ตอนที่ 11 พบกันริมธาร

พูดเสร็จเอ๋ยเอ้ยก็กึ่งเดินกึ่งกระโดดกลับมาที่ครัวด้วยใบหน้าสดใส แต่ติงเซียงปรี่มาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“คุณหนูพูดจาต่อปากต่อคำกับใต้เท้าฝูและใต้เท้าเสวียนมาหรือเจ้าคะ คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ อันตรายไปแล้ว”

“อันตรายอย่างไร” สองสาวถามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ก็ใต้เท้าฝูกับใต้เท้าเสวียนเป็นถึงรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ตำแหน่งหน้าที่ใหญ่โต ใครพบเจอก็ต้องเกรงใจหลายส่วน แม้พวกท่านจะไม่ใช่คนเมืองอิ๋นตูแต่ก็น่าจะรู้เรื่องขององครักษ์เสื้อแพรอยู่บ้างนะเจ้าคะ” ติงเซียงพูดพลางลูบแขนตัวเองทำท่าขนลุกขนพอง

บีลีฟพยักหน้า “ก็พอรู้มาบ้างว่าฟังแค่คำสั่งฮ่องเต้ ใหญ่โตอวดเบ่งได้ไม่เบา แล้วทำไมไม่ใส่ชุดทำงานมาบ้างล่ะ อยากเห็นว่าจะสวยเหมือนในซีรีส์หรือเปล่า”

“โธ่ คุณหนูก็พูดเข้า อย่าพูดให้ใต้เท้าทั้งสองได้ยินเชียวนะเจ้าคะ” ติงเซียงทำเสียงกระซิบราวกับเกรงว่าเสียงของตนเองจะดังไปถึงโต๊ะของบุรุษที่ถูกกล่าวถึง

“แต่ข้าได้ยินแล้ว”

เสียงเคร่งขรึมดังขึ้นข้างหลัง แม้เสียงของหญิงสาวทั้งสามดังไปไม่ถึงโต๊ะที่พวกเขานั่ง แต่ผู้ที่ถูกพูดถึงกลับลุกมาพอดี

บีลีฟหันไปมองก็เห็นร่างสูงของเสวียนอิงยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังไม่ไกลนัก

“อ๊ะ” เธอร้องตกใจ ก่อนที่จะปรับอารมณ์เป็นปกติ “ใต้เท้าจะเอาอะไรหรือเจ้าคะ”

“ที่นี่ไม่มีสุราหรือ อาหารร้านเจ้าเหมาะกับการกินคู่กับสุรา”

บุรุษกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่ได้โมโหเรื่องที่กลุ่มสตรีกำลังนินทาอยู่ ใจนึกเพียงว่าเดินมาถึงครัวเพราะต้องการสิ่งใด

บีลีฟหัวเราะชอบใจ “ข้าก็ว่าอย่างนั้น เหลียงปั้นเข้ากับสุราอย่างมาก กินด้วยกันถึงจะอร่อย” เธอหรี่ตาจ้องมองบุรุษรูปร่างกำยำสูงใหญ่ราวกับพูดคุยกับคนกันเอง

“แต่ว่าที่นี่ไม่มีสุราหรอกนะเจ้าคะ ใต้เท้าเอาเงินมาเดี๋ยวข้าจะให้คนไปซื้อให้”

เสวียนอิงจ้องตาหญิงสาวกลับ “งั้นก็ฝากด้วย” เขาหยิบเงินยื่นให้หญิงสาวไม่มีอิดออด

เอ๋ยเอ้ยยืนมองอยู่ใกล้ๆ คิดในใจ คู่นี้จ้องตากันอีกแล้ว จ้องกันไปจ้องกันมา ได้กันแน่ๆ รับรองได้เลย

เมื่อเสวียนอิงเดินกลับโต๊ะแล้ว ติงเซียงก็กระซิบด้วยความวิตก “จะดีหรือเจ้าคะ คุณหนูจะให้ใต้เท้าทั้งสองดื่มสุราในร้าน”

บีลีฟอมยิ้ม นิ้วเรียวหยิกแก้มน้อยของนาง

“โถ เด็กโง่ หากที่ร้านเรามีรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรสองคนนั่งเฝ้าอยู่ทั้งวันใครจะกล้าก่อเรื่อง”

