Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

แย่แล้ว...รับรู้ได้เลยว่าใต้ตาร้อนผ่าว น้ำตาก็กลอกกลิ้งไปมาจะร่วงหล่น แต่โซดากลั้นแล้วฝืนให้ใจแข็งเข้าไว้ อย่าร้องไห้ออกมา แม้ว่าอยากปล่อยโฮกับประโยคที่เขาพูดเมื่อกี้ก็ตามที่ผ่านมา เธอร้องไห้กับใครไม่ได้เลยไม่ใช่ว่าเลม่อนไม่ปลอบใจ แต่คนเป็นพี่สาวที่เลี้ยงทั้งน้อง กอปรกับดูแลแม่ยันวินาทีสุดท้ายของลมหายใจเห็นภาพพ่อโดนตำรวจจับกุม ขาดการติดต่อ ไร้การเหลียวแลจากญาติพี่น้องโดยปริยาย เธอจำเป็นต้องเข้มแข็ง น้ำตาไหลครั้งสุดท้ายตอนที่รู้ว่าแม่จากไปแล้วก็เท่านั้นหลังจากวันนั้นมา โซดาก็กลายเป็นคนไร้หัวใจ“ไม่... พี่ไม่ร้องหรอก สัญญากับแม่ไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้”“พี่โซ”“ที่พี่พูดเยอะเกินไปก็แค่... ไม่อยากให้นายรู้สึกแย่คนเดียว”เธอสูดลมหายใจ พลางฝืนยิ้มเพราะไม่อยากเสียน้ำตา ทว่าฮันเตอร์มองดูก็รู้ว่าเธอแสร้งเข้มแข็ง“เพราะพี่เองก็เคยอิจฉาเด็กคนอื่นเหมือนกัน เวลาได้รับความรักจากคนที่เป็นพ่อแม่อย่างเต็มใจ”“ผมก็เหมือนกัน น่าอิจฉาคนที่ได้รักแบบนั้น”เพราะไม่เคยได้รับความรักจากแม่ ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเห็นภาพของพ่อที่ทำแต่งานมาโดยตลอด เกิดเป็นลูกคนเดียวอย่างเขา จะหาใครมาปรึกษาอย่างทุกวันนี้ไม่มีหรอ

“ยัยโซวันนี้ฉันซื้อข้าว...” หนุ่มสาวที่หยอกเย้ากันอยู่ ไม่ทันสังเกตเสียงกดรหัสหน้าประตู แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็โผล่เข้ามาขัดจังหวะ ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากคู่ซี้เพื่อนตายอย่างโนอาร์โซดาหันไปมองคอแทบเคล็ด ดวงตาเธอเบิกโพลงแทบถลนจากเบ้า“ยัยโน” เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หน้าร้อนฉ่าด้วยความอับอายน่าดูแต่ทว่า ฮันเตอร์กลับยิ้มหวานจนตาปิด หันไปทักทายโนอาร์ ในท่าล่อแหลมที่กึ่งคร่อมทับร่างบางอยู่“เอ่อ สะ- สวัสดีครับ เพื่อนพี่โซดาใช่ไหมครับ”โนอาร์อ้าปากค้าง อาหารที่ถือมาเต็มสองมือ หล่นตุบลงบนพื้นห้องโซดา ก่อนที่เธอจะเปล่งเสียงลั่นออกมาทันที“ยัยโซพาหมาเด็กมากกที่ห้อง!”“ยัย…““นี่เพื่อนฉัน...” โซดาหลับตาหนีความเคอะเขิน เธอรีบยันอกฮันเตอร์ให้ถอยออกไป พอมีทางหนี ร่างบางก็หมุดตัวเข้าใต้วงแขนคนตัวสูง เพื่อเข้าไปปิดปากโนอาร์เกือบไม่ทัน“เพื่อนฉันมันโคตรจะเริ่ดเลยว่ะ นี่แก อื้อ!” โนอาร์กะพริบตาถี่ๆ เธอส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ต่อให้ไม่พูดออกมาเป็นคำ แต่สายตาของเพื่อนตัวดีก็เบิกโต มองหุ่นล่ำสันของฮันเตอร์ที่ยืนอวดเรือนกาย ยกมือเกาท้ายทอยไม่ยอมหลบไปแต่งตัวดีๆ“นายไปแต่งตัวให้เรียบร้อยได้มั้ยฮัน” โซดาสะบั

