جميع فصول : الفصل -الفصل 60

บทที่ 37ฮีทที่ดีที่สุดในชีวิตโรแลนด์สัมผัสประสบการณ์เฉียดตายมาแล้วสองครั้งก็ยังไม่เข็ดหลาบ อัลฟ่าหนุ่มนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปที่ประเทศเอฟฟรังทุกครั้งที่พอจะหาเวลาได้ จนคนรอบข้างพากันสงสัยว่าประเทศล้าหลังด้อยพัฒนาอย่างเอฟฟรังมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ จึงทำให้ทายาทแฮมิลตัน กรุ๊ปผู้นี้ติดใจนักหนาเชร์ไม่ได้ซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านเหมือนอย่างเคย โรแลนด์ส่งคนไปประจำอยู่ที่เอฟฟรังมากกว่าเก่าเพื่อจับตามองเหยื่อของเขา รวมถึงส่งรูปของเชร์มารายงานเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เขารู้ว่าช่วงเวลาไหนเชร์จะไปทำอะไร รู้ว่าตอนนี้เชร์กำลังขับรถอยู่ที่ไหน เขารู้ทุกการกระทำของเชร์ เหยื่อตกอยู่ภายใต้สายตาของเขาตลอดเวลา รอเพียงเวลาให้นักล่าไปเก็บมันมาจากกับดักที่วางเอาไว้ทุกครั้งที่ไปประเทศเอฟฟรัง โรแลนด์จะต้องได้เจอเชร์เสมอ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหน เขาก็ทำได้แค่เพียงพูดคุยกันไม่กี่ประโยค จากนั้นก็จะถูกอดีตนักฆ่าผู้โหดเหี้ยมขัดขวางจนโรแลนด์เกือบเอาชีวิตไปทิ้งหลายต่อหลายครั้งหากไม่ได้ตัวตายตัวแทนทั้งหลายที่พ่อเขาส่งมาแน่นอนว่าบทสนทนาเพียงเล็กน้อยไม่สามารถรองรับความต้องการแสนวิปลาสที่เขามีต่ออีกฝ่ายได้ เขาต้องการพาเชร์กลับไ

บทที่ 39ค่ำคืนแห่งซิกม่าเวอร์โกเกลียดแผนการนี้มาก เขาเถียงหัวชนฝาจนเรโนลด์ต้องงัดไม้ตายว่าจะรายงานการขัดขวางภารกิจของเขาไปให้บอสออกมาข่มขู่ แน่นอนว่าเวอร์โกไม่คล้อยตาม เชร์เป็นลูกบุญธรรมของบรานโดซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของแม่ แม่ไม่มีทางเห็นด้วยกับแผนการที่ส่งเชร์ไปเสี่ยงอันตรายแน่กลับเป็นเชร์ที่ไม่ได้คัดค้านแผนนี้ เจ้าตัวยอมใส่ชุดที่แค่เห็นก็ทำหน้าแหยง ยอมให้คนอื่นเป็นผู้ขับรถพาเขาไปยังที่หมาย นับเป็นครั้งแรกที่เวอร์โกเห็นเจ้ากระต่ายกระตือรือร้นจะทำอย่างอื่นนอกจากการขับรถ สุดท้ายเชร์ก็กล่าวคำพูดที่ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้“ให้ฉันทำเถอะ ฉันจะลากไอ้โรคจิตนั่นลงมากระทืบด้วยตัวเอง”เวอร์โกจึงจำต้องเป็นฝ่ายนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันรออีกฝ่ายด้วยความกระวนกระวาย แม้เขาจะส่งแซ็คที่เป็นมือดีที่สุดให้คอยตามติดเชร์ทุกฝีก้าวก็ยังไม่วางใจ“รถลุงแรงดีนี่” เชร์จับพวงมาลัยขนาดพอดีมือ หุ้มด้วยวัสดุชั้นเลิศให้สัมผัสสบายมือ ไม่ลื่นหรือฝืดจนเกินไป“เรียกเสี่ยสิจ๊ะ” จอห์นมองเอวคอดและสะโพกอวบอั๋นน้ำลายสอ แต่คำพูดคำจาของเด็กคนนี้ช่างขัดหูนัก ไว้ไปถึงคฤหาสน์เขาค่อยสอนเด็กน้อยให้พูดจาออดอ้อนให้น่าฟังเสียหน่อยก็แล้วกัน “

