Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

JACOB ALDEGUIRE’S POV The restaurant was quiet. Isa ito sa mga eksklusibong lugar sa lungsod kung saan bihirang makapasok ang mga ordinaryong tao. Private. Controlled. Secure. Exactly the kind of place powerful men preferred when discussing things that shouldn’t reach the public. I was already seated when he arrived. Hindi ko na kailangang tumingin sa entrance para malaman na siya iyon. The atmosphere shifted. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin mula sa baso ng whiskey sa harapan ko. Gregorio Hernandez. He walked in like he owned the entire place. Matikas pa rin ang tindig niya kahit may edad na. His steps were calm, calculated. Sa likuran niya ay tahimik na sumusunod ang dalawa niyang bodyguards. His sharp eyes immediately found me. Then a faint smile curved on his lips. Amusement. He approached my table without asking. Without hesitation. Because men like him never needed permission. “Mr. Aldeguire.” His voice was calm. Polite.But there was something beneath it.

ELOWEN GARCIA'S POV "You're fourteen weeks pregnant, Miss Garcia...." Biglang natahimik ang buong paligid nang marinig ko iyon. Ramdam ko ang bahagyang pag-awang ng bibig ko, gusto kong magsalita... pero walang lumalabas mula sa bibig ko. Sixteen? ibig sabihin... mahigit tatlong buwan na ang bata sa t'yan ko. Pero bakit parang hindi halata na buntis ako? sobrang liit ng t'yan ko, at hindi talaga halatang buntis. "I know you're wondering why your tummy still looks like that..." agad ng doktora, siguro ay naisip niya kung ano ang naiisip ko. Bahagya akong napakurap, tila nahuli niya ang iniisip ko. Napansin niya ang pagkalito sa mukha ko kaya marahan siyang ngumiti bago ipinatong ang hawak niyang ballpen sa ibabaw ng medical chart ko. “It’s actually more common than you think,” mahinahon niyang paliwanag. “There are a lot of cases where a woman is already three months pregnant but the bump still isn’t noticeable.” Hindi pa rin ako agad nakapagsalita. Pakiramdam ko ay mab

ELOWEN GARCIA'S POV Halos mahigit apat na oras Ang itinagal ko sa loob ng books store. At wala naman akong ibang ginawa kundi ang magbasa lang ng magbasa ng mga libro na nakakakuha ng atensyon ko. Ni hindi ko na.... namalayang ganon na pala ako katagal sa loob. Inalam ko lahat... mga bagay na dapat at hindi ko dapat kainin dahil makaksira sa baby at magpapahirap sa aking manganak. Pati ang tungkol sa kung ano ang mararamdaman ko habang lumalaki ang babae sa loob ng t'yan ko. It felt strange. But somehow… comforting. Para bang unti-unti kong naiintindihan ang nangyayari sa katawan ko. Nang tuluyan na akong makapili ng dalawang libro ay nagbayad na ako sa counter at lumabas ng store. Tahimik ang hallway ng mall. May ilang taong naglalakad, may mga pamilyang may kasamang bata, at may mga estudyanteng nagkukwentuhan habang dumadaan. Huminga ako nang malalim habang hawak ang paper bag na may laman ng mga libro. For a moment… everything felt normal. Simple. Peaceful. Pero

ELOWEN GARCIA'S POV Tanging ang mahinang ingay ng sasakyan at ang tunog ng gulong sa kalsada ang naririnig ko. I stared outside the window the entire time. My thoughts were a mess. Gregorio Hernandez. Why would he send people to protect me? I barely even knew him. Hindi ko namalayang dumating na pala kami sa condo building. The car stopped. One of the men stepped out and opened the door for me again. Lumabas ako ng sasakyan at bahagyang yumuko sa kanila. “Thank you… for bringing me here..." nakangiting sambit ko sa kanila. The man nodded politely. “It was our duty.” Tumango ako muli. Then I adjusted the paper bag in my arms. Without another word… Tumalikod na ako sa kanila at naglakad papasok ng building. Dumiretsyo ako sa elevator at pinindot ang numero kung saang palapag ako hihinto. Makalipas ang mahigit anim na minuto at bumukas ang elevator at humakbang na ako palabas. Tahimik akong naglakad patungo sa unit na tinutuluyan ko ngayon. Nang nasa

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation....) I immediately scooped her into my arms. Her body felt too light. Too fragile. “Elowen… stay with me… please…” nanginginig ang boses kong bulong habang buhat-buhat siya sa aking bisig. Her head fell weakly against my arm. The sight of the blood staining the floor behind us kept flashing inside my mind like a nightmare I couldn’t escape. What the h*ll did I do? I rushed out of the condo unit, not even bothering to close the door behind me. “HELP!” I shouted the moment I stepped into the hallway. My voice echoed sharply against the walls. A couple of residents who were walking toward the elevator stopped and stared at us in shock. One of them gasped when they noticed the blood soaking through Elowen’s clothes. “Open the f*cking elevator!” I barked. My voice came out harsher than I intended, but I didn’t care. One of them immediately pressed the elevator button. The seconds felt like hours. “Elowen… hey…” I murmured