All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 141 - Chapter 150

สะโพกกลมกลึงบิดส่ายไปมาเมื่อถูกโจมตีด้วยปลายลิ้นช่ำชอง จนพันแสงต้องใช้มือข้างหนึ่งจับตรึงให้อยู่กับที่เพื่อการสอดแทรกที่ล้ำลึก ส่วนมืออีกขึ้นหนึ่งเลื่อนขึ้นมากดคลึงที่ปุ่มเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกไปด้วย เพื่อเร่งส่งเธอให้ทะยานขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ไม่นาน กล้ามเนื้อภายในของเธอก็บีบรัดอย่างรุนแรง จนหญิงสาวไม่อาจต้านทาน เธอกรีดร้องออกมาอย่างเสียวซ่าน พร้อมกับเกร็งตัวหยัดสะโพกขึ้นจากที่นอน ก่อนจะทิ้งตัวกลับลงไปนอนหายใจหอบสะท้านพันแสงดูดซับจุดซ่อนเร้นที่ยังเต้นตุบตับของหญิงสาวจนหมดจด แล้วจึงยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มคนที่นอนหลับตาพริ้มหายใจหอบถี่อย่างสุขสมฟอดใหญ่“พี่ทำให้เดียร์มีความสุขมั้ย” ชายหนุ่มขยับริมฝีปากแถมแนบชิดอยู่กับผิวแก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะกดปลายจมูกสูดกลิ่นสาวเข้าจนเต็มปอดซ้ำอีกที“ค่ะ” เรนเดียร์ตอบรับเสียงหวานโดยไม่ปิดบังความรู้สึกแต่อย่างใด ความสุขทางกายที่เขามอบให้มันล้นเหลือจนแทบจุกอก มีเพียงความสุขทางใจเท่านั้นที่ยังขาดแคลนอยู่“พี่ทำให้เดียร์แล้ว เดียร์ทำให้พี่บ้างนะครับ” พันแสงออดอ้อนแววตาเป็นแพรวพราว“ทำอะไรคะ” เธอถามเสียงแผ่ว ลมหายใจยังไม่กลับมาเป็นปกติพันแสงไม่ตอบ แต่จับมือเรี

“ก็ที่โรงพยาบาล เราตกลงกันแล้วว่าจะมีอะไรกันแค่เดือนละครั้ง พี่ซันลืมแล้วเหรอคะ”“แค่เดือนละครั้ง เจ้าชายน้อยพี่เฉาตายแน่ๆ” ชายหนุ่มประท้วงสีหน้าห่อเหี่ยว“ก็ปล่อยให้ตายไปเลย”“ถ้าเจ้าชายน้อยตาย เจ้าหญิงเอลซ่าก็ต้องเป็นม่ายนะ”“เจ้าหญิงหาเจ้าชายใหม่ก็ได้” เรนเดียร์ต่อปากต่อคำอย่างไม่ยอมแพ้“พี่ไม่ยอม เดียร์ต้องเป็นของพี่คนเดียว” พันแสงออกอาการหึงขึ้นมาทันที ทั้งที่เป็นการพูดคุยกันเล่นๆ“คนขี้หวง” หญิงสาวต่อว่าอย่างหมั่นไส้ เพราะจำได้ว่า เขาเคยบอกว่า ‘หวง’ ทุกอย่างที่เป็นของเขา แม้แต่ของเล่นก็ไม่ยอมแบ่งให้เพื่อนเล่น“ไม่ได้หวง...แต่หึง”คำว่า ‘หึง’ ที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายเอาแต่ใจตัวเอง ทำให้หัวใจของเรนเดียร์กระตุกวูบ และรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก“ได้ยินมั้ยว่าหึง...หึง...หึงงง อย่าพูดแบบนี้ให้พี่ได้ยินอีกนะ ไม่งั้นล่ะน่าดู” พันแสงขู่กำชับ สีหน้าไม่พอใจอย่างจริงจัง“เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้วนะคะ” เรนเดียร์ผลักร่างหนาที่พาดทับอยู่บนอกออกแล้วจะลุกหนี แต่ถูกเขาดึงตัวกลับลงไปกอดไว้กับอก“จะไปไหน”“ไปอยู่ห่างๆ พี่ซัน”“ไม่ให้ไป” พันแสงพูดอู้อี้ตาปรือใกล้จะหลับเต็มทีพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“ถุงยาอยู่ไหน”“ไม่รู้ค่ะ” เรนเดียร์ส่ายหน้าดิกๆ แกล้งทำเป็นหน้าซื่อตาใสไม่รู้ไม่ชี้“ซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง” พันแสงเริ่มจะรู้ทันคนขี้โกง“ไม่ได้ซ่อน”“ไม่เชื่อ” พันแสงสอดมือเข้าไปด้านหลังเรนเดียร์แล้วดึงถุงยาออกมาชูขึ้นตรงหน้า “แล้วนี่อะไร?”“ถุงยาค่ะ” หญิงสาวตอบหน้าแหย“นั่งรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้ แล้วอย่าเอายาไปซ่อนอีกละ” พันแสงกำชับเสียงเข้ม ก่อนจะลุกเดินเข้าไปในห้องครัว แล้วรินน้ำใส่แก้ว เสร็จแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบช็อกโกแลตติดมือออกไปด้วยแท่งหนึ่ง“น้ำมาแล้ว” ชายหนุ่มวางแก้วน้ำและช็อกโกแลตลงบนโต๊ะ แล้วหันไปจัดยาส่งให้เรนเดียร์สามเม็ด“ไม่กินไม่ได้เหรอคะ ทั้งขม ทั้งเหม็น กินแล้วเดียร์จะแหวะ” หญิงสาวอิดออด“กินเถอะนะคนเก่ง พี่มีวิธีที่จะทำให้ไม่ขมแล้วก็ไม่เหม็นด้วย”“ทำยังไงคะ”“บีบจมูกไว้แบบนี้” พันแสงใช้ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบจมูกของเรนเดียร์เอาไว้ ก่อนจะจับยาป้อนใส่ปาก แล้วรีบตามด้วยน้ำทันที “แล้วก็รีบกลืนยาเข้าไป”หญิงสาวกลืนเม็ดยาลงคออย่างยากลำบาก แล้วทำท่าพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้ “แหวะ...ขมคออ้ะพี่ซัน กลิ่นยาขึ้นจมูกเลย”“กินนี่” พันแสงรีบหักช็

