جميع فصول : الفصل -الفصل 50

บทที่ 30จิกซอว์ชิ้นสุดท้ายห้องมืดเย็นเฉียบของแฮ็กเกอร์หนุ่มยามนี้เปิดไฟเสียสว่างโร่จนไม่เหลือเค้าเดิม เมื่อมีเวลาว่างเวียนนาก็มักจะชวนเขามาเล่นที่นี่เสมอ เชร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วยไม่อยากจะอยู่ในห้องของเวอร์โกนานนักเชร์ยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวเพื่อใช้เวลาจัดการกับความคิดยุ่งเหยิงในหัว หลังจากตื่นขึ้นมาคราวนั้นเชร์จึงแยกไปนอนในห้องว่างห้องหนึ่งภายในห้องชุดของเวอร์โก ไม่ได้แยกไปโดยสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนดั่งเคยครั้งนี้ เวกัสผู้ติดห้องตัวเองอย่างกับหมีจำศีลก็มาด้วย อัลฟ่าทั้งสองกำลังเล่นเกมแข่งกันอย่างเมามันอยู่ที่มุมวางชุดคอมพิวเตอร์ ส่วนโอเมก้าสองคนที่เหลือก็นอนเอกเขนกกันอยู่ที่กลางห้อง“นี่ เชร์ งานพรอม[1]ปีนี้ฉันใส่ชุดไหนดี ชุดนี้ดีไหมน้า เอ ชุดนี้ดูคล้ายงานวันเกิดปีที่แล้วเกินไปแฮะ งั้นชุดนี้ล่ะเป็นไง?”เจ้าตัวน้อยนอนคว่ำเปิดแค็ตตาล็อกที่ดีไซเนอร์ชื่อดังส่งมาให้เขาเลือกอย่างเพลิดเพลิน นิ้วน้อยจิ้มชุดนู้นทีชุดนี้ที คอยดึงแขนเสื้อเชร์เรียกให้เขาดู“นายมันตุ๊กตา ใส่ไรก็น่ารักหมดแหละ” เชร์ตอบไปตามจริงอย่างไม่ใส่ใจนัก แม้เขาจะเป็นโอเมก้าเหมือน

บทที่ 32กินลูกอมสิ“เชร์ วันนี้นายกินลูกอมรึยัง?”เจ้ากระต่ายน้อยส่ายหน้าแทนคำตอบ ตอนนี้เจ้าตัวดีทั้งหน้าแดงทั้งหายใจรวยริน กลิ่นกายที่ปล่อยออกมาก็หอมหวานชวนเชิญให้เขาลิ้มลองนักก่อนหน้านี้เชร์ไม่ยอมนั่งบนตักเขา เนื่องจากแผลใหม่ล่าสุดของเวอร์โกนั้นอยู่บริเวณเหนือเข่าขวา เขาจึงต้องนั่งกกเจ้าตัวน้อยไว้ระหว่างวงขา ใช้ท่อนขารัดเชร์ที่นั่งคุกเข่าหอบระบายความร้อนในกายแทน ตอนนี้บนร่างของเชร์ไม่เหลือเสื้อผ้าแม้สักชิ้น ตามผิวขาวนวลประดับไปด้วยรอยมือและกลีบกุหลาบจากการเล้าโลมเวอร์โกฉีกซองวางลูกอมบนลิ้นของตัวเองอย่างยั่วยวน“กินลูกอมสิ”เจ้ากระต่ายน้อยเชื่อฟังเป็นอย่างดี ใบหน้าน่ารักที่เต็มไปด้วยความต้องการแหงนขึ้น ปากอิ่มบวมช้ำเม้มปากบางอย่างขออนุญาต เวอร์โกแกล้งเจ้าตัวน้อยสักครู่จึงค่อยยอมเปิดปาก ลิ้นน้อยลุกไล้เกี่ยวเอาลูกอมรสคาราเมลไป แต่เขาไม่ยอม ลิ้นร้อนกวาดทั้งลูกอมและลิ้นน้อยเข้ามาในปากของตนแล้วรุกคืบไปยังโพรงปากของอีกฝ่ายรสคาราเมลหวานล้ำกลับรสชาติเหมือนโกโก้ ยิ่งดูดกลืนกลิ่นโกโก้ก็ยิ่งรุนแรง ในกายยิ่งปวดหนึบจนทนแทบไม่ไหว มือเรียวสอดใต้สาบเสื้อของอีกฝ่าย ไล้ไปตามกล้ามเนื้อแน่นเพรียวสวย

