All Chapters of นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ [11]ไม่เคยสำคัญ หนึ่งเดือนผ่านไป...กิจการค้าระหว่างลั่วเฉียวฮุ่ยและฉินฮูหยินรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นอย่างไม่มีหยุดยั้ง สินค้าทุกชิ้นที่นางคิดค้นขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสบู่หอม เครื่องหอมแบบน้ำหรือกระเป๋าสารพัดประโยชน์ล้วนต่างก็กลายเป็นของยอดนิยมที่เหล่าสตรีชั้นสูงในเมืองหลวงต้องมีไว้ในครอบครองคำสั่งซื้อหลั่งไหลเข้ามามากมายจนหญิงสาวและคนงานที่เรือนฟู่เฉิงแทบจะผลิตกันไม่ทัน ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น นางจะต้องดูแลทั้งควบคุมคุณภาพการผลิต การคิดค้นสินค้าใหม่ ๆ และวางแผนรูปแบบการขายร่วมกับฉินฮูหยิน ทุกวันทำงานหนักเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กระนั้นกลับเป็นความเหนื่อยที่เต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจนั่นเพราะนางไม่ได้ร่ำรวยขึ้นเพียงคนเดียว แต่เหล่าคนงานที่นางว่าจ้างมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนยากจนที่เคยไม่มีแม้แต่งานจะทำ บัดนี้พวกเขากลับมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ด้วยนางให้ผลตอบแทนแก่พวกเขาอย่างสมน้ำสมเนื้อ มอบทั้งค่าจ้างที่สูงกว่าปกติ ไหนจะอาหารครบทุกมื้อและที่พักที่ปลอดภัย สิ่งเหล่านี้ทำให้เหล่าลูกจ้างต่างก็พากันซาบซึ้งใจและทำงานให้นางอย่างถวายห

ตอนที่ [13]สินค้าใหม่ ความคิดที่แวบเข้ามาในหัวของลั่วเฉียวฮุ่ยคืนนั้น มันได้จุดประกายไฟแห่งการสร้างสรรค์ครั้งใหม่ของนางให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรง ‘รองเท้ากันน้ำ กันหิมะ ทนทาน สำหรับทหาร...’ใช่แล้ว! รองเท้าสำหรับทหาร!!มันอาจจะดูเป็นเรื่องไม่สำคัญในสายตาของคนทั่วไป แต่สำหรับนางที่ในอดีตคือ เฮเลน เฉียน อดีตครูฝึกสอนการต่อสู้และการเอาตัวรอด นางรู้ดีว่าอุปกรณ์ที่เหมาะสมกับสภาพแวดล้อม คือหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่จะชี้เป็นชี้ตายในสนามฝึกได้เลยทีเดียวในโลกก่อนตอนที่นางยังเป็นเพียงนักเรียนการต่อสู้ นางต้องเข้ารับการฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายและทารุณมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งการเดินเท้าในป่ารกชัฏที่เต็มไปด้วยโคลน การปีนป่ายหน้าผาที่สูงชัน ไปจนถึงการฝึกซ้อมท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ ประสบการณ์เหล่านั้นได้สอนให้นางต้องรู้จักดัดแปลงและปรับปรุงอุปกรณ์ของตนเองให้เหมาะสมกับสถานการณ์โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...รองเท้าคืนนั้นลั่วเฉียวฮุ่ยใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการขลุกอยู่กับกองกระดาษและพู่กัน เพื่อร่างภาพแบบรองเท้าหุ้มข้อที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่นางต้องการ มันจะต้องทำจากหนังที่เหนียวและทนทาน

ตอนที่ [15]สัมผัสกันครั้งแรก หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างลอบประเมินกันอยู่ครู่ใหญ่ ลั่วเฉียวฮุ่ยก็เป็นฝ่ายดึงสติกลับมาได้ก่อน นางเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ ‘สำรวจ’ มากเกินไปจนอาจจะดูเสียมารยาทไปคิดแล้วจึงกระแอมออกมาเบา ๆ เพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็นมารยาท“คุณชายเซียวไม่ต้องขอบคุณข้าถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรเสียข้าก็ได้รับผลตอบแทนจากการค้าในครั้งนี้ไม่น้อย ถือว่าพวกเราต่างฝ่ายต่างก็ได้ผลประโยชน์ร่วมกันนะเจ้าคะ”คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไม่ได้เสแสร้งปั้นแต่งถ้อยคำให้สวยหรูเหมือนสตรีทั่วไป ทำให้เซียวจวิ้นต้องประหลาดใจอีกครั้ง เขารู้สึกประทับใจในความซื่อตรงและไม่อ้อมค้อมของนาง มันทำให้เขารู้สึกว่าสตรีผู้นี้ช่างแตกต่างและน่าสนใจยิ่งนักรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่จริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเป็นครั้งแรก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของสตรีที่ได้พบเห็นต้องสั่นไหวแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยคำใดต่อเจ้าตัวป่วนประจำจวนที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ใดก็เอ่ยขึ้นเสียงดัง“พี่เฉียวฮุ่ย!”เซียวหลินวิ่งเข้ามาเกาะแขนของลั่วเฉียวฮุ่ยไว้แน่น ก่อนจะ

