Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation) Nilamon nang matinding katahimikan ang buong paligid matapos niyang sabihin iyon. Tanging ang mahinang tunog ng air conditioner at ang mabagal na paghinga naming dalawa ang naririnig ko. Nakatitig lang si Jacob sa akin. At parang may kung anong tumatakbo sa isipan niya. Hindi nagtagal ay napansin ko ang dahan-dahang pagyuko ng mukha nito papalapit sa akin. Ang isang kamay niya ay gumalaw mula sa balikat ko hanggang sa panga ko, bahagyang hinahawakan iyon habang ang mga mata niya ay nakatutok sa labi ko. Napasinghap ako nang kaunti. "Hahalikan niya ba ako?" sa isipan ko. Pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko at hindi ko na namalayan na kusang pumikit ang mga mata ko at naghihintay na maglapat ang aming labi. Ngunit.... sa hindi inaasahan ay biglang tumunog ang t'yan ko, sobrang lakas niyon, rinig na rinig ko talaga at maging si Jacob at natigilan. Sa loob ng ilang segundo ay nanahimik ang buong silid.At kasunod ng katahimikan

ELOWEN GARCIA'S POV Napangiti ako habang isa-isang inilalabas ang mga lalagyan mula sa paper bag. Halos mapailing pa ako nang makita kong hindi lang isa o dalawa ang ipinadala niya. May soup. May main dish. May fruits. At kahit dessert. “Jacob…” mahina kong tawag sa kanya habang nakatitig sa dami ng pagkain na nasa mesa ko na ngayon. “Hmm?” tugon niya agad mula sa kabilang linya. “Ang dami talaga nito,” sabi ko habang napapailing, hindi pa din makapaniwala kung bakit ganito na lamang ka dami ang pagkain na ipinadala niya sa akin.Alam naman niya na hindi ako gano'n ka lakas kumain, o baka gusto niya lang talaga na tumaba ako. Gaya ng sinabi niya sa akin habang nasa restaurant kami. Sandaling natahimik ang kabilang linya bago ko narinig ang mahinang paghinga niya. “Then finish what you can,” kalmado niyang sagot. “You need to eat.” Napakagat ako sa labi ko bago dahan-dahang umupo sa dining chair. Kumuha ako ng spoon at tinikman ang soup. Mainit pa. At masarap. Bahagya ak

ELOWEN GARCIA'S POV Ramdam ko ang init sa likod ng mga mata ko, pero pinigilan kong tumulo ang mga luha. Ayokong makita niyang umiiyak ako. Ayokong isipin niyang mahina ako. “You're my father,” sabi ko, nanginginig ang boses ko pero malinaw. “You were supposed to protect me.” Napailing ako habang nakatitig sa kanya, punong-puno ng hindi makapaniwalang emosyon ang dibdib ko. “But now you're putting the blame on me?” Humugot ako ng mabigat na hininga. Hindi ko maintindihan kung paano nangyari ito. Kung kailan ako ang nasaktan… ako pa ang ginagawang may kasalanan. “I can't believe this…” mahina kong bulong, halos sa sarili ko lang. Unti-unti akong tumayo mula sa kinauupuan ko. Hindi ko inaalis ang tingin ko kay Daddy. “How did you become my father…” sabi ko, halos pabulong ngunit sapat para marinig niya. “When you can't even fulfill your duty as one.” Nanigas ang mukha niya. Para bang hindi niya inaasahan na maririnig iyon mula sa akin. Sa gilid ng mata ko ay

ELOWEN GARCIA'S POV Ang mga yapak ng paa nina Mommy at Daddy ay unti-unting nawala sa aking pandinig. Ngunit ang mga salitang binitawan ni Daddy... ay nanatiling nakabaon sa dibdib ko. At kahit isang segundo ay hindi iyon nawala sa isipan ko, may pagkakataon na umaalingawngaw ito sa aking pandinig, animo'y nandito pa rin ang aking ama at paulit-ulit iyong sinasabi. Nakaupo ako sa sala, nakayuko, at tahimik na humihikbi. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula… o kung paano ko haharapin ang katotohanan. “I could never love you… because you’re adopted.” Bumagsak ang mundo ko sa isang iglap. Lahat ng ginawa ko, lahat ng pagsusumikap ko para mapasaya sila… lahat ng pagpapakasakit ko para maging mabuti sa mata nila… para lang sa kanila… ay walang silbi. Kahit kaunti ay wala dahil ampon lang ako. At kailanman ay hindi nila ako matanggap, at kahit isang minuto lang ay hindi nila ako itinuring na anak. Lumuhod ako sa sahig, pinipigilan ko ang sarili ko na sumigaw, ngunit ang mga luha k

XAVIER'S POV I had just stepped into my office when the door swung open. My father’s presence filled the room, his face stormy, his eyes sharp. “Xavier,” he said, voice low but deadly. “We need to talk. Now.” Kumunot ang aking noo at nagtatakang nakatingin rito. “What… what is this about?” My father didn’t answer immediately. Instead, he motioned for me to sit. The urgency in his stance set off a warning bell in my chest. I sank into the chair, heart starting to pound. “This video,” aniya, inilabas ang cellphone mula sa kanyang coat, “it’s everywhere. Do you know what people are saying?” Napakurap ako at biglang kinabahan. “Video… what video?” tanong ko. He held it up closer, his fingers trembling slightly... not from age, but anger. My stomach dropped as I saw it. I saw the image of me and that woman as we were still in bed. “No… this can’t be real,” I muttered, reaching for the phone. But the image burned into my mind before I could touch it. “Do you have any idea what thi