“โย่! คุณชายใหญ่” เรโนลด์ที่ยืนรอเขาอยู่นอกห้องประชุมโบกมือทักทายเวอร์โกขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ “อันเดอร์บอส”ขายาวก้าวพรวดผ่านผู้ใหญ่น่ารำคาญ น่าเสียดายที่เรโนลด์ถูกบอสส่งมาให้ไปบีเรียกับเขา เพื่อให้ความช่วยเหลือด้านการหาข้อมูลด้วยนี่สิ เรโนลด์จึงเดินตามเขามาติด ๆ“ไม่เอาน่า ตอนที่สวะกาวิโนนั่นจับตัวแม่นายไป พวกฉันกับพ่อนายแทบจะพลิกแผ่นดินหาทุกคู่มือเลี้ยงเด็กมาอ่านเพื่อดูแลนายเลยนะ! ในสายตาพวกฉันนายก็ยังเป็นแค่ทารกตัวน้อยในวันนั้นนั่นแหละ คุณชายน้อย”คุณชายน้อยที่สับขาจนอีกคนเกือบตามไม่ทันหยุดชะงักกึกทันควัน สายตาคมปลาบดั่งพยัคฆ์ร้ายกลางป่าใหญ่ตวัดมองเรโนลด์จนเขาอดขนลุกขนพองไม่ได้“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”“นายเป็นแค่ทารกตัวน้อย”“ไม่ใช่เรื่องนั้น” กลิ่นกาแฟข่มปร่าแผ่ออกมาตามแรงอารมณ์พุ่งพล่าน “คุณแม่เคยโดนกาวิโนจับตัวไป?”“อะไรกัน บอสกับคุณมาร์โกไม่เคยเล่าเหรอ…” ปลายเสียงเบาจนแทบจะหายไป เรโนลด์มองสีหน้าดุร้ายของคุณชายตรงหน้า ก็รู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไปแล้ว “เอ่อ… เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้วน่ะนะ ลืม ๆ มันไปเถอะ”แต่เวอร์โกถูกปลุกให้โกรธจัดแล้ว ในความทรงจำแสนเลือนรางนั้นเขายัง

“หอมจริง ๆ ยิ่งกลัวยิ่งหอม”แม้จะโดนกลิ่นอัลฟ่ากดข่มจนสติเลือนรางแทบจะดับสูญ แต่โอเมก้าจอมห้าวเป้งอย่างเชร์ก็ยังฝืนเค้นคำพูดออกมา “ไส…หัวไป!”“หึ! ขอดูหน่อยเถอะ ว่าหลังจากโดนฉันเอาแกยังจะมีแรงปากดีอย่างนี้อยู่ไหม!”แรงกดทับหายไปเปลี่ยนเป็นแรงกระชาก กางเกงยีนส์ของเชร์ถูกดึงจนร่วงไปอยู่กลางขาตามด้วยกางเกงชั้นใน สะโพกมนถูกยกสูงจนเท้าแทบลอยจากพื้น โรแลนด์มองก้อนขาวอวบกลมกลึงแน่นมือตรงหน้าพลางเลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ“แน่นดีนี่ ชักจะอยากรู้แล้วสิว่าข้างในของแกจะแน่นเหมือนกันรึเปล่า แต่ฉันไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มาด้วยนี่สิ ใครจะคิดว่าจะได้ทำอะไรแบบนี้กลางป่ากันล่ะ หวังว่าแกจะไม่มีโรคนะ”“ทำบ้าไรฟะ หยุด…อ๊า!”ความเจ็บปวดแล่นปลาบจากช่องทางระหว่างขาขึ้นมาตามสันหลัง เชร์แอ่นหลังเกร็งไปทั้งร่างจนตัวสั่น สองมือเกาะต้นไม้แน่นดั่งยึดจับทุ่นช่วยชีวิตกลางทะเล“โคตรแน่น ผ่อนคลายหน่อยสิ ไม่ค่อยได้ทำหรือไง?” โรแลนด์ซี๊ดปาก เขาดันแก่นกายเข้าช่องทางที่ยังไม่ขยายตัวเต็มแรงกลับใส่ไปได้เพียงส่วนหัว ช่องทางแห้งเหือดยังพยายามขมิบเพื่อขับสิ่งแปลกปลอมออกจากร่างจนแก่นกายของเขาเริ่มจะเจ็บอัลฟ่าหงุดหงิดกับการไม่ได้ดั่

อดีตนักฆ่าจอดรถลงที่ด้านนอกของป่าสงวน เขาไม่รู้เส้นทางที่เชร์ใช้ แต่เส้นทางที่รถพอจะผ่านไปได้ก็มีไม่มากนัก บรานโดคำนวณเส้นทางในใจ จมูกก็สูดกลิ่นตามหาลูกชายโอเมก้าของเขากลิ่นที่เขาได้รับกลับเป็นกลิ่นอบเชยของอัลฟ่าอีกคน กลิ่นอบอวลรุนแรงจนเหม็นสาบสำหรับเขาที่เป็นอัลฟ่าด้วยกัน นี่คือการประกาศอาณาเขตบรานโดสังหรณ์ใจไม่ดี สีหน้าที่ยามปกติมักเอื่อยเฉื่อยอารมณ์ดีพลันเคร่งขรึม บรานโดตามกลิ่นอัลฟ่าไปไม่นานก็พบเข้ากับซากรถออฟโรดของลูกชาย พื้นบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยลูกอมที่ตกกระจายจากกระเป๋าเสื้อของเชร์ บรานโดเดินไปตามเส้นทางแห่งลูกอม ก็พบเข้ากับกางเกงยีนส์และเสื้อฮูดของเชร์อัลฟ่าขู่คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว กลิ่นทะเลแสนสงบพลันเกรี้ยวกราดดั่งพายุไซโคลน ยิ่งพบร่องรอยมากเท่าไร หัวของบรานโดก็ยิ่งเยียบเย็น ประสาทสัมผัสทั้งหลายกลับมาเฉียบคมจนอัลฟ่าด้วยกันเองยังเทียบไม่ติดนักฆ่าพร้อมออกสังหารแล้วเมื่อไปถึงแคมป์ใหญ่ที่มีแต่สิ่งอำนวยความสะดวก เขากลับพบเข้ากับตำรวจและเจ้าหน้าที่อุทยานนับสิบคนเดินวนเวียนอยู่รอบนอก ทุกคนพูดคุยกันอย่างเคร่งเครียดเจ้าหน้าที่ทั้งหลายถูกบรรยากาศเย็นชาแสนยะเยือกเข้าคืบคลานจนข