“ถ้าพี่ซันไม่รักษาคำพูด เดียร์จะหนีกลับนิวยอร์กจริงด้วย” เรนเดียร์แกล้งทำเป็นงอนตุ๊บป่อง แล้วล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้จอมก่อกวน“โอเคๆ เดียร์นอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” พันแสงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างให้หญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนลายเจ้าหญิงเอลซ่าอย่างอ่อนโยน แล้วชะโงกหน้าไปฉกจูบที่ริมฝีปากเธออย่างรวดเร็วครั้งหนึ่ง “กู๊ดไนท์ครับ”“พี่ซัน” หญิงสาวโวย เพราะกลัวสถานการณ์บานปลาย“ก็แค่กู๊ดไนท์คิส” คนเจ้าเล่ห์ตอบยิ้มๆ แล้วจงใจเอื้อมมือพาดผ่านลำตัวหญิงสาวไปกดปุ่มปิดไฟหัวเตียง แล้วกลับมาล้มตัวลงนอนอีกด้านของหมอนข้าง“อย่าข้ามมานะ” เรนเดียร์เอียงหน้ามาสั่งเสียงเข้มอย่างหวาดระแวง“พี่สัญญาว่าจะไม่ข้ามไป แต่ถ้าเดียร์ดิ้นข้ามมาฝั่งพี่ เดียร์ไม่รอดแน่” พันแสงขู่กลับนัยน์ตาวาววับแม้อยู่ในความมืด ทำให้เรนเดียร์ต้องขยับตัวหนีไปจนชิดขอบเตียง แล้วนอนตัวเกร็งไม่กล้ากระดุกกระดิกแม้แต่นิดเดียว เพราะกลัวเผลอดิ้นไปอีกฝั่ง“เด็กน้อยเอ๊ย” ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดูความน่ารักของหญิงสาวข้างกาย แล้วนอนลืมตาโพลงในความมืดอยู่นาน จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจในจังหวะสม่ำเสมอ จึงค่อยๆ เลื้อยตัวผ่านหมอนข้างไปชะโงกหน้าดูให้แน่

“แม่เห็นข่าวจีน่าผลักหนูตกบันไดเป็นยังไงบ้าง” พิมพ์ผกาซึ่งอยู่บ้านอีกหลังในรั้วเดียวกันรีบมาถามข่าวคราวลูกสะใภ้หลังจากเห็นข่าวจากโทรทัศน์เมื่อตอนกลางวัน“เดียร์ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะคุณแม่”“น่าตีจริงๆ ทั้งหนูเดียร์ทั้งเจ้าซัน เกิดเรื่องขนาดนี้ไม่มีใครบอกแม่สักคน ต้องให้แม่รู้จากทีวี” ผู้สูงวัยอดต่อว่าด้วยความน้อยใจไม่ได้ “แล้วที่ข่าวเค้าเมาท์กันว่าจีน่าท้องกับซัน มันจริงหรือเปล่า”“จีน่าบอกอย่างนั้นค่ะ แต่ความจริงเป็นยังไงเดียร์ไม่ทราบ” หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ทั้งที่พยายามบอกตัวเองแล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องในอดีตของพันแสง ซึ่งกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากต้องยอมรับความจริงให้ได้ แต่มันยากเหลือเกินที่จะทำใจ“แล้วซันว่ายังไงบ้าง”“พี่ซันรอตรวจดีเอ็นเอค่ะ ถ้าเป็นลูกพี่ซันจริง พี่ซันก็จะรับผิดชอบเด็ก”พิมพ์ผกาฟังแล้วคิดหนัก แต่ ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าบุตรชายผู้เชี่ยวชาญเรื่องพรรค์นี้ของตนจะพลาดทำผู้หญิงท้องได้“ถ้าเด็กในท้องจีน่าเป็นลูกพี่ซันจริง คุณแม่จะทำยังไงคะ” เรนเดียร์ลองถามหยั่งเชิง เพราะปกติแล้วผู้ใหญ่วัยนี้หลงหลาน และบางรายถึงขึ้นยอมลดอคติที่มีต่อแม่ของเด็กลงด้วย