แกรกเสียงประตูห้องพักศิลปินเปิดออก ร่างสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ช้อนดวงตาขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วแอบยิ้มมุมปากเธอมาจริงด้วย...ทีแรก เขาแอบคิดว่าโซดาคงไม่มา แต่หลังผ่านไปสักพัก เธอกลับเดินเข้ามาภายในห้องพักเขา แล้วเชื่อฟังดีแบบนี้ จะไม่ให้หมาเด็กมันแอบยิ้มกรุ่มกริ่มได้ยังไง“วันนี้พี่สวยจัง” ฮันเตอร์เข้าจู่โจมประชิดตัวโซดา เขาถือวิสาสะเดินเข้าไปสวมกอดจากด้านหลัง ในตอนที่เธอยังไม่ได้ตั้งตัว“ฮะ- ฮัน” โซดาสะดุ้งตกใจ จับท่อนแขนกำยำที่รัดเอวคอดให้ปล่อย“หวงตัวกับผมเหรอ”“ทำแบบนี้ไม่ได้แล้วต่างหาก...”อย่าให้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่กลับกลอกเลยทั้งที่ขอจบความสัมพันธ์เอง พูดเอง ทำเองทุกอย่าง แต่สุดท้าย เธอก็เดินตามเขาเข้ามาหาถึงที่ ราวกับหัวใจไม่ฟังเสียงสมองสั่งการ ทิ้งความเป็นตัวเธอที่ไม่เคยเดินตามผู้ชายคนไหนแต่กลับเป็น... เขาคนนี้“ทำมากกว่านี้... ผมก็ทำกับพี่มาแล้วนี่ครับ”“ฮัน”“ดุอีกแล้ว”“นายยังไม่ได้ตอบคำถามพี่เลยที่ถามน่ะ”โซดาพูดจบ เธอก็จับแขนเขาให้ลดลง ก่อนหมุนตัวหันกลับไปหา เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าแล้วสบสายตาแน่น“พี่อยากได้ยินคำตอบแบบไหน” เขาเลิกคิ้วเข้มหยั่งเชิง อยากรู้ว่าผู้หญิงที่ป

อยู่ดีดีใจก็ไม่รักดี...ฮันเตอร์ขมวดคิ้วแล้วก็นิ่วหน้าเครียด พอมีคู่แข่งที่สูสี เขาก็รู้สึกไม่ดีบอกไม่ถูก ประกอบกับทั้งคู่รู้จักกันมาก่อน ใจเขามันก็พาลร้อนรุ่ม อยากเข้าไปอ่านความคิดของพี่คนสวยให้ได้เธอคิดอะไร หรือรู้สึกแบบไหน กับผู้ชายที่เป็นคนคุยเก่ากันแน่แต่ก็แปลกใช่... มันก็น่าแปลก ที่เขาอยากรู้ใจเธอมากกว่านี้ ราวกับตอนที่ไม่มีคนเข้ามาเป็นคู่แข่ง เขาก็แอบคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าอยู่อันดับหนึ่งมาตลอดเขาคือฮันเตอร์จากแฮกอิทเชียวไม่ได้อวดแต่...ผู้ติดตามเขาหลักล้านเลยนะใครก็บอกว่าเขาเบ้าหน้าฟ้าประทาน ได้รับขนานนามว่าหน้าตาของวง เธอก็คงไม่น่าให้เขาเป็นสองรองจากใครหรอกมั้ง“นายไม่รู้จริงเหรอ”“รู้อะไรครับ”“ก็แค่...”โซดางึมงำในลำคอ ควานหาเสียงตัวเองไม่เจอ ทั้งที่ใจก็แสดงออกชัดแล้วว่าใครกัน ที่เป็นคนเปิดประตูหัวใจปิดตายบานนี้ได้ร่างบางช้อนดวงตามองคนตัวสูงกว่า นัยน์ตาเริ่มมีร่องรอยของการมีชีวิตที่สดใส เมื่อได้เจอกับใครบางคน เข้ามาปั่นป่วนให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ“แค่รู้ไว้ก็พอว่า พี่ไม่เคยทำแบบที่ทำให้นายกับใคร”“.....”“นายคนแรก... ฮัน”พูดจบ เธอก็จ้องตาเขาไม่หลบไปไหน แค่นี้ก็น่าจะ

คำว่าแม่แทบจางหาย เหมือนฮันเตอร์จุกจนพูดไม่ออกเพราะสำหรับเขา เมื่อการแสดงจบลง ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันภายในใจ แต่คนแรกที่คิดถึงคือโซดา... ไม่รู้สิ เขาแค่คิดว่าการได้เจอเธอ ก็อาจทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ก็ได้เขามั่นใจ ว่าทุกอย่างจะโอเค ถ้าหากเวลาย่ำแย่มีเธออยู่ด้วยกันแล้วมันก็จริง...“โอเคขึ้นแล้วใช่ไหม”เธอปล่อยให้เขากอด กอดกันโดยไม่พูดอะไรแค่ใช้สัมผัสจากการลูบแผ่นหลังเขา ขยับขึ้นมาลูบที่ท้ายทอย เพื่อบอกว่ามีเธออยู่ตรงนี้ ข้างเขา แล้วก็จะรับฟังโดยไม่ตัดสินอะไรด้วย“อือ... ดีขึ้นเยอะเลย”เหมือนเขาใช้พลังและจิตวิญญาณทั้งหมด ไปกับการแสดงบนเวที เป็นสิ่งที่เขาพอจะตอบแทนความรักจากเหล่าแฟนคลับได้ แต่หลังสิ้นสุดการแสดงในทุกครั้งเมื่อใด เขาก็กลับมารู้สึกเคว้งคว้างทุกทีเลย“วันนี้นายทำได้ดีมากเลยรู้ไหม”“จริงเหรอ”“อื้อ”เธอพยักหน้าหงึกหงัก เขาทำดี จนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอวยให้แล้ว“พี่ไม่รู้ความคิดของคนอื่นว่าคิดยังไงกับนายหรอก”มือบางลูบท้ายทอยของเขาอย่างเบามือ พลางหันใบหน้าเข้าหากลุ่มผมอีกฝ่าย พร้อมกับกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ฮันเตอร์ รู้สึกว่าหัวใจกำลังพองโต เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมองเห