All Chapters of One Hundred Nights with a Black Band: Chapter 1 - Chapter 10

Kinabukasan ng umaga, bumangon si Chantelle na parang may mabigat na kargada ng pagod at kawalan ng katiyakan. Dahan-dahan siyang umupo, kinuha ang kanyang telepono sa nangangatog niyang mga kamay, at binuksan ang aplikasyong Tala. Makaniko ang pagpindot ng kanyang mga daliri: ikalabindalawa. Ang mga salitang ito ay yumanig nang malalim sa kanyang pagkatao, mabigat sa kahulugan.Inilapag niya ang telepono sa maliit na lamesita sa tabi niya, handang lumipat na sa ibang bagay, nang biglang may tumunog na notipikasyon. Nagtaka, tumingala siya sa screen at isang marupok na ngiti ang sumilay sa kanyang pagod na mukha. Isang paglilipat ng pera sa bangko na 8,000 euro ang katatanggap pa lamang sa kanyang account.Isang malalim na paghinga ng kaluwagan ang napaungol mula sa kanyang mga labi. Ang pagkilos na ito, gaano man kasimple, ay nagdala sa kanya ng kaunting ginhawa sa gitna ng kaguluhan.Muli siyang umupo, nasa ilalim pa rin ng gulat ng sorpresang ito, at pagkatapos ay binuksan ang What

Tumalikod nang mabilis si Chantelle, halos natatakot. Ang pagiging malapit ni Collen Wilkerson, ang kanyang matalas na tingin, ang kanyang napakalaking presensya... lahat ng ito ay sumakal sa kanya. Ngunit higit sa lahat, isang malalim na takot ang kumagat sa kanya: si Mégane, ang kanyang maligalig na kapatid sa ama, ay maaaring sumulpot anumang sandali. Hindi niya kailangan ng maraming dahilan upang isipin na siya ay tinalikuran, lalo na pagdating sa isang lalaking napagpasyahan niyang pagmamay-arian.— Paumanhin... bulong niya, nang hindi tiyak, mabilis ang paghinga.Tumalikod siya, determinado na lumayo, ngunit ang kanyang paa ay nadulas sa isang basang tile. Tumibok nang malakas ang kanyang puso at bago siya mahulog sa lupa, isang matatag at mainit na kamay ang sumalo sa kanya sa baywang.Isang elektrikong pagkislap ang tumagos sa kanya. Halos nakadikit ang kanyang ilong sa dibdib nito, at nang hindi maiwasan, huminga siya... ang bango. Ang parehong bango. Ang bango na bumibisita

Tumayo siya nang bigla, inilayo ang kanyang upuan nang may eksaherado.— Binibini Chantelle! Isang karangalan. Kay ganda, kay graysya... Mas kamangha-mangha kayo kaysa sa mga larawan. Lumapit kayo, lumapit kayo...Pilit na ngumiti si Chantelle. Isang pagngisi na mahusay na naitago.— Magandang araw.Umupo siya nang hindi sumasagot, ipinagkrus ang kanyang mga binti nang may malayong karangyaan. Ang lahat sa kanya ay sumisigaw na gustong tumakas, ngunit pinanatili niya ang maskara. Sa ngayon.Umupo si Raphina Paterne sa tapat niya, ang mga mata ay sabik, na para bang isa-isang pinag-aaralan ang kanyang mga bahagi.— Alam mo... handa akong gawin ang lahat para pakasalan ka. Talagang lahat. Gusto ng aking ama ang isang prestihiyosong babae sa aking tabi, at nang makita niya ang iyong larawan... alam niya. Ikaw. At ako rin, alam ko. Ikaw ang uri ng babaeng karapat-dapat sa isang lalaking tulad ko. Tagapagmana ng isang imperyo sa real estate. Apatnapung gusali sa aking pangalan, mga pamumuh

Mabilis na naghanda sina Rhonda at Mégane at umalis sa tirahan bago magtungo sa nakaparadang kotse sa daanan.Si Mégane ang nagmaneho. Bago umalis, lumingon siya sa kanyang ina, may malalim na ekspresyon.— Saan tayo magsisimula, Ma?— Kailangan nating pumunta sa Hotel Le Grand. Nangyari ang eksena halos dalawang oras pa lang ang nakalilipas, kaya baka may mga bakas pa, sagot ni Rhonda, ang tingin ay nakatutok sa harapan. Kailangan nating malaman kung sino ang nangahas na ipagtanggol ang putang iyon.— Sige, pero... naniniwala ka ba talagang makakakuha tayo ng impormasyon nang ganito kabilis?— Tumigil ka sa pagtatanong nang sobra. Hindi ko alam kung saan talaga tayo magsisimula, pero gawin natin ito.— Sige, pumayag si Mégane habang inistart ang kotse.Umiugong ang makina, at umalis sila sa lugar.Nag-park si Mégane sa pribadong parking ng Hotel Le Grand. Nang patayin ang makina, nanatili siyang tahimik sandali, ang mga kamay ay nasa manibela, na para bang naghihintay ng direksyon.S

Nagkatinginan sina Mégane at ang kanyang ina, nasisiyahan.Pagkatapos, isang biglaang malakas na kalabog: ang pagsara ng pinto ng isang silid, sinundan ng tunog ng kandadong lumalagutok.Si Chantelle, itinapon sa loob na parang basurang bagay, ay bumagsak sa sahig. Agad siyang tumayo at sumugod sa pinto.— Palayain ninyo ako! sigaw niya habang pinapalo ang pinto. Gusto ko nang umuwi! Ayokong manatili rito! Hindi ko gagawin ang ipinipilit ninyo sa akin!Pinaghahampas ng kanyang mga kamao ang makapal na kahoy, walang sagot. Lumalabo ang kanyang paningin dahil sa luha, ngunit hindi siya tumigil.Sa sala, bumalik ang dalawang lalaki, walang kibo. Lumapit sila kay Rhonda at iniabot ang susi. Kinuha ito ni Rhonda at isinilid sa bulsa ng kanyang tapis, parang nakatanggap ng banal na bagay.Sa loob ng silid, nagpalipat-lipat si Chantelle na parang leon sa hawla. Tumakbo siya sa bintana, mabilis na hinila ang kurtina at biglang binuksan ito. May rehas. Matitibay. Magkakalapit. Umurong siya, wa