All Chapters of นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ [21]พี่สะใภ้ ความตื่นเต้นที่ได้ค้นพบ ‘ของวิเศษ’ ชิ้นใหม่ ทำให้เซียวจวิ้นแทบจะนอนไม่หลับไปทั้งคืน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นยิ่งกว่า คือความคิดที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับสตรีผู้คิดค้นมันขึ้นมาตามลำพังทำให้เขานึกสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นที่ดินผืนใหญ่ของผู้เป็นย่าที่อยู่นอกเมืองน่ะ ที่นั่นทั้งกว้างขวาง มีทั้งทุ่งหญ้าและเนินเขา เหมาะแก่การทดสอบของกล้องส่องทางไกลที่อยู่ในมือ อีกทั้งยังมีทิวทัศน์ที่งดงามเหมาะแก่การไปเที่ยวเล่นพักผ่อนเป็นอย่างยิ่งวันรุ่งขึ้นรถม้าคันหรูของจวนตระกูลฉินได้จอดรอรับลั่วเฉียวฮุ่ยอยู่ที่หน้าเรือนฟู่เฉิงแต่เช้าตรู่ หลังจากได้มีการเอ่ยชักชวนหญิงสาวไปก่อนหน้า โชคดีนักที่นางตอบตกลง ภายในรถม้า เซียวจวิ้นได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้เขาอยู่ในอาภรณ์ลำลองที่ดูสบาย ๆ แต่ก็ยังคงความสง่างามเอาไว้ เมื่อลั่วเฉียวฮุ่ยก้าวขึ้นมาเขาก็ส่งยิ้มที่อบอุ่นมาให้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยนั้นไม่ชินสักนิดเพราะมันมักจะทำให้นางรู้สึกใจสั่น“ฮุ่ยเออร์มาแล้วหรือ รีบมานั่งเถิด”“รบกวนพี่จวิ้นแล้วเจ้าค่ะ”รถม้าคันนี้มีเพียงพวกเขาและเลี่ยงซูที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งเท่านั้น ส่วน

ตอนที่ [23]กล้องส่องทางไกลทำรายได้มหาศาล ลั่วเฉียวฮุ่ยไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าของที่นางลองทำขึ้นมาเพราะคำขอร้องของบุรุษผู้หนึ่ง มันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของนางนับจากวันที่นางได้มอบกล้องส่องทางไกลต้นแบบให้กับเซียวจวิ้นไปนางก็ไม่คาดคิดว่าเพียงแค่สามวันหลังจากนั้นฉินฮูหยินจะเรียกนางเข้าไปพบที่จวนอย่างเร่งด่วนพร้อมกับข่าวที่น่าตกตะลึง“กองทัพต้องการจะสั่งซื้อกล้องส่องทางไกลของเจ้า!” ฉินฮูหยินกล่าวกับนางด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้น “และไม่ใช่แค่สิบหรือยี่สิบอันแต่เป็นจำนวนหลายร้อยอัน! และนี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น”ลั่วเฉียวฮุ่ยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“เป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ!?”“โดยปกติตามขั้นตอนแล้ว การจะนำเสนอสินค้าใหม่ให้กับทางการมันน่าจะต้องใช้เวลาพิจารณานานถึงเจ็ดหรือสิบวันไม่ใช่หรือเจ้าคะ แต่นี่...มันเพิ่งจะผ่านไปแค่สามวันเท่านั้นเอง”ฉินฮูหยินแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัยเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “เรื่องนี้คงต้องไปสอบถามหลานชายของข้าแล้ว”คำพูดนั้นทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยกระจ่างใจในทันทีว่านี่เป็นฝีมือของเซียวจวิ้น แต่กระนั้นก็ยิ่งทำให้น

ตอนที่ [25]งานชุมนุมกวี สามวันต่อมางานชุมนุมกวีที่จวนตระกูลฉู่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นบรรยากาศในงานเต็มไปด้วยเหล่าบัณฑิตและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ที่มารวมตัวกันเพื่อแสดงความสามารถและพบปะสังสรรค์กันอย่างครึกครื้น เมื่อตระกูลลั่วเดินทางมาถึงงาน ภาพของสองพี่น้องตระกูลลั่วก็สร้างความแตกต่างให้ผู้ที่พบเห็นได้อย่างชัดเจนลั่วหลิงเม่ยอยู่ในอาภรณ์สีชมพูอ่อนที่ดูงดงามและอ่อนหวาน นางพยายามอย่างยิ่งที่จะสร้างภาพลักษณ์ของคุณหนูผู้เพียบพร้อมเพื่อดึงดูดสายตาของจ้าวซงหยวนส่วนลั่วเฉียวฮุ่ยนั้นนางสวมใส่อาภรณ์สีม่วงหรูหราที่ฉินฮูหยินมอบให้ สีสันที่สดใสและลวดลายปักที่ประณีตยิ่งขับเน้นความงามที่โดดเด่นและบุคลิกที่มั่นใจของนางจนสามารถดึงดูดสายตาของทุกคนในงานได้มากกว่าพี่สาวของนางเสียอีก ซึ่งเรื่องนี้สามารถลบคำครหาจากงานรอบที่แล้วได้บ้าง ที่ว่าลั่วฮูหยินปฏิบัติต่อบุตรสาวไม่เหมือนกันเมื่อเดินทางมาถึงที่นั่งที่ถูกจัดไว้ให้สำหรับแต่ละครอบครัวแล้ว ลั่วหลิงเม่ยก็รีบแยกตัวออกไปทันทีโดยอ้างว่าจะไปทักทายสหายลั่วเฉียวฮุ่ยที่กำลังรอคอยชมเรื่องสนุกอยู่แล้วจึงได้แต่นั่งจิบชาอยู่ที่เดิมอย่างไม่รีบร้อ

