All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 131 - Chapter 140

พันแสงเดิมตามหาเรนเดียร์ไปทั่วโรงแรมด้วยความร้อนใจ จนกระทั่งมาถึงบริเวณมุมบันไดที่เรนเดียร์เพิ่งกลิ้งตกลงไปเมื่อครู่ ชายหนุ่มเห็นคนมุงดูอะไรอย่างกันอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะมัวแต่เป็นห่วงภรรยาที่หายตัวไป“คุณพันแสงคะ ภรรยาคุณตกบันไดสลบอยู่ตรงนี้ค่ะ”เสียงของพนักงานสาวผู้ที่ทำเรื่องเช็คอินให้พันแสงกับเรนเดียร์เมื่อวานนี้ดังขึ้น ทำให้พันแสงที่กำลังจะก้าวพ้นไปจากบริเวณนั้น ต้องวิ่งกลับไป และเมื่อแหวกวงล้อมผู้คนเข้าไปเห็นว่า เรนเดียร์นอนหมดสติใบหน้าขาวซีดอยู่ที่พื้น หัวใจของชายหนุ่มก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม“เดียร์!” พันแสงจะเข้าไปประคองร่างที่ไม่ได้สติของภรรยาขึ้นมากอดแต่ถูกพนักงานห้ามไว้“อย่าเพิ่งโดนตัวคนเจ็บนะคะ”“ผมจะพาภรรยาผมไปหาหมอ” ชายหนุ่มบอกอย่างร้อนรน“การเคลื่อนย้ายผู้ป่วยที่ตกจากที่สูงอย่างไม่ถูกต้องจะทำให้เกิดอันตรายกับตัวผู้ป่วยมากยิ่งขึ้น คุณพันแสงใจเย็นก่อนนะคะ อีกสักครู่เจ้าหน้าที่พยาบาลและรถฉุกเฉินของโรงแรมจะมารับภรรยาคุณไปส่งโรงพยาบาลค่ะ”จากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาที เจ้าหน้าที่ของโรงแรมก็นำเปลหามมารับตัวเรนเดียร์ไปขึ้นรถฉุกเฉิน และนำตัวไปส่งโรงพยาบาล โดยมีพันแสงติดตามไปด้วยไม

หลังจากเสร็จธุระเรื่องจีน่าแล้วพันแสงก็รีบไปหาเรนเดียร์ที่โรงพยาบาลทันที เมื่อไปถึงก็พบว่าเรนเดียร์ไม่ได้นอนอยู่ในห้องแล้ว ชายหนุ่มมองนาฬิกาที่ผนังซึ่งบอกเวลา 19.30 น. ตรงกับเวลาที่หมอบอกไว้ว่าเรนเดียร์น่าจะฟื้น“เดียร์อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า” ชายหนุ่มตะโกนเรียกหาภรรยา แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จึงเดินไปเปิดประตูห้องน้ำดู แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า พันแสงใจหายวาบ รีบวิ่งออกมาถามพยาบาลที่ด้านนอก พอรู้ว่าเรนเดียร์ออกไปนั่งเล่นในสวนของโรงพยาบาลก็รีบตามไปทันทีเมื่อเดินเข้าไปถึงสวนหย่อมของโรงพยาบาล พันแสงก็กวาดตามองหาภรรยาไปทั่ว จนเห็นว่าเธอนั่งเศร้าสร้อยอยู่เพียงคนเดียวบนม้านั่งยาวในมุมสลัว ภาพที่เห็นทำให้พันแสงนึกเสียใจอยู่ลึกๆ ว่า ตั้งแต่แต่งงานกัน เขาทำให้เรนเดียร์ร้องไห้เสียใจไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว ในขณะที่เธอมอบความสุขให้เขาแทบทุกวัน และไม่เคยปฏิเสธความต้องการของเขาเลย พันแสงเพิ่งรู้ตัววันนี้เองว่าที่ผ่านมาเขาเอาเปรียบเธอมากมายเหลือเกิน“พี่ใจหายหมด นึกว่าเดียร์หนีพี่ไปอีกแล้ว” พันแสงเดินเข้าไปเบียดเรนเดียร์บนม้านั่งตัวเดียวกัน แล้วกอดเธอไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่กลัวว่าจะห

