Semua Bab One Hundred Nights with a Black Band: Bab 21 - Bab 30

Ika-5 na ng hapon, at natapos na ni Chantelle ang lahat ng kanyang mga gawain para sa araw na iyon. Nakaupo sa kanyang opisina, wala sa sarili niyang pinagmamasdan ang orasan na nakasabit sa dingding. Simula nang umalis si Mr. Wilkerson para sa kanyang meeting, hindi pa rin siya bumabalik, at dahil hindi maganda ang simula ng araw, hindi siya nangahas na umuwi nang walang pahintulot nito. Alam niyang sa isang taong kasing-unpredictable niya, ang simpleng pag-alis nang maaga ay maaaring magdulot ng malaking problema.Nagsisimula nang sumakop sa kanya ang pagkabagot. Wala na siyang magawa, kahit ang mga ballpen ay naayos na niya. Hinawakan niya ang kanyang telepono, saglit na tiningnan ang kanyang mga mensahe, nagbukas ng social media, nag-scroll sa ilang posts… bago mainip at mag-logout agad.Bandang ika-6 na ng gabi lamang nang sa wakas ay bumalik si Collen. Pagkakita niyang pumasok ito sa kanyang opisina, tumayo siya at marahang kumatok sa kanyang pinto. Ang tuyot niyang boses ay uma

Sa pagtatapos ng araw, dahan-dahang isinara ni Chantelle ang kanyang laptop, inayos ang kanyang mga folder sa isang maayos na sulok ng kanyang mesa, pagkatapos ay hinawakan ang kanyang bag. Bumuntong-hininga siya nang bahagya, masayang matapos ang araw na ito ng trabaho.Sa pagbukas niya ng pinto, bigla siyang nagkasalubong ni Collen. Papunta ito sa kanyang direksyon.Binati niya ito ng isang propesyonal na ngiti, magalang ngunit may distansya.— Tapos na po ang araw ko, hanggang bukas, Mr. Wilkerson.Hindi sumagot si Collen. Dumaan lang siya sa tabi niya, nilampasan siya nang may sukat ngunit matatag na hakbang.Napansin ni Chantelle na patungo rin ito sa labasan. Wala siyang ganang sabay silang sumakay sa elevator, kaya sinadya niyang bumagal, wala sa sariling pinagmamasdan ang sahig para magmukhang may ginagawa.Nakarating na si Collen sa elevator. Bukas na bukas ang metal na pinto, dahan-dahang kumukurap ang mga ilaw. Nang dumating siya sa wakas, bigla siyang tumigil, nanatili sa

Sa sala, si Alex ay nakababad sa kanyang sopa, may hawak na baso, tahimik ang anyo. Tumingala siya nang marinig itong dumating.— Hoy, Mégane… Matagal na 'yung huli, alam mo. Miss na miss kita.Ngunit hindi niya ito pinatapos. Walang imik, dumaan siya sa tabi nito, nagdikit ang mga bagang, at dumiretso sa cellar. Makalipas ang ilang segundo, lumabas siyang may dalang isang bote ng alak, mahigpit na hinawakan na para bang ito lang ang tanging bagay na makakapagpatayo sa kanya.Tumuwid si Alex, naintriga:— Hoy! Anong problema?— Anong problema? Para kang… wasak na wasak.Tumingala siya, basag ang boses:— Hayaan mo lang akong uminom, Alex. Pakiusap. Wala ako sa mood makipag-usap.Dahan-dahan siyang lumapit, pinagmasdan siya nang may pag-aalala.— Sandali lang, sabihin mo sa akin kung ano'ng naglagay sa 'yo sa ganyang estado.Napangiti siya nang mapait, walang saya, habang tumitingala sa kanya:— Sino pa ba… kundi 'yang si Collen na 'yan?Nagtaas ng kilay si Alex, nagkrus ang mga braso:

Dahan-dahan niya itong inakay papunta sa passenger seat, tiniyak na kumportable itong nakaupo, pagkatapos ay umikot siya sa sasakyan, umakyat sa driver's seat at pinaandar ito, hinayaang dahan-dahang umusad ang sasakyan sa madilim na kalsada. Ang makina ay tahimik na umuugong habang ang mga ilaw ay mahinang nagbibigay liwanag sa dinadaanan.Paminsan-minsan, sumusulyap siya kay Chantelle nang may pag-aalala, napapansin ang kanyang mga daliring mahigpit na nakahawak sa kanyang bag, ang maputla niyang mukha at ang mga patak ng tubig na nasa kanyang basa pang buhok.— Ano pong ginagawa ninyo nang mag-isa sa desyertong kalyeng iyan sa ganitong oras? tanong niya sa mahina ngunit matatag na boses, sinusubukang intindihin nang hindi siya minamadali.Si Chantelle, ang tingin ay nakatutok pa rin sa umuusok na bintana, ay sumagot sa nanginginig na boses, halos bulong:— Nagdala po ako ng dokumento sa boss ko… Pinapunta niya ako rito ngayong gabi.Umiling ang binata, isang halo ng galit at pag-aa

Wala nang narinig na anumang ingay si Chantelle sa suite. Ang kakaibang katahimikan na ito ay nagpabigat sa kanyang puso.— Sir… ano pong ginagawa ninyo? tanong niya sa nag-aalangan na boses, ngunit walang sumagot.Lalong lumala ang kanyang pag-aalala. Mahigpit niyang hinawakan ang mga kumot, ang kanyang mga daliri ay kumakapit sa tela para bigyan ng lakas ang sarili.Makalipas ang ilang saglit, umalingawngaw ang tunog ng seradura, sinundan ng pagbukas ng pinto. Ngunit hindi iyon yabag ng isang tao lamang ang narinig niya… hindi, may dalawa. Mas mabibigat, mas marami.Bumilis ang kanyang paghinga. Bigla siyang tumuwid sa kama, nakapiring pa rin ang mga mata.— Pero… sir, ano pong ginagawa ninyo? Sinabi ninyo pong mag-isa lang kayo. Hindi… hindi ako gumagawa nito nang dalawa, wika niya, may tono ng panic. Lumabas kayo!Si Collen, nakatayo ilang hakbang ang layo, ay napakagat na lang sa loob ng kanyang pisngi para hindi matawa. Bahagyang nanginginig ang kanyang balikat, nagtataksil sa k