นายซุปตาร์โปรดอย่ามาอ่อย

เสียงเปียโนบรรเลงสดดังขึ้น ภายในร้านอาหารหรูหราใจกลางเมือง มีร่างบางที่นั่งตรงข้ามกับหนุ่มหน้าตาดี ใส่เชิ้ตเรียบตึงผูกไทเส้นราคาแพง เขากำลังม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ใส่ช้อนเข้าปากหญิงสาวที่ชื่อ ‘โซดา’ วัย 28 ปีบริบูรณ์ เธอมาออกเดทกับประธานหนุ่มที่เป็นคนคุยมาสักพัก เขาชื่อ ‘ศรันย์’ อายุมากกว่าเธอ 2 ปี ส่วนใหญ่เธอชอบคบคนที่โตกว่าเสมอ เพราะเธอก็ไม่ใช่วัยนักศึกษาจบใหม่แล้วเพื่อนบางคนรอบตัว มีลูกมีเต้า แต่งงานเข้าพิธีวิวาห์หวานชื่นกันหมดเหลือแค่เธอ...คานยังคอยอีกไม่ไกล“คืนนี้ไปดูหนังที่ห้องพี่มั้ย วิวจากห้องพี่ตอนกลางคืนสวยมากนะ” ศรันย์วางมือหลังอิ่มแล้ว พอวกเข้าเรื่องนี้เขาก็ยกยิ้มมุมปาก พลางหยิบแก้วไวน์ขาวใกล้มือขึ้นมาจิบแก้เลี่ยน“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีคืนนี้โซต้องไปดูร้าน”“อีกแล้วเหรอ”“ก็โซเป็นเจ้าของร้านนี่คะพี่ศรันย์ ก่อนคุยกับโซก็แจ้งทุกอย่างแล้ว”โซดาพูดไปตามความจริง เธอเป็นเจ้าของบาร์เหล้า ZODAMONX ที่มาก็คือชื่อเธอกับน้องสาวอย่างเลม่อนมารวมกัน รายนั้นอายุห่างจากเธอหนึ่งรอบทศวรรษเลยทีเดียวคืนนี้จัดสรรเวลามาได้แค่ทานข้าวนี่แหละ เธอต้องกลับไปตรวจตราความเรียบร้อยที่ร้าน มีลูกน้องหลายชีวิ

ฮันเตอร์ยังยิ้มแก้เขินไม่หาย เห็นเธอจ้องเขาตาไม่หยุด เลยแอบคิดว่าเธอต้องรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันมาบ้าง พอเจอคำตอบก็อึ้งเลยสิ กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองว่าเขาเป็นคนประเภทหลงตัวเองน่ะ“ขอโทษทีครับ เมื่อกี้ผมเสียมารยาทกับคุณแย่เลย” เขาขำแก้เก้อเขิน มือก็จับแก้วชนกับเธอ ขณะยกแก้วขึ้นดื่ม หางตาคมดุก็แอบชำเลืองมองโซดา“ไม่หรอกค่ะ”“อ่า”เธอสวยตรงสเปคเขาเลย...หน้าหมวยผิวขาวผ่องเป็นยองใย ดวงตาเรียวเฉี่ยวแต่เจือความน่ารัก ดูมีเสน่ห์จนเขาเผลอมองนานแล้วยิ้มอย่างลืมตัวเขาหยุดหัวเราะ แต่ยังมีรอยยิ้มเจือจางปรากฏ“คุณโซดาชอบแมวมั้ย” ฮันเตอร์ชวนคุย ท่าทางเขาเป็นธรรมชาติมาก เธอก็พลอยไม่เกร็งแต่ยังเว้นระยะห่างไว้“ก็ชอบนะคะ น้องสาวฉันเลี้ยงแมวเหมือนกัน”“ผมอยากอวดลูกชายผมให้ดู อยากดูมั้ยครับ”อวดแมวงั้นเหรอ...ใบหน้าสวยกระตุกคิ้วเข้าหากัน มุกเก่าในการจีบสาวของเขางั้นเหรอโซดาแค่นยิ้มจืดเจื่อน ปกติก็เคยเจอผู้ชายใช้มุกนี้ชวนเข้าห้อง แต่พอเธอพยักหน้าว่าอยากดูแมวเขา เจ้าตัวก็เปิดรูปให้ดู พร้อมบรรยายความน่ารักของแต่ละตัวให้ฟังสำลีตัวสีขาวเฉาก๊วยสีดำฮันเตอร์เล่าว่าพวกมันเป็นแมวจร เจออยู่ข้างถังขยะวันฝนตก ตอน

