All Chapters of BAD ENGINEER วิศวะร้ายลองเล่นเพื่อน 3P (20+): Chapter 91 - Chapter 100

พอร์ชลงมาจากรถพร้อมกับเดินเข้าไปในคณะเรียนของตัวเอง โดยพอเดินมาถึงตึกอาคารเรียนก็พบกับเพื่อนทั้งสองที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ เขาจึงเดินไปนั่งร่วมวงกับพวกมัน“คุยอะไรกัน”“ก็เรื่องเรียนนี่แหละ แล้วนี่เป็นอะไรทำไมสีหน้าเป็นแบบนั้น”“กูติดต่อแสนรักไม่ได้เลย เดี๋ยวกูขอไปคณะศิลปกรรมก่อนนะ” เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากที่นั่งลงได้ไม่นาน พร้อมกับเดินมายังคณะศิลปกรรม“พัช” พอเดินมาถึงคณะศิลปกรรมแล้ว เขาก็พบเข้ากับพี่สาวของตัวเองที่กำลังเดินเข้าอาคารเรียนพอดี โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายได้ยินเขาเรียก ก็หันมามองพร้อมกับโบกมือให้“มาทำไม อย่าบอกนะว่ามาหาน้องแสนรัก”“ใช่ เห็นแสนรักไหม”“วันนี้ยังไม่เห็นเลย แต่วันนี้น้องมีเรียนเช้านะ”“รู้อยู่ แสนรักบอกเมื่อวาน”“แล้วทำไมไม่โทรหา”“โทรหาแล้วแต่น้องไม่รับ”“อ้าว งั้นเดี๋ยวฉันโทรถามเพื่อนน้องให้ก็แล้วกันว่าน้องมาเรียนหรือยัง”พัชพูดกับเขาเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนของแสนรัก“น้องโอบอุ้ม น้องแสนรักมาเรียนหรือยังคะ”(.....)“ไม่สบาย แสนรักไปทำอะไรมาทำไมถึงไม่สบายได้”พอได้ยินคำพูดของพัชที่คุยกับเพื่อนสนิทของแสนรักแล้ว พอร์ชก็รู้สึกเป็นห่วงเด็กสาวมาก

หลายอาทิตย์ต่อมา...“หนูไปก่อนนะ” แสนรักบอกกับคนด้านข้าง หลังจากเมื่อเช้ารุ่นพี่หนุ่มไปรับเธอที่บ้าน ทั้งที่เธอบอกแล้วว่าตัวเองจะมาเอง แต่เขาก็ยังงอแงจะไปรับ “ครับ ตั้งใจเรียน เรียนหมดคาบแล้วก็ไปนั่งรอพี่ที่หน้าคณะก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่จะรีบลงมา”“ค่ะ” เนื่องจากวันนี้เธอกับรุ่นพี่หนุ่มเลิกเรียนห่างกันประมาณครึ่งชั่วโมง เราสองคนก็เลยตกลงกันเอาไว้ว่าหลังจากเรียนเสร็จแล้วจะไปกินข้าวกันในห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก “หนูไปแล้ว” แสนรักโบกมือลารุ่นพี่หนุ่มอีกครั้ง โดยลงจากรถเธอก็รีบเดินเข้ามาในขณะเรียนของตัวเอง ก็พบเข้ากับโอบอุ้ม ที่กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับพี่พัชพี่รหัสเธอ แล้วก็เพื่อนของพี่เขาด้วย ซึ่งพอทุกคนเห็นเธอเดินเข้ามาต่างก็เอ่ยแซวจนเธอเขินจนเก็บอาการไม่หยุด“มารับมาส่งกันทุกวันเลยนะ อิจฉาจังเลย”“แกจะไปอิจฉาน้องนุ่มนิ่มทำไม อยากมีก็หาสิ” พัชหันไปพูดกับเพื่อนตัวเอง “ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้นฉันก็หาไปแล้ว”“หายากจริง มานั่งค่ะคนสวย”“ค่ะ” แสนรักเดินมานั่งลงด้านข้างพี่รหัสของตัวเอง “กินข้าวมาหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วค่ะ แล้วพี่พัชกินหรือยังคะ“พี่กินแล้ว เพิ่งไปกินกับยัยพวกนี้มาเอง

วันต่อมา...“อันนี้อร่อยมาก ลองชิมดู” พี่พอร์ชตักบานอฟฟี่พายมาจ่อที่ปาก ซึ่งเธอก็รีบงับกินพร้อมกับเคี้ยว“เป็นไง อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ หนูชอบ”“ชอบก็กินเยอะ ๆ” พี่พอร์ชคอยทักนู่นตักนี่ให้ ซึ่งเธอก็ค่อยกินอย่างเอร็ดอร่อย“หลังจากนี้ไปทำชาบูกินที่ห้องฉันไหม” พี่พัชหันไปเอ่ยชวนเพื่อนตัวเอง และหันมาหาเธอและแฟนหนุ่ม“ไป ๆ เราไม่ได้ทำอาหารกินเองกันนานแล้ว”“แล้วนุ่มนิ่มละ ไปไหม”พอพี่พัชถามแบบนั้น แสนรักก็รีบหันไปหาพี่พอร์ชที่นั่งอยู่ด้านข้าง“หนูอยากไปไหม”“อยากไปค่ะ”“งั้นก็ไปกัน”“แต่ไหนวันนี้พี่บอกจะกลับบ้านคะ” เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เรานั่งรถมาคาเฟ่ พี่พอร์ชบอกว่าหลังจากกลับจากคาเฟ่แล้ว ชายหนุ่มจะกลับบ้านไปเอาของ “ไว้วันอื่นค่อยไปเอาก็ได้ ไม่ได้รีบใช้”“งั้นใครจะไปซื้อของ เพราะฉันไปไม่ได้นะ ต้องไปเก็บห้องรอ”“เดี๋ยวหนูไปเองค่ะ” แสนรักที่อยากไปซื้อของที่ห้างด้วย รีบยกมือเพื่ออาสาไปซื้อ “เราไปซื้อนะคะพี่พอร์ช”“ได้สิ”พอพี่พอร์ชตอบตกลง เราทั้งหมดก็แบ่งกันซื้อนู่นซื้อนี่ เมื่อเคลียร์กันเสร็จ ทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของใครของมัน“หมูแค่นี้พอไหมคะ”พอมาถึงห้างสรรพสินค้ากันแล้ว เธอกับพี่

