All Chapters of Love labor สลักรักนาย(กรรมกร): Chapter 31 - Chapter 40

สามวันเต็มๆ ที่เดฟหายเข้ากลีบเมฆไปแบบไม่บอกไม่กล่าวอิงฟ้าเดินวนไปวนมาอยู่หน้ารั้วบ้านจนดินเป็นรอยลึก บ้านหลังสวยที่เธอตั้งใจซื้อให้เขากลับปิดเงียบเชียบ ประตูล็อคสนิท รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าก็ไม่อยู่ เธอพยายามโทรหาแต่เขาก็ไม่รับสาย หรือบางทีก็ปิดเครื่องไปเลย"พี่เดฟ... เป็นบ้าอะไรของพี่อีก อยู่ดีๆ ก็มา แล้วก็หายตัวไปอีก!" อิงฟ้าบ่นออกมาด้วยความอัดอั้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจผสมกับความเป็นห่วงที่เธอกังวลหนักกว่าเดิมคือ พรุ่งนี้คืองานกฐินวัดโคกสำราญและที่สำคัญคือ พ่อกับแม่ของเธอที่ทำงานอยู่กรุงเทพฯ กำลังขับรถเดินทางมาที่บ้านเพื่อร่วมงานบุญครั้งนี้ด้วยอิงฟ้าวางแผนไว้อย่างดิบดี เธอโอนเงินให้พ่อกับแม่ก้อนใหญ่เพื่อมาเป็นเจ้าภาพร่วมกับยายโดยอ้างว่าอยากทำบุญใหญ่ประจำปี ทั้งหมดก็เพื่อจะสลัดเสี่ยชัย จะได้มีข้ออ้างว่าอิงเป็นเจ้าภาพกับครอบครัวแล้วไม่สะดวกไปร่วมกับเสี่ยจริงๆ และใจจริงเธอกะจะใช้โอกาสนี้แหละ เปิดตัวเดฟให้พ่อกับแม่รู้จักในฐานะคนรู้ใจ@เวลา 18:00 นาฬิการถยนต์คันหรูของพ่อกับแม่ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านยาย อิงฟ้ารีบปั้นหน้ายิ้มเดินออกไปต้อนรับ ทั้งที่ในใจกระวนกระวายตาย"ยัยอิ

ขบวนกฐินจบลงแบบไม่ค่อยดี อิงฟ้าไม่มีกะจิตกะใจจะรับคำยินดีหรือคำอวยพรจากใครทั้งนั้น แม้แต่นายกกฤษณ์ที่พยายามจะเข้ามาขอเบอร์ติดต่อเธอก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน สะบัดหน้าเดินหนีขึ้นรถพ่อแม่กลับบ้านทันที@บ้านยายเข็มพอกลับถึงบ้าน อิงฟ้าไม่รอช้า เธอไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดไทยแสนสวยนั่นออก แต่กลับรีบวิ่งไปที่หน้าต่างห้องโถง แล้วชะเง้อคอแอบมองข้ามฝั่งไปยังบ้านตรงข้ามที่ยังคงเงียบเชียบ"เมื่อไหร่จะมานะ... ทำไมไปนานจัง" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือบางกำผ้าม่านแน่นจนยับยู่ยี่"นี่อิง... ยายว่าถ้าแกจะชะเง้อคอยาวเป็นยีราฟขนาดนั้นนะ เดินข้ามฝั่งไปนั่งรอหน้าบ้านมันเลยไม่ดีกว่าเรอะ?" เสียงยายเข็มที่เดินเคี้ยวหมากแว่วมาตามหลัง ทำเอาอิงฟ้าสะดุ้งโหยง"โถ่ยาย! อิงไม่ได้ชะเง้อสักหน่อย อิงแค่... ดูว่าลมมันแรงไหม ฝนจะตกหรือเปล่า" เธอแถน้ำขุ่นๆ ทั้งที่แดดยังเปรี้ยง"เออ... ลมมันแรงจนคอแกแทบจะหลุดออกจากบ่าแล้วน่ะสิ" "พ่อกับแม่แกเขาก็สงสัยนะ ว่าไอ้หนุ่มที่โชกเลือดมาหน้าวัดคนนั้นเป็นใคร เห็นแกเรียกพี่เดฟๆ ไม่หยุดปาก""ก็หลานเขยยายไง อิๆ" "แต่ดูเขาสิยาย พอเห็นอิงอยู่กับคนอื่นหน่อย ทำมาเป็นงอน เดินหนีอิงไปเฉยเลย ทั้ง