ดวงตาคู่งามเหลือกลอยขึ้นข้างบน แรงตอกที่ถี่รัวราวกับปืนกล ส่งโซดาที่ครางเสียงกระสันซ่านดิ้นเร่าเมื่อเนื้อตัวกระตุกเกร็ง เสียงครางหวิวปลิวหายไปในอากาศหลังเสร็จสมเธอรู้สึกอึดอัดในร่องฉ่ำน้ำ ก็เลยบิดเร่าช่วงบนจะตะแคง แต่ก็ถูกฮันเตอร์จับขึงตึงร่างให้หงายไว้ ดันแก่นกายลึกจนเธอแขม่วท้องเกร็ง“เอาออกได้หรือยัง” ดวงตาเธอฉ่ำปรือ มองเขาที่โน้มตัวลงมาจูบสติโซดาเตลิดเปิดเปิง เมื่อฮันเตอร์แลบลิ้นเลียรอบปากเธอ ก่อนซุกไซ้ไล่ดมดอมตามซอกคอและเนินหน้าอก“คุณ... มันอึดอัด”“เดี๋ยวสิ”“เอาออกก่อนไม่ได้เหรอ”โซดาไม่มีแรงจะผลักเขาอออก ได้แต่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม บิดเร่าช่วงบนไปมากับของแข็งที่เสียบคาอยู่ข้างใน“ผมยังไม่เสร็จเลยคุณ”“แต่มันจุกนี่นา...”เธอเริ่มงอแล้วใส่เขา ใบหน้าสวยบิดเบ้เหยเก ก่อนวางมือกดหน้าท้องช่วงสะดือ เพราะรู้สึกว่าความยาวของลำเนื้อจะยาวจุกถึงตรงนี้เลยโซดาหอบหายใจถี่กระชั้น กลอกตาไปมาว่าจะเอายังไงต่อ ก่อนจะถูกเขาจับเรียวแขนเธอไปคล้องลำคอเองเลย ฮันเตอร์ยกยิ้มมุมปาก หลุบตามองเรียวปากคนใต้ร่างสลับกันสบตาเขาคงรู้ตัวเองว่าหล่อมาก แถมยังรู้วิธีการบริหารเสน่ห์อีกเจ้าเล่ห์เพทุพาย...“ต่ออี

“เอ่อ... นายก็ควรถามพี่สิ”โซดาเถียงไม่ออกเลย เธอเองก็มีส่วนผิดที่ไม่ถามไถ่เรื่องนี้ก่อนเหมือนกันทว่าสำหรับฮันเตอร์แล้ว สถานการณ์กระชั้นชิดขนาดนั้น เขามีแต่อารมณ์หื่นกามครอบงำสมองเท่านั้นล่ะเมาเต้าอวบอิ่มกับความขาวหมดแล้วฮันเตอร์ชอบคนตัวเล็กผิวขาว หุ่นเอ็กซ์นี่เข้าทางเขาเลย อีกอย่างการที่อีกฝ่ายชวนเขาขึ้นห้อง เขาก็คิดว่าเธอเป็นพวกมากประสบการณ์ ช่ำชองมากกว่าที่เคยผ่านมาซะอีกทว่าถึงเธอจะอ่อนประสบการณ์ แต่เรือนร่างกับเสียงครางเร้าใจเอาเรื่อง“แต่ว่าก็จริง พี่เองพลาดไปหน่อยที่ไม่ถามอายุนายก่อน”“เห็นผมใส่สูทก็คิดว่าเป็นประธานบริษัทเหรอครับ”ฮันเตอร์ป้องปากขำ ก่อนมุมปากจะแคบลงทันที หลังโดนสายตาพิฆาตที่โซดามองมาส่วนเธอก็คิดว่าเขาเป็นประธานบริษัท เห็นใส่สูทดำมานั่งดื่มที่ร้านดิบดี นี่ถือว่ายังโชคดีที่เขาบรรลุนิติภาวะแล้ว ติดคุกหัวโตขึ้นมา ใครจะดูแลเลม่อนที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยล่ะ“พี่โกรธเหรอ” “ก็...”“อย่าโกรธผมเลยนะ”ฮันเตอร์ย้ายมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับเธอ เขาอ้อนเหมือนรู้ว่าการที่ทำสีหน้า ประกอบกับสายตาเหมือนหมาบ้อกแบ้ก มันจะทำให้คนมองใจเต้นแรงใจเย็นไว้โซดา…เขาเด็กกว่าเธอก็จริง

ร่างแบบบางในชุดเดรสสั้นสีมุก ช่วงล่างมีหางปลายาวพลิ้วสวย โดนคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ลากแขนเธอให้เดินออกจากหน้าเค้าน์เตอร์บาร์ พาเข้ามาหลบในมุมหลืบของร้าน ที่ทั้งไม่ค่อยสว่างแล้วคนก็ไม่พลุกพล่านโซดาบิดข้อมือให้เขาปล่อย ก่อนจะชักสีหน้าดุเขากลับคืนไป“อย่าดุสิ” ฮันเตอร์ทำเสียงอ่อย หน้าอ้อนราวกับกลัวว่าถูกดุอีก“แล้วมันน่าดุมั้ยล่ะ ลากกันออกมาที่แบบนี้น่ะ”“แต่ผมยังไม่ได้ทำมิดีมิร้ายพี่สักหน่อย”ร่างสูงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสมอใบหน้า แต่รอยยิ้มที่จุดตรงมุมปาก ยังไงก็ไว้ใจไม่ได้เลยสักนิด“นายลากพี่ออกมาทำไม ถ้าหิวแล้วไม่มีเงินล่ะก็... พี่จะสั่งให้คนทำให้ก่อนก็ได้ ไม่คิดเงิน” เจ้าของบาร์ไม่ติดปัญหาเรื่องเงิน แต่บางคนอาจมีเรื่องที่ทำให้ติดใจ“ตรงนั้นเสียงเพลงมันดังนี่ครับ ผมเลยอยากจะคุยกับพี่สองต่อสอง”เขาตอบคำถามก่อนหน้านี้ก่อน พลางสืบเท้าเชิงหยอกเย้าเข้าหาเธอ“อยากคุยอะไร ทำไมต้องลากมาคุยตรงนี้ด้วย”“ก็มันเป็นเรื่องที่ไม่มีควรมีใครได้ยิน