ตอนที่ [27]กระจายข่าวเท็จ หลังจากที่แผนการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างลั่วเฉียวฮุ่ยและฉินฮูหยินต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า สวีหลิงม่านก็ไม่ได้ยอมแพ้ นางกลับยิ่งทวีความเคียดแค้นและวางแผนการที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าเดิมโดยสั่งให้คนของนางแอบติดตามความเคลื่อนไหวของลั่วเฉียวฮุ่ยอย่างใกล้ชิด และเพียงไม่นานนางก็ได้ฟังข่าวดี“เรียนฮูหยิน เป็นความจริงขอรับ คุณหนูรองมักจะออกไปพบปะกับบุรุษผู้หนึ่งอยู่บ่อยครั้งจริง ๆ ขอรับ”“แล้วมันเป็นใครหรือ!?” สวีหลิงม่านถามอย่างกระตือรือร้น“เรื่องนั้น...บ่าวยังไม่สามารถสืบได้ขอรับ บุรุษผู้นั้นดูเหมือนจะมีคนคอยคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ ทำให้พวกบ่าวไม่สามารถเข้าใกล้ได้”แต่เพียงแค่นี้มันก็เพียงพอแล้วสำหรับสวีหลิงม่าน นางหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย “แค่นี้ข้าก็ได้อาวุธชิ้นสำคัญที่จะใช้โจมตีนังนั่นแล้ว!”ลั่วหลิงเม่ยที่เดินเข้ามาเห็นมารดากำลังอารมณ์ดีอย่างผิดปกติก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ “ท่านแม่มีเรื่องอันใดน่ายินดีหรือเจ้าคะ”สวีหลิงม่านกวักมือเรียกบุตรสาวเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเรื่องราวทั้งหมดที่อยู่ในหัวให้บุตรสาวฟัง ดวงตาของลั่วหลิงเม่ยค่อย ๆ เป็นประกายขึ้น ก่อนที่รอยยิ้มที่สาสมใ

ตอนที่ [29]วันคล้ายวันเกิดไทเฮา เรื่องราวที่ครอบครัวตระกูลลั่วบุกไปสร้างความวุ่นวายถึงหน้าร้านยงซื่อจินผิ่น ซึ่งเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของ ‘ฉินฮูหยิน’ หรือไทเฮาที่ปลอมตัวอยู่นั้นได้สร้างความไม่พอพระทัยให้แก่เหล่าผู้สูงศักดิ์เป็นอย่างมาก“พวกมันช่างกล้าดียิ่งนัก!” คืนนั้นฉางไทเฮาตรัสด้วยความเกรี้ยวโกรธขณะที่ประทับอยู่ในห้องหนังสือส่วนพระองค์ที่จวน “ไม่เพียงแต่จะกดขี่ข่มเหงฮุ่ยเออร์สารพัด แต่นี่ยังจะตามมาราวีนางที่ด้านนอกอีก ช่างไร้ยางอายกันสิ้นดี!”“เสด็จย่าโปรดทรงพระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ” มู่เซียวจวิ้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น แม้ว่าในใจของเขาเองก็กำลังเดือดพล่านไปด้วยเพลิงโทสะไม่ต่างกัน “เรื่องนี้หลานคิดว่าเราคงจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้อีกแล้ว”“ใช่แล้วขอรับเสด็จย่า!” มู่เซียวหลินรีบเสริมทัพพระเชษฐา “พวกเขาบังอาจมารังแกพี่เฉียวฮุ่ยของข้า เราต้องสั่งสอนพวกเขาให้หลาบจำ!”“ย่ามีแผนแล้ว” ฉางไทเฮาแย้มสรวลอย่างเยือกเย็น“อีกเจ็ดวันข้างหน้าคือวันคล้ายวันเกิดของย่า...ย่าจะใช้โอกาสนี้จัดการ ‘ชำระความ’ ให้แก่ฮุ่ยเออร์ต่อหน้าทุกคนเอง!”ในวันต่อมาเทียบเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวั