جميع فصول : الفصل -الفصل 70

บทที่ 46หนาวเหน็บและร้อนรุ่มเชร์กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด เขาขับรถออกนอกเส้นทางแห่งถนนกลบฝังหิมะมาไกลพอสมควร เนื่องจากพวกเขาต้องเจรจาในเขตแดนของศัตรู ก่อนหน้านี้เวอร์โกจึงได้บอกทางไปเซฟเฮ้าส์ของเซเทอร์ที่ใกล้ที่สุดเผื่อในกรณีฉุกเฉินไว้แล้ว แค่หวังว่าจะไม่ต้องได้ใช้งานร่างบางในเสื้อตัวหนายังสั่นไม่หาย ความหนาวจากภายนอกทำเอามือเขาชาจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว แต่ที่มากกว่าอากาศคือกลิ่นคาวคละคลุ้งที่ทำให้โอเมก้าหวาดกลัว เวอร์โกหลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีคนตามมาทันก็เปิดกล่องปฐมพยาบาลที่พกติดรถ แต่อันเดอร์บอสหนุ่มไม่ได้แค่พันแผลหยุดเลือดธรรมดานี่สิ เวอร์โกราดแอลกอฮอล์จนท่วมไหล่ หยิบมีดพกมารนไฟแช็กจนร้อนฉ่าแล้วแทงเข้าไปใต้ต่อปลายไหปลาร้าข้างซ้ายของตน ในตำแหน่งที่ลูกกระสุนฝังตัวอยู่ในตอนนั้นเชร์แทบจะกรีดร้องออกมา กลิ่นเลือดและเนื้อไหม้ยิ่งทำให้ความหวาดกลัวในใจทบทวีคูณ ยังดีที่กระสุนฝังตัวเข้าไปไม่ลึกมาก ไม่นานก็ควักออกมาได้ อัลฟ่าผู้กัดฟันข่มกลั้นความเจ็บปวดพันปิดบาดแผลที่เลือดเริ่มหยุดไหลอย่างแน่นหนาเรียบร้อยแล้วก็หันมาบอกคนขับรถว่าของีบฟื้นกำลังเสียหน่อย แน่นอนว่าเชร์ย่อมไม่ปฏิเสธ กลับกันเขา

บทที่ 48ฮีทก็ต้องดูแล บาดแผลก็ต้องรักษาเวอร์โกยัดยาแก้อักเสบเข้าปาก แผลถูกยิงที่ไหล่ซ้ายปวดบวมขึ้นเล็กน้อยจากการที่ยังไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี อีกทั้งยังใช้งานไปค่อนข้างมากอีกด้วย“อืม อะ...อัลฟ่า”และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถปลีกตัวไปเข้ารับการรักษาได้ โอเมก้าของเขาตื่นขึ้นมาเพราะฮีทอีกแล้วรัทที่ถูกกระตุ้นโดยฮีทของโอเมก้านั้นมีระยะเวลาเพียงสั้น ๆ เพื่อให้อัลฟ่ามีสติขึ้นมาดูแลคู่ของตนในยามฮีท ไม่เหมือนการรัทเองของอัลฟ่า เวอร์โกเก็บสมาร์ตโฟนหลังจากตอบข้อความจากลูกน้องเสร็จ เซฟเฮ้าส์แห่งนี้มีเสารับสัญญาณเชื่อมต่อกับเครือข่ายของเซเทอร์ แฟมิลีโดยตรง จึงไม่มีปัญหาแม้จะอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางหิมะแสนห่างไกลเวอร์โกเดินตามกลิ่นยวนใจเข้าไปหาปัญหาที่เขาชื่นชอบ โอเมก้าในช่วงแรกของการฮีทนั้น ตื่นขึ้นมาเพราะฮีท เสพสมจนหลับไปจากความเหนื่อยล้า แล้วก็ตื่นขึ้นมาใหม่เพราะฮีทอีกครั้ง หากไม่ได้กำลังอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน คงจะเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาราวกับความฝันอันแสนสุขร่างสูงประคองกระต่ายน้อยที่โถมตัวเข้าหาเขาทันทีที่เข้าใกล้ขึ้นมานั่งพิงอกของตน “ตื่นแล้วก็ดื่มน้ำเสียหน่อย เดี๋ยวนาย

บทที่ 50หนีออกจากบ้านเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่พันไว้เพียงลวก ๆ ภายใต้เสื้อโคตตัวหลวมโพรก แต่เจ้าของร่างไม่สนใจ เวนิสเร่งเดินทางกลับมายังคฤหาสน์เซเทอร์ทันทีที่ได้ทราบเรื่องงานพรอมโรงเรียนเซนต์เกรแฮม ไฮสกูลในปีนี้ จัดขึ้นตรงกับวันเกิดของคู่แฝดพอดี กับเวกัสผู้รักความสงบไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไรนัก แต่สำหรับเจ้าตัวเล็กนั้นเรียกได้ว่าเป็นงานเลี้ยงฉลองที่เจ้าตัวตั้งหน้าตั้งตารอคอยมานานเรื่องที่เวนิสได้รับรายงานกลับไม่ใช่การโทร. มาบอกเล่าความสนุกสนานของลูกชายทั้งสอง แต่เป็นเรื่องที่ในวันนั้นมีอัลฟ่าสามคนพาเวียนนาออกจากงานเพื่อหวังจะทำมิดีมิร้าย โชคดีที่เวกัสสังเกตว่าฝาแฝดของตนหายไปจึงดมกลิ่นออกตามหาและช่วยเวียนนาได้ทันการณ์เวียนนาทั้งกลัวทั้งโมโห ยืนกรานจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ทว่าทั้งสามคนนั้นโดนเวกัสอัดเละจนต้องหามส่งโรงพยาบาลไปก่อน หนึ่งในนั้นยังต้องเข้ารักษาในห้องไอซียูอีกต่างหาก โรงเรียนเซนต์เกรแฮม ไฮสกูลนั้นเป็นโรงเรียนนานาชาติที่มีชื่อเสียงในระดับสูงและค่าเทอมแพงลิ่ว นักเรียนที่เข้าเรียนในโรงเรียนนี้ได้มีแต่ลูกหลานของผู้มีอิทธิพลและเศรษฐีไม่ต่างจากสองแฝด การจะเอาเรื่องให้ถึงท