บทที่ 41แผลเป็นที่โดนซ้ำเติมเวอร์โกและลูกน้องชักปืนออกมายิงกราดเพื่อเปิดทางออกไปจากลิฟต์ อันเดอร์บอสล็อกแขนทหารรับจ้างแล้วประเคนหมัดเต็มแรงจนศัตรูหมดสติแล้วแย่งปืนไรเฟิลของอีกฝ่ายมา ลูกน้องด้านหลังของเขาก็ทำเช่นเดียวกัน ทหารรับจ้างแนวหลังยิงสวนเข้ามา ทำให้พวกเขาต้องไปหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ฉับพลันเสียงปืนจากแนวหลังก็สงบลง“คิดถูกจริงที่พาเจ้านั่นมาด้วย” คอนเนอร์ฉีกยิ้มอย่างดีใจและหวาดเกรงในเวลาเดียวกัน“อย่าพูดเหมือนผมเป็นสัตว์เลี้ยงสิครับ คุณเพื่อนร่วมงาน” เจย์เดนที่สวมหน้ากากตัวตลกปิดบังใบหน้าไว้ยิงสายสลิงดึงตัวเองขึ้นไปอยู่บนโคมระย้าหลบหนีการกราดยิง จังหวะที่โคมระย้าถูกยิงจนห้อยติดกับเพดานต่อไปไม่ไหว เขาก็ถีบมันลงไปทางกลุ่มทหารรับจ้าง และใช้แรงส่งตัวกระโดดกลับไปรวมตัวกับแฟมิลี“สัตว์เลี้ยง? หึ สัตว์ประหลาดน่ะสิไม่ว่า” แซ็คแค่นเสียงเย็น คนปกติที่ไหนจะใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีแฝงเข้าไปจัดการศัตรูที่ไม่คาดคิดว่าจะเผชิญอย่างรวดเร็วเฉียบคมและกลับออกมาได้โดยปลอดภัย นี่คือสัญชาตญาณแห่งมือสังหารบนโลกใบนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ทำให้เขารู้สึกกลัวได้ เจ้าหมอนี่เป็นหนึ่งในนั้นเซเทอร์ได้สร้างสัตว

บทที่ 43การเจรจาสุดหวาดเสียวเชร์หลับไปแล้ว เวอร์โกเช็ดทำความสะอาดร่างของพวกเขาทั้งคู่อย่างลวก ๆ แล้วใช้ผ้านวมหนานุ่มห่อตัวเชร์ไว้จนมิด ร่างสูงอุ้มขนมปังม้วนไส้กระต่ายขึ้นมา เขาเดินออกจากโรงแรมแพนโดราไปยังรถที่ลูกน้องเตรียมไว้ให้หลังวางเชร์บนที่นั่งอย่างดี เจ้ากระต่ายผู้เหนื่อยอ่อนก็ร้องงึมงำ“ตื่นแล้วเหรอ?”“เวอร์โก”เวอร์โกเตรียมดุเจ้าจอมดื้อ เชร์จะต้องเถียงเพื่อเป็นฝ่ายขับรถให้ได้เป็นแน่เชร์กลับไม่ได้สนใจเรื่องที่ตนไม่ได้เป็นผู้ขับอย่างน่าเหลือเชื่อ นัยน์ตาสีฟ้าสวยยามนี้กระจ่างชัดยิ่งกว่าเวลาไหน เชร์มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง“เวอร์โก ใช้ฉันเถอะ”ห้วงทะเลลึกไหววูบ เวอร์โกเข้าใจดีว่าเชร์หมายถึงอะไร เชร์ต้องการจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อกำจัดโรแลนด์ “ฉันไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเป็นอันขาด”มือน้อยที่สั่นเครือด้วยความอ่อนแรงยื่นออกมาจากผืนผ้า นิ้วเรียวประสานเข้ากับนิ้วทั้งห้าของเวอร์โก “ฉันขอร้อง ให้ฉันได้ยืมมือนาย ช่วยฉันล้างแค้นที”การก่อเหตุจลาจลครั้งใหญ่ใจกลางเมืองหลวงประเทศบีเรียในโรงแรมหรูอันดับหนึ่งสร้างความเสียหายและความหวาดกลัวให้ผู้คนโดยรอบเป็นอย่างมา

บทที่ 45ความยึดติดอันไร้สิ้นสุดของบอสเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าโกดังแห่งหนึ่งในประเทศอีลิน่าหาวหวอดด้วยความง่วงซึม แต่เพื่อนด้านข้างเขากลับล้มพับลงไปแล้ว“เฮ้ย เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง?”ขณะที่เขากำลังจะไปปลุกเพื่อนร่วมงานให้ลุกขึ้นมาเฝ้าเวรด้วยกันต่อ เขาก็ล้มลงไปทับกับร่างของสหาย ทันทีที่ร่างแน่นิ่งเลือดก็พุ่งกระฉูดออกจากลำคอ เสียงปืนดังสนั่นจนนกแตกรังตามมาอีกสี่นัด ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนมีโอกาสได้รับรู้สาเหตุการตายของตน เพราะลูกกระสุนเจาะทะลุก้านสมองตายสนิทก่อนจะล้มถึงพื้น หน้าประตูโกดังทั้งสี่บานรายล้อมด้วยร่างไร้วิญญาณนอนจมกองเลือด“ชิ เสมอกันจนได้” บรานโดโยนมีดในมือที่ยังไม่ทันได้กดน้ำหนักปาดคอเจ้าหน้าที่คนที่ห้าก็ถูกสไนเปอร์ไรเฟิลยิงตัดหน้าไปเสียก่อน“ฝีมือยังไม่ตกเลยนะครับ คุณบรานโด” เวนิสผู้ไม่ได้สวมแว่นกันแดดตามปกติกระโดดลงจากหลังคาเดินมายืนเคียงข้างคู่ปรับตลอดกาล“เธอก็ด้วย ดีล่ะ มาแข่งกันเถอะ ใครฆ่าได้มากกว่าเป็นฝ่ายชนะ” บรานโดหัวเราะร่าอย่างคึกคักก่อนจะถอนหายใจออกมา “ก็อยากพูดอย่างนั้นอยู่หรอก แต่คงจะทำไม่ได้สินะ”เวนิสยิ้มบางเบา “ขอโทษที่ปล่อยให้คุณเล่นสนุกตามใจชอบไม่ไ