Semua Bab นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ [32]ชีวิตพลิกผัน“คนตระกูลลั่วยกเว้นคุณหนูรองคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!!”สุรเสียงที่เปี่ยมด้วยพระราชอำนาจขององค์ฮ่องเต้ดังก้องไปทั่วทั้งงานเลี้ยงราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของคนตระกูลลั่ว!ลั่วฉู่หวัง สวีหลิงม่าน ลั่วหลิงเม่ย และลั่วฉู่เหวิน ต่างก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีดองค์ชายเก้าเช่นนั้นหรือ!?เด็กน้อยที่พวกเขาเพิ่งจะตราหน้าว่าเป็น ‘คนชั้นต่ำ’กลับกลายเป็นถึงพระโอรสองค์เล็กของฮ่องเต้!ฮ่องเต้มู่เซียวจงทรงไม่สนพระทัยในท่าทีหวาดกลัวของพวกเขาพระองค์หันไปมีรับสั่งกับโอรสองค์เล็กที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของพระมารดาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“เจ้าเก้าบอกพ่อมาตามความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้น”องค์ชายเก้ามู่เซียวหลินเมื่อถูกพระบิดาตรัสถามก็แสร้งทำเป็นน้ำตาแตกออกมาอีกครั้ง“เสด็จพ่อ ฮึก ลูก ลูกแค่กำลังเดินเล่นที่สวน แต่จู่ ๆ คุณชายลั่วผู้นี้ก็เดินเข้ามาหาเรื่องลูก เขาบอกว่าลูกไม่คู่ควรที่จะเข้ามาร่วมงานเลี้ยงอันสูงเกียรติเช่นนี้ จากนั้นเขาก็ไปเรียกสหายของเขาให้มารุมผลักไสและเยาะเย้ยลูก ฮือ ๆ โชคดี...โชคดีที่มีคนเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน มิเช่นน

ตอนที่ [33]ความจริงของสองแม่ลูก ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงานเลี้ยง โดยเฉพาะลั่วฉู่หวัง หลังเจ้าหน้าที่กล่าวจบสวีหลิงม่านและลั่วหลิงเม่ยก็ได้ถูกเจ้าหน้าที่จากศาลต้าหลี่ควบคุมตัวไปทันทีลั่วฉู่เหวินได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายวิ่งตามมารดาและพี่สาวไป พยายามจะเหนี่ยวรั้งพวกนางไว้แต่ก็ไม่เป็นผล...ภาพของสองแม่ลูกที่ถูกลากตัวออกไปได้กลายเป็นภาพติดตาที่สร้างความอัปยศให้กับตระกูลลั่วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพียงแค่สองวันต่อมาความจริงอันน่าตื่นตะลึงของสวีหลิงม่านก็ได้ถูกเปิดโปงและแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง!เดิมทีหลายคนก็อาจจะพอจะรู้เรื่องราวในอดีตของนางมาบ้าง ว่านางเคยแต่งงานและมีบุตรสาวกับอดีตสามีนามว่า ถังหมิง และมีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคนก็คือลั่วหลิงเม่ย หรือที่มีแซ่เดิมตามบิดาว่า ถังหลิงเม่ย หลังจากที่อดีตสามีเสียชีวิตลงด้วยอาการป่วยเรื้อรัง สวีหลิงม่านก็ได้มาแต่งงานใหม่กับลั่วฉู่หวังแต่สิ่งที่ทุกคนไม่เคยรู้ และเป็นความลับที่ถูกเก็บงำมานานหลายปีก็คือสาเหตุการตายที่แท้จริงของอดีตสามีของนาง!โดยจุดเริ่มต้นของการรื้อฟื้นคดีในครั้งนี้ เกิดขึ้นจากสองสามีภรรยาชราผู้เป็นบิดามารดาของถังหมิงพวกเข

ตอนที่ [35]ชินหวางเฟยนางวาดขาเตะเข้าที่ชายคนแรกที่พุ่งเข้ามาอย่างเต็มแรง จนมันกระเด็นไปชนกับพวกเดียวกันล้มลงราวกับใบไม้ร่วง เหลือเพียงคนสุดท้ายที่ได้รับแรงเตะน้อยที่สุด นางก็จัดการถีบเข้าไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายจนกระเด็น ก่อนจะใช้สันมือสับเข้าไปที่ท้ายทอยจนสลบไป!ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดจนแม้กระทั่งองครักษ์เงาของชินอ๋องที่แอบคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ ยังไม่ทันจะได้เข้ามาช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว!ส่วนลั่วหลิงเม่ยได้แต่อ้าปากค้าง ‘นะ นี่...นังนี่ มันเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ’ทว่ายังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ร่างของนางก็ถูกลั่วเฉียวฮุ่ยถีบเข้าที่ท้องจนหงายหลังล้มลงไป!“นี่ยังไม่สาสมกับที่เจ้าและมารดาของเจ้าผลักดันผู้หนึ่งให้ไปถึงความตาย สตรีเจ้ามารยาเช่นเจ้าไม่สมควรที่จะได้มีชีวิตมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ” ลั่วเฉียวฮุ่ยพูดขึ้นก่อนจะนึกแค้นเคืองแทนลั่วเฉียวฮุ่ยคนก่อน จึงชกเข้าที่หน้าของลั่วหลิงเม่ยหลายครั้ง จนใบหน้าอีกฝ่ายปูดบวมขยายวงกว้างขึ้น ลั่วหลิงเม่ยพยายามขัดขืนแต่ไม่สำเร็จด้วยสู้เรี่ยวแรงอีกฝ่ายไม่ได้ สาวรับใช้ของลั่วหลิงเม่ยที่กล้า ๆ กลัว ๆ ก็อยากจะเข้ามาช่วยผู้เป็นนายแต่เมื่อเจอสายตาขอ