บทที่ 52การกลับมาอันน่าตกตะลึงเชร์ไม่ได้เหยียบคันเร่งจนสะใจเท่านี้มานานแล้ว คิดถูกจริง ๆ ที่พาเจ้าหนูคาสเทลเลนสีแดงแจ๊ดออกมารับแสงอาทิตย์“เย้! เอาอีก ซิ่งอีก เหยียบให้มิดไปเลย!”เวียนนาชูแขนต้านแรงลมฉวัดเฉวียนเหนือประทุนที่เปิดเอาไว้อย่างสนุกสนาน มือน้อยกลับโดนมือใหญ่จากผู้ที่โดยสารอยู่เบาะหลังกอบกุมเก็บกลับลงมายังห้องโดยสารอันปลอดภัย คนด้านหลังยังถือวิสาสะเอื้อมแขนยาวเหยียดมากดปิดประทุนเพื่อกันไม่ให้คนด้านหน้าเล่นซน“มันอันตราย อย่ายื่นมือออกไปนอกรถแบบนี้ โดยเฉพาะในตอนที่มีรถขับตามมาเจ็ดคัน สองในนั้นยังอยู่ในระยะยิงอีก”แก้มยุ้ยน่ารักพองออกอย่างขัดใจ “แดดดี้ใจร้าย แค่ไม่มีพวกนั้นตามมาก็พอแล้วใช่ไหม? เชร์ สลัดให้หลุดเลย!”“จัดไปวัยรุ่น!”เชร์ฉีกยิ้มอย่างนึกสนุก ลูกอมรสราสเบอร์รีถูกแกะเข้าปาก แต่เหมือนรสหวานอมเปรี้ยวจะช่วยเรียกสติของเขา“เฮ้ย! เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ หมอนี่มันใครฟร๊ะ?!”ด้วยอารามดีใจที่ได้เห็นเวียนนาปลอดภัย เชร์จึงไม่ได้สนใจอย่างอื่นนัก เจ้าตัวเล็กยังเร่งเร้าให้เขารีบออกรถหนีรถจากไหนก็ไม่รู้ที่ตามมาเป็นขบวนยาวเหยียดอีก เชร์อยากจะตบหัวตัวเองนัก มีคนตัวโตขึ้นรถมา แถมกลิ่นของอีกฝ

บทที่ 53กุญแจดอกที่สำคัญที่สุดในชีวิตแม้บรานโดจะอายุล่วงเลยเลขห้ามานานแล้ว แต่ร่างกายก็ยังฟื้นตัวได้เร็วไม่แพ้สมัยยังเป็นนักฆ่ามือฉมัง บัดนี้ ภารกิจที่เพื่อนสนิทไหว้วานมาทำก็สำเร็จเสร็จสิ้น ส่วนลูกบุญธรรมนั้นเขาก็เฝ้าดูจนมั่นใจแล้วว่าฝากฝังไว้ในมือที่วางใจได้ จึงได้ฤกษ์กลับไปยังประเทศเอฟฟรังเสียที“จะกลับแล้วหรือครับ?” เวนิสพูดด้วยความใจหาย ช่วงเวลาที่บรานโดอยู่ในคฤหาสน์เซเทอร์เขาสนุกมากจริง ๆ ทั้งได้ต่อสู้ลับฝีมือกัน พูดคุยสนทนาถึงวันเก่า ๆ บางครั้งก็ออกไปขับรถเล่นกับเชร์ เมื่อนึกว่าจะไม่ได้มีช่วงเวลาเหล่านั้นอีกแล้ว เขาก็รู้สึกเสียดายไม่น้อยบรานโดหัวเราะร่าพูดทีเล่นทีจริง “อา ต้องไปแล้วล่ะ กลับไปดูแลถิ่นของตัวเองเสียหน่อย ไม่รู้ว่าโดนยึดไปหมดแล้วหรือยัง”“ถ้ามีคนกล้าพอจะทำแบบนั้นก็ขอกำลังเสริมจากผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ หรือไม่ก็ย้ายมาอยู่ที่นี่เลยก็ได้ เซเทอร์มีที่สำหรับคุณเสมอ”บรานโดคลี่ยิ้มซาบซึ้งให้กับอดีตคู่ปรับของตน “ขอบใจมาก ไว้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่”สหายสนิทจับมือกันเพื่อบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย แขนอีกข้างของทั้งคู่กางออกเพื่อที่จะ…ก่อนที่เพื่อนรักจะได้กอดลากัน เวนิสก็โดนดึงไปกอ