ตอนที่ [17]ติดอยู่ในหัว การเดินทางกลับไปยังชายแดนในครั้งนี้ ช่างแตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมาสำหรับเซียวจวิ้นตลอดเส้นทางที่ยาวไกล ภาพใบหน้าและแววตาที่สงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งของสตรีผู้หนึ่ง กลับวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่เคยจางหายไปไหนลั่วเฉียวฮุ่ยนางเป็นสตรีที่แปลก...แปลกจนน่าสนใจ หลังจากรู้จักกันแล้วนางก็ไม่ได้มีท่าทีเขินอายหรือพยายามจะเข้าหาเขาเหมือนสตรีทั่วไปที่เคยพบเจอไม่ได้สนใจในฐานะหรือรูปโฉมของเขา มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นราวกับว่านางกำลังศึกษาวัตถุชิ้นใหม่ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กระนั้นก็ใช่ว่านางจะเปิดกว้างสำหรับทุกอย่างถึงเพียงนั้นยิ่งคิดถึงนางเขาก็ยิ่งอยากจะรู้จักนางให้มากขึ้น อยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีที่เย็นชาและระแวดระวังนั้น นางซ่อนอะไรเอาไว้อีกบ้างสุดท้ายเขาก็ทนต่อความอยากรู้ของตนเองไม่ไหว“ชิงอี้!” เขาเรียกมือขวาคนสนิทเข้ามาพบในกระโจมบัญชาการ“ขอรับ...ท่านแม่ทัพ”“ข้ามีเรื่องอยากจะให้เจ้าไปสืบมาอย่างลับ ๆ ไปสืบเรื่องราวทั้งหมดของคุณหนูรองแห่งจวนรองเจ้ากรมพิธีการ ลั่วเฉียวฮุ่ย มาให้ข้า ข้าต้องการรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนางให้ละเอียดที่สุด” เขาสั่งก

ตอนที่ [19]ฐานะที่แท้จริง ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องหนังสือส่วนตัวที่ถูกป้องกันไว้อย่างแน่นหนาท่าทีที่เป็นกันเองของสองย่าหลานก็พลันเปลี่ยนไป “เสด็จย่าทรงสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องมู่เซียวจวิ้นเอ่ยถามขึ้นเป็นคำแรก น้ำเสียงและกิริยาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความสูงศักดิ์และน่าเกรงขามแตกต่างจาก ‘คุณชายเซียว’ คนก่อนหน้าโดยสิ้นเชิงฉางไทเฮาโบกพระหัตถ์เบา ๆ “สบายดี การได้ออกมาเป็นฉินฮูหยินทำให้ย่าได้ทำอะไรที่สะดวกขึ้นกว่าการต้องอุดอู้อยู่แต่ในวังหลวงเยอะเลย” พระนางตรัสก่อนที่สายตาคมกริบจะหันกลับมาจับจ้องที่หลานชายคนโปรด “เจ้าไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ตอบคำถามของย่ามา เหตุใดถึงได้ลาหยุดกลับมานานถึงสามเดือน?”มู่เซียวจวิ้นยืดอกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมตอบแต่โดยดี “ก็ไม่มีอะไรมากพ่ะย่ะค่ะ หลานก็แค่...อยากจะกลับมาทำความรู้จักกับใครบางคนให้มากขึ้นก็เท่านั้นเอง”ฉางไทเฮาหรี่พระเนตรลงรอยยิ้มที่รู้ทันปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ฮุ่ยเออร์สินะ”มู่เซียวจวิ้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เสด็จย่าของเขารู้ทันความคิด “พ่ะย่ะค่ะ นางน่าสนใจ”“เจ้าคิดถูกแล้ว” ฉางไทเฮาแย้มสรวลอย่างพึงพอใจ “ฮุ่ยเออร์น่าสนใจมากจริง ๆ นางไม