“อีกอย่าง เวลาผู้ชายโต๊ะอื่นเห็นพวกข้าพูดคุยกับโต๊ะนั้นนาน เขาจะได้ไม่กล้ามาตอแยยุ่มย่ามอีก บางคนนิสัยน่ารำคาญ ผู้หญิงไม่เล่นด้วยยังจะชวนคุยอยู่ได้”

พวกคุณชายโต๊ะอื่นทำได้ก็เพียงชวนพูดคุย บางคนชวนพวกเธอไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นสุภาพชน ไม่กล้าแสดงอาการไม่พอใจหรือวีนเหวี่ยงเมื่อไม่ถูกใจ

หากพวกเขาเห็นว่าเสวียนอิงและฝูเทียนเหวินเป็นแขกพิเศษของโรงน้ำชาอ้ายซิ่น หลายคนก็อาจจะถอนตัวจากการเข้าหาหญิงสาว

“ถ้าพวกใต้เท้ารู้ว่าถูกคุณหนูหลอกใช้ต้องโกรธมากแน่ๆ” ติงเซียงยังทำเสียงหวาดกลัว

นางไม่รู้เลยว่า นี่ก็คือความตั้งใจแรกของบุรุษทั้งสอง พวกเขาตั้งใจมานั่งแช่ที่นี่ทั้งวันอยู่แล้ว เพื่อคอยจับผิดหญิงสาวและกันไม่ให้บุรุษอื่นเข้าใกล้

“ไม่ต้องพูดมาก หาคนไปซื้อสุราเลย” เอ๋ยเอ้ยสั่งสาวใช้ตัวน้อย

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ข้าวิ่งไปเอง” ติงเซียงเสนอตัว นางคว้าเงินแล้ววิ่งออกจากร้านอย่างรวดเร็ว

........

ฝูเทียนเหวินกับเสวียนอิงนั่งอยู่ที่มุมเงียบๆ ของร้าน พวกเขากินไปพูดคุยกันไป สายตาก็คอยเหลือบมองผู้คนโต๊ะอื่นและจ้องมองเอ๋ยเอ๋ยกับบีลีฟอยู่เป็นระยะ

“ถ้าพวกเฮียแกไม่ได้ทำงาน ฉันคงคิดว่าพวกเขามานั่งแช่เพราะติดหญิง” เอ๋ยเอ้ยนั่งบริเวณครัวกระซิบกระซาบกับบีลีฟ

“ก็จริง แต่พอรู้ว่าเป็นองครักษ์เสื้อแพร นี่มาสืบคดีป่าวนะ คงไม่ได้สงสัยพวกเรานานขนาดนั้นมั้ง”

“แต่พวกเราก็น่าสงสัยจริงๆ น่ะแหละ”

“สงสัยก็สงสัยไป เราไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย”

........

เริ่มเข้าสู่ยามเซิน (15.00 – 16.59) พวกเธอจึงปิดร้าน แม้ว่าพวกฝูเทียนเหวินจะกินดื่มยังไม่เสร็จ แต่เอ๋ยเอ้ยก็สั่งให้ติงเซียงคอยอยู่เพื่อส่งแขกและเก็บร้าน

ส่วนพวกเธอทั้งสองไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกล ตั้งใจจะจับปูเพื่อดองน้ำปลา

ลำธารที่หญิงสาวมามีความกว้างไม่มากนัก น้ำในลำธารก็สูงเพียงแค่ระดับหน้าแข้ง มีก้อนหินใหญ่อยู่ประปราย ริมลำธารเป็นพื้นดินอ่อนนุ่มที่มีหญ้าต้นเตี้ยๆ ปกคลุม บรรยากาศให้ความรู้สึกน่านอนเล่นพักผ่อนอย่างยิ่ง

“นู่นๆ ซุกอยู่ตามโขดหิน” เอ๋ยเอ้ยชี้ให้บีลีฟดู

“ถอดรองเท้าก่อน”

บีลีฟพูดพลางนำเอ๋ยเอ้ยถอดรองเท้าถุงเท้าและถกชุดให้อยู่เหนือเข่า ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงน้ำอย่างระมัดระวัง ในมือของเธอแต่ละคนถือเครื่องจักสานลักษณะคล้ายข้องใส่ปลา

“แยกกันหานะจะได้หาได้เยอะๆ”

หญิงสาวพยักหน้าให้กัน คนหนึ่งเดินไปทางต้นน้ำ อีกคนเดินลงทางปลายน้ำ

........

