Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ELOWEN GARCIA'S POV Tahimik ang aming naging biyahe. Hindi niya din sinabi sa akin kung saan pa talaga kami pupunta, habang sa likuran ng kanyang kotse ay nakalagay halos lahat ng gamit ko. Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nasa sasakyan. The city lights outside the window blurred past me like distant memories I couldn’t hold onto. My eyes were swollen from crying, and even though the tears had stopped for now, the heaviness in my chest was still there. Jacob never rushed me. Hindi siya nagsasalita nang kung anu-ano. Paminsan-minsan lang ay sumisilip siya sa akin, parang sinisigurado kung okay pa ako. And somehow… that silence was comforting. After a while, huminto ang sasakyan sa harap ng isang mataas na building. Glass walls reflected the night lights of the city, elegant and intimidating at the same time. Napakurap ako habang tumitingala roon. “Jacob…?” mahina kong tanong. He stepped out first, then walked around the car and opened the door for me. “We’re here,” mah

ELOWEN GARCIA'S "A~~~h!!!" paghiyaw ko sa sarap nang naramdaman ko na ang paglabas ng puting likido sa aking pagkabab∆e... Habol-habol ko ang aking paghinga, nararamdaman ang paglubog ng aking katawan sa malambot na kama. Dahil sa muling paggapang ni Jacob sa ibabaw ko. Halos hindi ko naimulat nang maayos ang mga mata ko nang muli niyang pinatakan ng halik ang bawat sulok ng aking mukha."Baby.... I just got started and you're this tired already?" reklamo niya. Kinunutan ko siya ng noo at nang tuluyan ko nang naimulat ang mga mata ko ay nagtama ang paningin naming dalawa. Bumuntong-hininga ako at unti-unti ay ibinaba ko ang tingin ko sa aking t'yan. Nararamdaman ko kasi na tumutusok doon ang matigas niyang pagkalal∆ki.. at gaya nga ng inaasahan ko ay tayong-tayo na ito at handa ng sumugod sa laban."Now... can you open your legs wider... for me?" mapanuksong bulong niyo sa aking tainga.Napakagat labi ako at ginawa ang sinabi niya. Pinaghiwalay ko ang kanyang hita at mariing napap

ELOWEN GARCIA'S POV (CONTINUATION) Tumawa siya nang mahina, parang aliw na aliw sa reaksyon ko. “What?” he said innocently. “That's a simple and normal question that you'll ask someone after a long... long night," nakangisi nitong banat. I glared at him, still chewing the garlic fried rice. “Don’t ask questions like that in the morning,” reklamo ko. “Why not?” sagot niya agad. “Morning is the best time to ask those kinds of questions.” “Jacob Aldeguire!” mas malakas kong sabi. He chuckled again, shaking his head slightly before taking a sip of his coffee. “Relax,” he said, amused. “You look like you’re about to throw that spoon at me.” Napabuntong-hininga ako at umiling. “Ang kulit mo kasi. Hindi ka na lang kumain at sabay mo ako..." suhestyon ko. He watched me quietly for a moment while I continued eating. Then his eyes narrowed slightly. “You’re eating too slow.” Napatingin ako sa kanya. “What?” “You’re just pushing the rice around,” he pointed out. “I’m eating,"

ELOWEN GARCIA'S POV Pagkapasok namin sa grocery section ng mall ay agad akong napatingin sa mga nakaayos na estante. Halos mapuno ang paningin ko sa dami ng pagpipilian... iba’t ibang brands, iba’t ibang kulay ng packaging. Para akong bata na unang beses nakapasok sa ganitong kalaking grocery. I stopped in front of one aisle and started looking at the shelves. “Do you like pasta?” tanong ko habang kinukuha ang isang pack. Behind me, Jacob was pushing the cart casually, his tall figure towering slightly over the handle. “I do,” he answered. “But I don’t think you cook.” Napalingon ako sa kanya. “Excuse me?” He raised an eyebrow. “You almost burned the egg this morning.” “Hey! Hindi naman nasunog!” depensa ko agad. “Almost..." muling sambit nito, gustong-gusto niya lang talaga akong asarin. Napairap ako at ibinagsak ang dalawang pack ng pasta sa cart. “Fine. I’ll prove you wrong next time.” He chuckled softly. Habang abala akong tumitingin ng kung ano pa

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation) It felt like a promise. I watched him as he slowly turn his back on us. Nakasunod lang ang mga mata ko sa kanya at kahit kaunting detalye ay wala akong pinalagpas. Kalmado ang mga hakbang nito habang papalayo, para bang wala lang ang nangyari. Para bang isa lang itong simpleng pagkikita sa loob ng grocery. Pero alam kong hindi iyon gano’n kasimple. Hindi sa pagitan naming dalawa. Hindi sa pagitan niya… at ni Elowen. Ilang segundo pa ang lumipas bago ito tuluyang nawala sa paningin ko at doon ko lang napansin na nakatingin pala sa akin si Elowen. Nag-aalangan. Para bang hinihintay kung magsasalita ako. “Jacob…” maingat niyang tawag. Napabuntong-hininga ako nang bahagya bago ko siya tuluyang nilingon. “Who was that?” tanong niya. “You two… seem to know each other.” Sandali akong natahimik. Then I answered flatly. “Gregorio Hernandez.” Bahagyang kumunot ang noo niya. “Yeah, he told me that name," bulalas niya sa tabi ko