีลีฟก็หยิบกระบวยที่ใกล้มือแล้วตักของสิ่งนั้นในไหออกมา“แก ยังกินได้ใช่มั้ย สีน่ากลัวจัง” เอ๋ยเ

เมืองจินไห่ เมืองท่าติดทะเลริมชายหาดส่วนตัวแห่งหนึ่ง มีกระโจมสองหลังตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก กระโจมทั้งสองนี้หันหน้าเข้าหาทะเล ด้านหน้ากระโจมมีพรมผืนใหญ่ปูอยู่ บนพรมตั้งโต๊ะเตี้ย รอบล้อมด้วยเก้าอี้สี่ตัวพวกเอ๋ยเอ้ยและบีลีฟมาฮันนีมูนนอกสถานที่กันเพียงสี่คน ไม่ได้ให้คนอื่นติดตามมาปล่อยให้พี่หน้านิ่งเยว่ชิวกับติงเซียงมีเวลากันมากขึ้น เผื่อจะมีข่าวดีเร็วๆ“สุกแล้ว”เอ๋ยเอ้ยส่งเสียงบอกแต่ละคน เธอหยิบปลาหมึกตัวใหญ่ที่ย่างจนสุกมาหั่นแล้วจัดใส่จานส่วนบีลีฟกำลังทำน้ำจิ้มซีฟู๊ดอย่างตั้งอกตั้งใจ สายตาเหลือบมองเสวียนอิงและฝูเทียนเหวินเป็นระยะเห็นชายหนุ่มสองคนกำลังแกะหอยนางรมด้วยความขะมักเขม้นไม่รู้ว่าชอบกินหรือจะโด๊ปกันแน่เ

เอ๋ยเอ้ยและบีลีฟเมื่อถูกสามีตามไปเฝ้าถึงในห้องน้ำก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ถึงจะเป็นคนยุคใหม่ แต่เรื่องนี้มันก็น่าอายนะแต่เมื่อคิดว่าต่อไปในอนาคต หากสามีภรรยาไม่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจ็บป่วย ก็ต้องดูแลกันถึงในห้องน้ำอยู่ดี ดูแลกันแม้ยามเจ็บป่วยแก่เฒ่า อยู่ด้วยกันทั้งชีวิตพวกเธอจึงไม่ไล่สามีของตนออกจากห้องน้ำ เพียงแค่บอกให้เขายืนหันหลังก็พอ หลังจากหญิงสาวทั้งสองทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว พวกเธอก็ออกมายืนพิจารณาหน้าห้องน้ำห้องน้ำทั้งสองห้องนี้ถูกสร้างไว้ด้วยความวิจิตรบรรจง ประตูและหน้าต่างถูกแกะสลักประณีตงดงาม ลวดลายที่ถูกแกะสลักก็หนีไม่พ้นนกยวนยาง (เป็ดแมนดาริน) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของรักแท้ จับคู่เพียงตัวเดียวตลอดชีวิต“ประทับใจใช่หรือไม่” เสวียนอิงและฝูเทียนเหวินเอ่ยถามภรรยาของตนพร้อมกันราวกับเตี๊ยมกันมา

“เอ่อ สตรีในจวนใต้เท้า ใช่ว่าข้าจะไม่สนใจ” เขาพูดอ้อมแอ้ม ท่าทางเคอะเขินจนจับสังเกตได้            “หา พี่ชายข้าสนใจสตรีด้วยหรือ” เยว่ชุนน้องชายอุทานด้วยความตื่นเต้น “ข้าอยากเห็นจังว่าสตรีนางใดทำให้ภูเขาน้ำแข็งคนนี้หวั่นไหวได้”            “เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่” ผู้เป็นมารดาหรี่ตาจับผิดบุตรชายบ้านตน            “เอ่อ อันที่จริงข้าก็พานางมาที่นี่ด้วย เพียงแต่คืนนี้ให้นางพักที่โรงเตี๊ยม” เยว่ชิวตอบ ใบหูเริ่มแดงชัดเจน            “ข้าอยากเห็นๆ” เยว่ชุนร้องโวยวายไม่ต่างจากเด็กน้อย&n