“พักล้างหน้าก่อน”

ฝูเทียนเหวินจับเสวียนอิงนั่งลงกับพื้น ชายหนุ่มทั้งสองนั่งร่ำสุรากันหลายชั่วยามจนมึนเมาถึงได้ออกจากโรงน้ำชาอ้ายซิ่น

“พวกนางไม่ต้มน้ำแกงสร่างเมาให้ ใจดำเสียจริง อย่าให้เจอตัวนะ” เสวียนอิงวักน้ำล้างหน้าเพื่อให้รู้สึกตัวมากขึ้น

ขณะที่เขาพูดก็ได้ยินเสียงของบีลีฟพอดี “ข้าไปล่ะ”

เขายกฝ่ามือขึ้นมาตบใบหน้าสองสามครั้งแล้วลุกขึ้นเดินไปตามเสียงของบีลีฟ

ฝูเทียนเหวินถอนหายใจเอือมระอากับญาติผู้น้อง เขาเดินไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อหาที่นั่งพักผ่อน

........

ขณะที่เสวียนอิงเดินตามหาบีลีฟ สายตาก็เห็นร่างบางของหญิงสาวก้าวลงบนก้อนหินอย่างระมัดระวัง

“เจ้าน่ะ” เขาส่งเสียงเรียกหญิงสาว

บีลีฟที่กำลังตั้งสมาธิเมื่อได้ยินเสียงของเขาก็ตกใจ “ว้าย” เธอเสียหลักลื่นไถลบนก้อนหินที่อยู่ในลำธารนั้น

ก่อนที่ร่างบางจะหงายหลังลงน้ำ เสวียนอิงก็รีบพุ่งเข้ามารองรับทันเวลาพอดี

‘โครม’

คนทั้งสองตกลงสู่พื้นน้ำ ดีที่ระดับน้ำในลำธารบริเวณนี้สูงเหนือตาตุ่มเล็กน้อย เสวียนอิงก็โอบกอดบีลีฟไว้ในอ้อมแขน เธอจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

เสื้อผ้าที่เปียกน้ำแนบตามลำตัว ร่างกายของทั้งสองทาบทับกันแนบชิด สายตาของหนุ่มสาวจ้องมองกัน นัยน์ตาของทั้งคู่มีประกายบางอย่างเกิดขึ้น เป็นความรู้สึกที่คนทั้งสองไม่อาจอธิบายได้ ที่รับรู้ได้ก็คือหัวใจที่เต้นโครมครามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

‘บรรยากาศเป็นใจมาก บีลีฟเอ๋ย ถ้าแกไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ก็หายากแล้วนะ’

ในหัวเธอมีแต่ภาพฉากพระเอกนางเอกในซีรีส์ลอยขึ้นมา สัญชาตญาณหญิงสาวบอกว่า ผู้ชายหน้าตาใช้ได้อยู่ตรงหน้า ไม่คว้าไว้ก็โง่น่ะสิ

‘ถ้าหลับตารอให้ถูกจูบ แต่ผู้ชายไม่รู้เจตนาก็อด แต่ถ้าจูบผู้ชายก่อนก็ไม่ดี’

บีลีฟขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ในชั่วพริบตาเธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

ร่างบางขยับภายในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ยิ่งขยับก้อนเนื้อนุ่มสองก้อนก็ถูกับแผงอกแกร่งของเขา เธอแกล้งหยุดเมื่อริมฝีปากอวบอิ่มของตนซุกอยู่ในซอกคอของอีกฝ่าย

เสวียนอิงสะดุ้ง ความรู้สึกมึนศีรษะจากฤทธิ์ของสุราเมื่อถูกความอ่อนนุ่มทั่วทั้งร่างของหญิงสาวปลุกกระตุ้น เขาก็เริ่มขยับตัวตามสัญชาตญาณ

