BAD ENGINEER วิศวะร้ายลองเล่นเพื่อน 3P のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“ขอบคุณนะคะคุณลุง” แสนรัก ยกมือไหว้คุณลุงแท็กซี่ พร้อมกับรีบวิ่งเข้ามาภายในมหาลัยเอกชนชื่อดังที่ตัวเองเรียนอยู่เนื่องจากวันนี้หญิงสาวตื่นสาย ทำให้มาไม่ทันรถประจำทางที่นั่งมาเรียนทุกวัน แม่ของเธอจึงไปไหว้วานลุงดำ ซึ่งเป็นลุงที่ขับรถแท็กซี่อยู่แถวบริเวณหมู่บ้านที่เธออยู่ ให้พาเธอมาส่ง เพราะถ้ารอรถรับส่งรอบถัดไป เธอก็คงมาไม่ทันเรียนคาบแรกของวันแน่ ๆ“เหนื่อยจังเลย อีกห้านาทีก็จะถึงคาบเรียนแล้ว ตาย ๆ” หญิงสาวรีบวิ่งสาวเท้าตามทางมาเรื่อย ๆ โดยพอมาถึงตึกอาคารเรียนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสี่ ซึ่งเป็นชั้นที่เธอเรียนคาบแรกของวัน“เกือบไม่ทัน” แสนรักรีบวิ่งเข้าไปนั่งลงบริเวณเก้าอี้ประจำของตัวเอง พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วยื่นมือไปหยิบขวดน้ำของเพื่อนมาดื่มด้วยความหิวโหย“ตื่นสายอีกละสิ วิ่งหน้าตั้งมาแบบนี้” โอบอุ้ม เพื่อนสาวคนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอเอ่ยขึ้น ซึ่งเธอก็พยักหน้าตอบเพื่อนไป ทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อยจากการวิ่งเลย“ก็เมื่อคืนบอกแล้วว่าให้รีบนอน นี่ก็คงดูซีรีส์จีนจนดึกใช่ไหม”“ใช่ ครั้งแรกฉันว่าจะดูแค่สองตอนเองนะ แต่พอดูไปดูมาดันเพลินไปหน่อ

สองวันต่อมา...แสนรักนั่งรถประจำทางมาลงตรงหน้าห้างสรรพสินค้าที่นัดกันเอาไว้กับสกาย“กายจะมาหรือยังนะ” แสนรักบ่นพึมพำขณะกำลังเดินเข้ามาในห้าง เธอล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อจะต่อสายหาเพื่อนสนิทของตัวเอง“แสนรัก”ในตอนที่แสนรักกำลังจะกดโทรหาสกายอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง หญิงสาวจึงหันไปมองก็พบว่าเป็นสกายที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“มานานหรือยัง”“เพิ่งลงจากรถเมล์เมื่อกี้นี้เอง แล้วนี่กายมานานแล้วเหรอ”“เพิ่งมาเหมือนกัน เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า”“โอเค”เราสองคนเดินตามกันเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้า และตรงไปยังโรงหนังที่พวกเธอนัดกันเอาไว้ว่าจะมาดู“รักอยากดูเรื่องไหนเป็นพิเศษไหม”พอสกายถามเธอแบบนั้น หญิงสาวก็หันเป็นมองบริเวณแบนเนอร์ที่เขาโชว์เอาไว้ว่ามีหนังเรื่องไหนเข้าบ้าง ซึ่งพอเห็นเรื่องที่ตัวเองอยากดูแล้วเธอก็ชี้ไป สกายจึงพยักหน้า แล้วเดินไปกดตั๋วบริเวณตู้ ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับยื่นตั๋วที่ไปกดมาให้เธอ“เท่าไหร่เหรอกาย” เธอถามเพราะจะจ่ายค่าตั๋วหนังให้กับอีกคน แต่สกายดันส่ายหน้าปฏิเสธ“กายเลี้ยง”“ไม่เอาหรอก มาดูด้วยกันครั้งก่อนกายก็จ่ายให้”“อยากจ่ายให้จริง ๆ

“สำหรับชิ้นงานที่ไว้เก็บคะแนนเพิ่มภายในอาทิตย์นี้ อาจารย์จะให้นักศึกษาไปวาดรูปมาหนึ่งรูปค่ะ จะใช้เป็นสีเทียน สีไม้ หรือสีอะไรก็ได้ แต่สิ่งที่เป็นแบบนั้นก็คือมนุษย์ค่ะ จะวาดใครก็ได้เลยนะตามสบาย แต่ต้องเก็บรายละเอียดให้ดี เพราะถ้าเก็บไม่ดีครูจะหักคะแนนเป็นจุดเลย”“ได้ครับ / ค่ะอาจารย์”“งานชิ้นนี้ส่งวันศุกร์หน้านะคะ มีเวลาทำสิบวัน รีบทำด้วยล่ะไม่ใช่ไปนั่งทำวันสุดท้าย อย่าลืม งานไม่ละเอียดถูกหักคะแนนเป็นจุด”“ครับ / ค่ะ”“โอเค งั้นวันนี้แค่นี้ค่ะ อาจารย์ไปก่อน”เมื่ออาจารย์ประจำวิชาพูดเสร็จ ท่านก็เก็บของแล้วก็เดินออกไป ส่วนพวกนักศึกษาภายในห้องก็ต่างเก็บของใส่ในกระเป๋าของตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินตามกันออกมานอกห้องเรียน ลงไปยังชั้นล่างของอาคาร เตรียมตัวเพื่อจะกลับบ้าน เนื่องจากวิชานี้เป็นวิชาสุดท้ายของวัน“แกจะวาดใครเหรอแสนรัก”“ฉันยังไม่รู้เลย อาจจะวาดแม่มั้ง” เพราะหญิงสาวก็ไม่ได้สนิทกับคนอื่นมากเท่าไหร่ ซึ่งจะไปไหว้วานให้เขามาเป็นแบบก็รู้สึกเกรงใจ“แม่แกว่างหรือไง”“ก็ไม่ว่างหรอก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะวาดใครนี่สิ”“เด็ก ๆ เลิกเรียนกันแล้วเหรอลูก”ในระหว่างที่เธอกับโอบอุ้มเดินลงมายังชั้นล่างของอาค

“แล้วตอนไหนนายจะกลับเนี่ย”หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จแล้ว คุณป้าซึ่งเป็นแม่ของพี่พัชกับพี่พอร์ชก็ขอกลับไปก่อน จนตอนนี้จึงเหลือแค่เธอ พี่พัชกับพี่พอร์ชสามคนเท่านั้น“กลับได้ยังไง ฉันจะให้น้องวาดรูปฉัน”พี่พอร์ชพูดเสร็จ พี่เขาก็หันมาจ้องมองเธอซึ่งเธอก็หันไปจ้องมองพี่พัช“ฮะ! คืออะไร”“เธอมีงานค้างอยู่ไม่ใช่เหรอ ไปทำงานตัวเองสิ เดี๋ยวหน้าที่เป็นแบบ ฉันจะเป็นให้น้องเอง”“นี่พอร์ช กลับห้องตัวเองไปเลย”“พัชอย่าเรื่องมากได้ไหม ฉันอยากให้น้องวาดรูปฉัน”“แต่ฉันบอกน้องไว้แล้วว่าจะให้น้องวาดรูปฉัน”“แต่เธอมีงานอยู่นะ”“งานนี้ไม่รีบส่ง”แสนรักนั่งมองสองพี่น้องนั่งเถียงกัน ซึ่งเธอก็พยายามไม่สนใจนั่งเตรียมของของตัวเองต่อไปเรื่อย ๆ จนเสร็จ แล้วขยับมานั่งคุยคนเดียวกับเก้าอี้รอ“ออกไปเลย”“ชิ! ยอมก็ได้ แต่ขอดูน้องวาดรูปนะ” ไม่พูดเปล่า แต่พอร์ชกลับขยับมานั่งลงบริเวณโซฟา ซึ่งพัชก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับน้องชายฝาแฝดตัวเองอีก แต่หันกลับมาพูดกับเด็กสาวที่นั่งมองเธออยู่“พี่พร้อมแล้วค่ะคนสวย”“ค่ะ” แสนรักยิ้ม แล้วก็ลงมือวาดรูปโดยทันที แสนรักตั้งใจวาดมาก ๆ เพราะวิชานี้คะแนนเก็บค่อนข้างเยอะ เธอเริ่มโดยการใช้ดินสอ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...“ไปกินข้าวร้านป้าติ๋มกัน”“วันนี้ไม่ว่าง” พอร์ชเอ่ยปฏิเสธเพื่อนไป หลังจากอีกคนชวนเขาไปกินข้าวร้านป้าติ๋มซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่“มึงจะไปไหน หรือว่ากลับบ้าน”“กูจะไปที่ไหนมันก็เรื่องของกู ไปก่อน” เขาตอบกลับเพื่อน แล้วรีบเดินตามทางมาเรื่อย ๆ เพื่อจะไปยังคณะศิลปกรรมที่อยู่อีกฝั่งของมหาลัย เนื่องจากวันนี้เขามีนัดกับใครบางคนว่าจะไปทานข้าวด้วยกัน“พอร์ช”แต่ในระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ซึ่งเมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นเมษาที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“จะไปไหนเหรอ”“คณะศิลปกรรม”“อ๋อ”“มีอะไรหรือเปล่า”“วันนี้เราไม่ได้เอารถมา ขอติดรถกลับด้วยได้ไหม”“คือฉันยังไม่กลับ พอดีมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะ” พอร์ชพูดขึ้น แล้วรีบเดินผ่านเพื่อนสาวออกมาทันที โดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย ว่าเธอจะคิดยังไงกับคำพูดของเขาซึ่งชายหนุ่มก็เดินตามทางมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกคณะเรียนศิลปกรรม“มาหาพัชหรือพอร์ช” หมวยเพื่อนของพัชที่เดินผ่านมาพอดีเอ่ยทัก“ไม่”“ไม่ แล้วมาหาใครเหรอ”“คนนั้น” พอร์ชชี้ไปยังแสนรักที่กำลังเดินลงมาจากบันไดอาคาร