“พี่ซันกลับไปพักที่โรงแรมเถอะ เดียร์ปวดหัวมาก คุยไม่ไหวแล้ว ขอนอนพักก่อน”“ปวดมากมั้ย ปวดแบบไหน ปวดตรงไหน เลือดคั่งในสมองหรือเปล่าเนี่ย” พันแสงถามรัวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงจนลนลานดูไปหมด “พี่ไปตามหมอมาดูอาการให้นะ ถ้าอาการไม่ดี ต้องผ่าตัดหรืออะไรจะได้รีบทำเลย ปล่อยไว้นานจะอันตราย”พันแสงลุกขึ้นพรวดพราดจะเดินออกไปตามหมอ แต่ถูกเรนเดียร์ดึงแขนห้ามไว้“เดียร์แค่ปวดหัวเพราะไข้ขึ้น ไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่พี่ซันพูดหรอกค่ะ”“งั้นพี่ขอวัดไข้ดูหน่อย ว่าไข้ขึ้นสูงแค่ไหน” พันแสงพูดพลางก้มลงแนบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากร้อนจัดของคนป่วยอย่างนุ่มนวล“เราเพิ่งตกลงกันไว้ว่ายังไงคะพี่ซัน” หญิงสาวเบือนหน้าหนีริมฝีปากที่คุ้นเคยพลางต่อว่าเสียงขุ่น“พี่ก็ไม่ได้จะจูบซะหน่อย แค่จะวัดไข้แค่นั้นเอง”“ใครเค้าวัดไข้กันแบบนี้” เรนเดียร์บ่นอุบอิบให้กับคนที่ชอบตีมึนทำเนียนหาโอกาสนัวเนียเธอในทุกสถานการณ์พันแสงนั่งลงที่ขอบเตียงตามเดิม แล้วเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมร่าง บอบบางที่นอนหงายอยู่บนเตียงเอาไว้ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่นัยน์ตาที่อ่อนล้าของคนป่วย “วัดไข้แบบซันสไตล์ไง ไม่เหมือนใคร แล้วก็ไม่มีใครเหมือนด้วย”“สไตล์คนหื

“ยังนอนไม่ได้ ต้องเช็ดตัวก่อน” พันแสงบอกอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะกลัวจะไม่ได้ตีเนียนนัวเนียภรรยา แต่เพราะเป็นห่วงจากใจจริง “รอแป๊บนะ พี่จะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้”“เดียร์จะให้พยาบาลทำให้” เรนเดียร์รีบทักท้วง การปล่อยให้เขาสัมผัสและลูบไล้ร่างกายขณะที่ยังป่วยอยู่แบบนี้มันอันตรายเกินไป“พี่บอกพยาบาลไปแล้วว่าพี่จะทำเอง”“แต่เดียร์ไม่ให้พี่ซันทำ” หญิงสาวพลิกตัวนอนหลังให้เขา แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมมิดถึงศีรษะทันที“ไม่สบายแล้วงอแงนะเรา”พันแสงบ่นงึมงำแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ครู่หนึ่งจึงกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กซึ่งชุบน้ำมาแบบหมาดๆ สำหรับเช็ดตัวให้คนที่กำลังไข้ขึ้น“มาเช็ดตัวก่อนเดียร์ อย่าดื้อ” ชายหนุ่มนั่งลงที่ขอบเตียง แล้วจับร่างเล็กที่นอนตะแคงคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มให้นอนหงายราบไปกับที่นอน จากนั้นจึงดึงผ้าห่มที่คลุมหน้าเธออยู่ออก จึงได้เห็นว่า เรนเดียร์หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาไปแล้ว “หมดฤทธิ์แล้วเหรอเด็กดื้อ”พันแสงโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากของคนที่นอนหลับใหลอย่างรักใคร่ เด็กสาวคนนี้มีบุคลิกพิเศษที่ไม่ว่าผู้ชายคนไหนถ้าได้อยู่ใกล้ ก็คงจะต้องตกหลุมรักเธอแบบถอนตัวไม่ขึ้น เหมือนที่เขากำลังเป็นอ

“ไม่ค่ะ” น้ำเสียงที่ตอบออกมานั้นแผ่วเบาสั่นสะท้านเพราะความวาบหวิวจากการถูกปลายลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียไปตามสันใบหู“ถ้าพี่จะจูบเดียร์ก็ไม่เป็นไรใช่มั้ย” พันแสงรุกคืบใกล้เป้าหมายของตัวเองเข้าไปอีกนิด“ไม่ค่ะ”“เดียร์อนุญาตพี่เองนะ จะมาโกรธพี่ทีหลังไม่ได้นะ” เมื่อล่อลวงจนได้คำตอบที่พึงพอใจ ชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงมาครอบครองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติของคนครึ่งหลับครึ่งตื่นทันทีจูบที่เร่าร้อนของพันแสงปลุกให้เรนเดียร์ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกฉวยโอกาสจากคนเป็นสามี แต่ก็ไม่มีจังหวะให้ขัดขืน เพราะทันทีที่เธอเผยอริมฝีปากขึ้นจะต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ เขาก็แทรกปลายลิ้นเข้ามาไล้วนภายในแล้วดูดดึงปลายลิ้นเล็กของเธออย่างลึกซึ้ง ปลุกปั่นอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิง จนลืมตัวไปชั่วขณะว่าก่อนหน้านี้เธองอนเขาอยู่“อื้อ...” เรนเดียร์ส่งเสียงครางแผ่วหวิวแล้วจูบตอบอย่างเร่าร้อน สองแขนยกขึ้นโอบกอดรอบคอของคนที่คร่อมอยู่เหนือร่างอย่างแนบแน่น จนแผงอกแกร่งของเขาบดเบียดกับทรวงอกนุ่มหยุ่นของเธอจนปลายยอดแข็งชันเจ็บร้าว“เด็กดีของพี่...” ชายหนุ่มพึมพำด้วยความพึงพอใจพลางสอดมือข้างหน