ตอนพิเศษที่ [1]พระชายาชินอ๋องไม่ถูกยอมรับ 1/1อันว่าหากถึงชายแดนเหนือ สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ก็คงไม่พ้นสายลมกระโชกแรงที่มักจะพัดพาเอาฝุ่นสีเหลืองขุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ค่ายทหารแดนเหนือนั้นขึ้นชื่อเรื่องความทุรกันดารและสภาพอากาศที่แปรปรวน เดี๋ยวร้อนดั่งไฟ เดี๋ยวหนาวเหน็บจนกระดูกสั่นสะท้าน ช่างแตกต่างจากความเจริญและความสะดวกสบายในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงขบวนรถม้าของชินอ๋องมู่เซียวจวิ้นเคลื่อนตัวผ่านประตูค่ายไม้อย่างยิ่งใหญ่ เสียงฝีเท้าม้าและเสียงเกราะกระทบกันดังกึกก้อง ด้วยทหารหลายพันนายที่ประจำการกำลังรอรับผู้สูงศักดิ์ทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่ต่างยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังบุรุษผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ด้วยความเคารพศรัทธา ทว่าเมื่อสายตาเหล่านั้นเลื่อนไปยังรถม้าคันหรูที่แล่นตามหลังมา แววตาของพวกเขากลับแปรเปลี่ยนไป“ได้ยินว่าหวางเฟยผู้นี้เป็นคุณหนูในห้องหอที่เอาแต่ใจยิ่งนัก” ทหารนายหนึ่งกระซิบกับสหาย“ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น ว่ากันว่าชื่อเสียงในเมืองหลวงของนางฉาวโฉ่นัก ร้ายกาจกับครอบครัว ทุบตีพี่น้อง แถมยังทำตัวเป็นแม่ค้าหน้าเลือด” อีกคนตอบกลับพลางส่ายหน้า “สตรีเช่นนี้จะมาทนอ

ตอนพิเศษที่ [2]ความว้าวุ่นของชินอ๋อง บรรยากาศภายในค่ายทหารชายแดนที่เคยเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยระเบียบวินัย บัดนี้กลับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความกดดันอันน่าประหลาด ไม่ใช่เป็นเพราะว่าข้าศึกบุกประชิดชายแดน หรือเสบียงกำลังจะขาดแคลน แต่เป็นเพราะ ‘แม่ทัพใหญ่’ ของพวกเขาต่างหาก มู่เซียวจวิ้น หรือ ชินอ๋อง แม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือ ผู้ที่ปกติจะมีใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปสลักน้ำแข็ง และมีดวงตาคมกริบที่อ่านความคิดข้าศึกได้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าหลายวันมานี้ เขากลับเดินวนไปวนมาในกระโจมบัญชาการราวกับหนูติดจั่น เดี๋ยวถอนหายใจ เดี๋ยวเหม่อมองออกไปทางนั้นทีทางนี้ทีเดี๋ยวก็ขมวดคิ้วมุ่นจนหว่างคิ้วแทบจะผูกเป็นปม “เจ้าว่าท่านแม่ทัพเป็นอะไรไป?” นายทหารหน้ากระโจมกระซิบถามเพื่อนยามผลัดเปลี่ยนเวร “ข้าจะไปรู้รึ! แต่เมื่อเช้าตอนฝึกดาบ ท่านแม่ทัพฟันหุ่นฟางขาดไปสิบตัวรวด ด้วยสายตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ข้านึกว่าข้าศึกแอบขุดอุโมงค์เข้ามาเสียอีก!” เหล่าทหารต่างแลกเปลี่ยนความคิดกัน ก่อนที่สุดท้ายจะจบที่คำว่า ไม่รู้ความจริงแล้วสาเหตุของเรื่องนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... นั่นคือสตรีผู้มีนามว่า ‘ลั่วเฉียวฮุ่ย’ ในกระโจมใหญ่ ชิง