แขนแกร่งอุ้มร่างบางขึ้นเหนือน้ำไปนอนบนพื้นหญ้าริมลำธาร ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเธอแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ มือหนาลูบไล้ทั่วเรือนร่างอรชร

มือเรียวของบีลีฟก็ไม่อยู่นิ่ง เธอโอบกอดเขาราวกับกลัวว่าเขาจะผละออกจากตนเอง 

‘จูบเป็นหรือเปล่าเนี่ย’ หญิงสาวรอจุมพิตที่ลึกซึ้งจากเขา เมื่อเห็นเขาค่อยๆ อ้อยอิ่งแตะบนริมฝีปากตน เธอก็เปลี่ยนเป็นเผยอปากแล้วงับริมฝีปากเขาแทน

เธอดูดเม้มริมฝีปากของเขาสักพักแล้วก็หยุด สายตายั่วเย้าแล้วจึงหันหน้าหนี

ยั่วให้อยากแล้วก็หยุด รอดูสิว่าเขาจะทำอย่างไรต่อ

เสวียนอิงที่กำลังเพลิดเพลินกับการถูกจุมพิต เขาลืมตามองดวงตาของอีกฝ่ายเมื่อเธอหยุดนิ่ง เห็นสายตาของเธอเขาก็ตีความได้ว่า เธอกำลังดูถูกเขาอยู่ว่า ‘ทำไม่เป็น’

บุรุษไม่รอช้า ส่งริมฝีปากของตนเข้าประกบริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง บดแนบริมฝีปากของอีกฝ่าย อ้าปากเล็กน้อย ทั้งดูดเม้มและขยับหามุม ปลายลิ้นก็ค่อยๆ สอดเข้าไปในปากของหญิงสาว

‘ต้องอย่างนี้สิ’ บีลีฟที่รออยู่ก่อนแล้ว เมื่ออีกฝ่ายส่งลิ้นอุ่นรุกล้ำเข้ามาภายในโพรงปาก เธอก็ขยับลิ้นของตัวเองเข้าไปสัมผัสกับลิ้นของเขา อวัยวะที่อ่อนนุ่มเกี่ยวกระหวัดกันอย่างดูดดื่มลึกซึ้ง

อุณหภูมิภายในร่างกายของคนทั้งคู่ค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ มือของแต่ละคนต่างปลดเปลื้องอาภรณ์ของอีกฝ่ายอย่างไม่อาย

เสวียนอิงมองผิวสีแทนของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างตน เห็นหน้าอกที่อวบอิ่ม ก็กลืนน้ำลายอย่างลืมตัว

“เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว”

เขารู้ว่าหญิงสาวถึงวัยที่ออกเรือนได้แล้ว แต่หากอ่อนวัยกว่าเขามาก เขาก็ไม่อยากจะฉวยโอกาสล่วงเกิน

‘ถามอายุด้วยแฮะ’ บีลีฟรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งแตกเนื้อสาว ต้องรักนวลสงวนตัวดีไหมนะ สายตาของเธอเริ่มกรอกซ้ายขวาไปมา

“ย่างเข้ายี่สิบสอง” เธอบอกเสียงเบา ในใจตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวว่าเขาจะรังเกียจ ก็เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ในยุคปัจจุบันถือว่ายังเด็กอยู่ แต่สมัยนี้คือแก่มาก

“ข้ายี่สิบห้า” เขาตอบ ดวงตาคมของบุรุษจ้องมองใบหน้าที่เริ่มเขินอายของหญิงสาว จากนั้นก็มองทั่วเรือนร่างงาม

            ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกว่าริมฝีปากและลำคอของตนเองแห้งผาก ร่างกายร้อนรุ่ม อวัยวะบางส่วนตื่นตัวราวกับต้องการทำบางสิ่งบางอย่าง

            “ก็ไม่เด็กแล้ว โตพอแล้ว” เขาก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาว ริมฝีปากและปลายจมูกค่อยๆ สัมผัสที่ซอกคอเธอแล้วเลื่อนลงอย่างแผ่วเบา