ใบหน้าของแสนรักดูตกตะลึงไปชั่วครู่ เมื่อได้ยินคำพูดของแฟนหนุ่ม ดวงตาของเธอจับจ้องมองใบหน้าของเขา ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังส่วนกลางตัวลำเอ็นขนาดใหญ่ที่ทั้งแข็งขืนและผ่าวร้อน ถูกมือหนาชักรูดสองสามครั้ง ก่อนเขาจะดึงถุงยางแบบบางเฉียบลงมาห่อหุ้มมัน แล้วจัดท่าทางอย่างชำนาญแสนรักกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งด้วยความตื่นเต้น และอดไม่ได้ที่จะหวั่นวิตก ทว่าเมื่อเขาขยับตัวเขามานั่งอยู่ตรงกลางหว่างขา ท่าทางล่อแหลมแบบนั้นก็ทำให้เธอยิ่งมีอารมณ์มากขึ้น จนสายตาคู่สวยเผลอจดจ่ออยู่กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นความแข็งขืนแตะลงบริเวณร่องรักที่เพิ่งถูกลิ้นชำแรกเบิกทางไปก่อนหน้า สัมผัสชื้นแฉะจากน้ำลายและน้ำหล่อลื่นทำให้ส่วนหัวค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาข้างในด้วยแรงกดเพียงเล็กน้อย ก่อนที่มันจะผลุบเข้ามาในร่องสวาทของเธอทีละน้อยความรู้สึกเจ็บนิด ๆ ปนเสียวซ่าน ทำให้แสนรักหายใจระส่ำมือเรียวเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ริมฝีปากเผยอค้างด้วยความจุกแน่น เมื่อความใหญ่โตสอดใส่เข้ามามากกว่าครึ่ง เธอก็ถึงกับหายใจแทบไม่ทั่วท้อง“พะ…พี่พอร์ช อึก…มะ…มันจุก… จุกมากเลยค่ะ” แสนรักร้องบอกเขาเสียงสั่น มือข้างหนึ่งพยายามเอื้อมดันลอนกล้ามหน้าท้อ

“มึงเป็นอะไรของมึงวะไอ้พอร์ช ฟึดฟัดไปมาเดี๋ยวอาจารย์ก็ด่าเอาหรอก”ขณะที่เขากำลังพยายามโทรหาแสนรักแฟนสาวของตัวเองอยู่นั้น ต้นกล้าที่นั่งอยู่ด้านข้างก็พูดออกมา “แล้วมึงนั่งกดหาใครนักหนาวะ เห็นโทรตั้งนานแล้ว”“แสนรัก”“อ้าว ทะเลาะกันเหรอ ทำไมน้องมันไม่รับสายมึงล่ะ”“ไม่ใช่ไม่รับสาย แต่เหมือนว่าโทรศัพท์ของเธอกำลังปิดเครื่องอยู่”“งั้นแสดงว่าโทรศัพท์น้องมันอาจจะแบตหมด”“แต่กูโทรตั้งแต่เช้าแล้วนะ จนป่านนี้แล้วก็ยังโทรไม่ติดเหมือนเดิม”“น้องมันอาจจะลืมเอาสายชาร์จมาด้วยไง ไว้ตอนเย็นมึงก็ค่อยไปหาที่คณะน้องมันก็ได้”“อืม” เขาตอบกลับเพื่อนตัวเองไป แล้วหันไปสนใจอาจารย์ที่กำลังนั่งสอนอยู่“คืนนี้พวกกูจะไปดื่มกัน มึงไปกับพวกกูไหม”“ไม่ละ เมื่อคืนกูก็เพิ่งดื่มกับพวกพัชมา”“ดื่มที่ไหน ไม่เห็นชวนพวกกูเลย”“ที่ห้องพัช”“อ๋อ กูนึกว่าไปผับกัน”“แล้วพวกมึงจะไปดื่มที่ไหน”“ก็คงจะเป็นที่เดิมนั่นแหละ” ต้นกล้าตอบเขา แล้วหันไปพูดคุยกับไอ้เลโอ ซึ่งเขาเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร นั่งทำงานของตัวเองต่อ พร้อมกับฟังอาจารย์อธิบายอยู่ตรงหน้าไปด้วยหลังจากที่นั่งเรียนติดต่อกันมาหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนของ