All Chapters of One Hundred Nights with a Black Band: Chapter 11 - Chapter 20

Dumating na ang gabi, ibinaon ang buong bahay sa kakaibing katahimikan. Nang gabing iyon, napansin ni Chantelle ang kawalan ng mga boses ng mga guwardiya na karaniwang naka-puwesto sa harap ng kanyang pinto. Walang bulungan, walang yabag ng bota. Isang pambihirang katahimikan ang namayani, parang imbitasyon upang subukan ang imposible.Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto, muntik nang mapigtal ang puso. Sa pagkakataong ito, hindi siya nabigo tulad noong araw na nakatingin ang lahat sa kanya. Hindi. Binigyan siya ng gabi ng pagkakataon, isang tunay na pagkakataon. Inilabas niya ang ninakaw na susi, isiningit sa kandado, dahan-dahang pinaikot… at bumukas ang pinto nang walang ingay.Desyerto ang pasilyo, naliligo sa maberdewang liwanag na sumisilay mula sa mga ilaw na naka-embutido sa dingding. Walang sinayang na oras si Chantelle, tahimik siyang bumaba ng hagdan. Ang sala, lubog sa kadiliman, ay tila walang tao.Nagpatuloy siya, hingal na hingal, akala niya'y hawak na niya ang kalayaan.

Nagpakita si Raphina ng isang ngiting nasisiyahan.Sa sandaling iyon, may pumasok na isang serbidor na may dalang bandehado kung saan nakapatong ang dalawang baso ng alak. Hindi na naghintay pa si Raphina, kinuha niya ang isa at inilapag ang isa sa harap ni Chantelle.— Kaya, Ginoong Gérard, tinatanggap ko ang paghingi ng tawad ng inyong anak, wika nito habang pinapanatili ang kanyang pekeng ngiti. Chantelle, pinapatawad na kita. Alam kong hindi mo na uulitin ang ginawa mo sa akin noong nakaraan. At para diyan… kailangan nating mag-toast.Nag-alinlangang tumingin si Chantelle sa kanyang ama, pagkatapos ay kay Raphina.— Hindi po… hindi po ako umiinom ng alak. Patawad po, sagot niya sa mahinahong boses.Malakas na hinampas ni Raphina ang mesa, nanginginig ang mga baso.— Sino ka ba sa tingin mo?! Gumagapang ka para humingi ng tawad, tapos tatanggi kang uminom sa akin?! sigaw nito habang galit na galit siyang tinitigan. Ikaw ang walang respeto sa akin, at ngayon gusto mo pang magkondisy

Dahan-dahang hinubad ni Collen ang kanyang sapatos at kasuotan, iniwan ang mga ito nang walang ingat sa silyon. Ibinulong niya ang manggas ng kanyang puting damit at lumapit sa kama, at marahang ipinasok ang kanyang mga braso sa ilalim niya.Walang imik, binuhat niya ito papunta sa banyo. Ang malamig na tubig ay pumupuno na sa bathtub. Yumuko siya, at maingat na inihiga si Chantelle doon.Sa pagkadama ng lamig, marahas siyang napaigtad, kumapit sa kanyang braso.— Ang lamig… bulong ni Chantelle habang nanginginig.— Alam ko, malambing na sagot ni Collen. Pampakalma 'yan sa 'yo.Lumuhod siya sa tabi ng bathtub at nagsimulang dahan-dahang magbuhos ng tubig sa kanyang mga balikat, batok, at itaas ng kanyang dibdib.Ngunit para kay Chantelle, ang malamig na tubig na ito ay hindi nakapagpapakalma. Lalo lang nitong pinasigla ang apoy na nag-aalab na sa kanya. Bawat panginginig ay isa pang kislap.Hinintay niya itong magbuhos muli ng tubig sa kanya, pagkatapos ay hinawakan ang basang kamay n

Mas mabilis na dumating ang Lunes kaysa sa inaasahan niya.Alas-sais y media nang magising si Chantelle, late na siya sa trabaho.Inilingon niya ang ulo sa kanyang telepono, hinawakan ito nang wala sa sarili, at tiningnan ang kanyang mga mensahe. Wala.Wala pa ring paramdam mula sa kanyang ama.— Kakaiba… bulong niya, napakunot-noo. Bakit hindi pa rin ako tinatawagan ni Papa?Dahan-dahan niyang ibinalik ang telepono, tumayo, at nagtungo sa banyo.Hindi napawi ng mainit na tubig ng shower ang kakaibang pakiramdam ng pag-aalala na bumalot sa kanya.Nagsuot siya ng simpleng damit, casual lang, hinawakan ang kanyang bag, at umalis ng bahay.Agad namang may tumigil na taxi sa harap niya at ibinaba siya sa harap ng kompanya.Ang gusali ay buzz na sa aktibidad: dumarating ang mga empleyado mula sa lahat ng dako, nag-uusap, nagmamadaling naglalakad, nagbabatian nang mabilisan.Ngunit halos pagkapasok pa lang niya sa pangunahing lobby, may naramdaman si Chantela na kakaiba sa paligid.Sa harap

Ikalimang beses na ni Chantelle na umakyat at bumaba ng elevator para lang kumuha ng kape para sa kanya. Mabigat na ang kanyang mga binti, pinagpapawisan ang kanyang likod, at bahagyang nanginginig ang kanyang mga braso dahil sa pagod. Para siyang puppet na hinihila ng di-nakikitang mga tali.Nang pumasok siya muli sa cafeteria, ang tindera na kanina'y natatawa pa ay may malambot na tingin sa kanya ngayon.— Sinusubukan lang ng boss mo ang limitasyon mo, wika nito sa malumanay na boses.— Ubos na ubos na ako. Pagod na pagod, hingal na bulong ni Chantelle. Ni hindi ko pa nga naaayos ang mga gamit ko sa opisina…— 'Wag kang susuko. Isa 'yan sa laro ng kapangyarihan. Anong sabi niya ngayon?— Mapait daw… Lalakihan ko ng maraming asukal. Sobra-sobra.— Ilang sachet?— Lima.Nanlaki ang mata ng tindera.— Lima? Parang… syrup na 'yan, hindi na kape.— Tanggapin na lang niya kung ayaw niya sa akin, sa halip na paikutin ako nang paikutin na parang baliw, sagot ni Chantelle sabay kibit ng bali