เสียงนกร้องปลุกให้ไทและขิมตื่นแต่เช้ามืดตามที่ตกลงกันไว้ เพื่อจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไวๆ พ่อแม่ขิมออกมาส่งที่รถ พร้อมอวยพรให้ทั้งสองเดินทางกลับอย่างปลอดภัยแม่ขิม: "อ้ายไท! ฝากดูแลน้องขิมตวยเน้อ ดูแลหื้อดี ๆ!" (พี่ไท! ฝากดูแลน้องขิมด้วยนะ ดูแลให้ดี ๆ!)"สบายใจได้เลยครับคุณแม่ ผมจะดูแลขิมให้ดียิ่งกว่าชีวิตผมอีกครับ" ไทรับปากอย่างดีพ่อขิม:"ถึงแล้วโทรบอกป้อกันบ้างเน้อ""จ้ะป้อ ป้อกับแม่ดูแลตั๋วเก่าหื้อดี ๆ เน้อ ฝากลาป้า ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ตวยเน้อเจ้า เดี๋ยวถึงขิมจะโทรหา"พ่อกับแม่ขิมก็พยักหน้าแล้วเข้ามาสวมกอดลาทั้งสอง โบกมือลาขิมและไท และทั้งสองก็เดินทางกลับกรุงเทพฯพอขึ้นมาบนรถ ขิมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพ่อแม่ยังยืนมองรถจนลับตา ขิมก็น้ำตาไหลออกมาไทที่เห็นอย่างนั้นก็ปลอบใจ "โอ๋ ๆ ...ร้องทำไมเนี่ยเด็กขี้แย พึ่งออกรถมาเองคิดถึงพ่อแม่แล้วหรอ" ขิมปาดน้ำตา "ก็คิดถึงนี่นา ไม่ได้เจอกันนาน มาอยู่ก็แค่ไม่กี่วันเอง แถมทั้งสองก็แก่ขึ้นทุกวัน"ไทขำออกมา "พ่อแม่ขิมแข็งแรงจะตาย นี่พึ่งจะห่างกันมาไม่ถึงสิบวิเลยมั้งคิดถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวถ้าว่าง ๆ เฮียพามาบ่อย ๆ ก็ได้""จริงเหรอเฮีย ไม่โกหกหนูใช่มั้ย" ขิ

แสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างห้องนอน กระทบลงบนร่างของคนสองคนที่ยังคงนอนตะแคงกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เดฟลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน แต่ความอุ่นซ่านที่ปะทะอกแกร่งกลับทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาเขามองใบหน้าหวานของอิงฟ้าที่ยังหลับพริ้ม ริมฝีปากบางบวมเจ่อนิด ๆ จากบทรักที่เร่าร้อนในเมื่อคืน ความหมั่นเขี้ยวคนในอ้อมกอดทำให้คนตัวโตอดไม่ได้ที่จะโน้มหน้าลงไปกดจมูกโด่งเข้ากับแก้มใสแรง ๆฟอด!"อื้อ..." อิงฟ้าหงุดหงิดเบา ๆ ที่โดนกวนแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาเดฟยิ่งได้ใจไปใหญ่ เขาหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ ซ้ายทีขวาทีจนเกิดเสียงดังฟอดใหญ่สลับไปมา มือหนาลูบไล้เอวบางใต้ผ้าห่มอย่างแสนรัก จนในที่สุดคนตัวเล็กก็ทนไม่ไหว ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาสบตากับเขาในระยะประชิด"ตื่นแล้วเหรอตัวแสบ..." พลางใช้นิ้วเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออก แววตาที่เคยเฉยชา บัดนี้กลับดูอ่อนโยนขึ้นจนอิงฟ้าหัวใจเต้นผิดจังหวะคนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เพิ่งมอบความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่สุดให้เธอเมื่อคืน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่อิงฟ้าจะรวบรวมความ

มือเล็กซน ๆ เริ่มทำหน้าที่รุกรานเลื่อนมือจากแผงอกแกร่งลงไปยังขอบกางเกงขาสั้นของเขาอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวสวยเกลี่ยวนไปมาจนเดฟต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แผ่นอกหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มติดขัด"อิง... อยากทำเองหรอ หื้ม" คนตัวเล็กไม่รอให้เสียเวลา เธอใช้พละกำลังที่มีดันร่างยักษ์ของเดฟให้ถอยหลังไปจนขากระแทกกับขอบเตียง ก่อนจะออกแรงผลักเบา ๆ จนเขาล้มตัวลงนั่งราบไปกับฟูกนอน เธอตามขึ้นไปคร่อมทับบนตักแกร่งทันที ชุดนอนผ้าซาตินลื่นไหลไปตามผิวเนียนเนื้อบดเบียดเข้ากับความร้อนผ่าวของชายหนุ่มตรงหน้า"พี่เดฟเหนื่อยมาเยอะแล้ว... คืนนี้ให้อิงดูแลพี่บ้างนะ"เธอโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอหนา สูดดมกลิ่นกายชายที่ผสมกับกลิ่นแป้งอ่อน ๆ ลิ้นเล็กแตะไล้ไปตามติ่งหูและลำคอหนาอย่างช้าๆ กระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของคนใต้ร่างให้พลุ่งพล่าน มือเล็กทั้งสองข้างยังคงลูบไล้ไปตามมัดกล้ามหน้าท้องแข็งอย่างหลงใหล"ซี้ดดด... อิงฟ้า อย่าเล่นแบบนี้" เดฟจิกมือลงบนฟูกแน่น เส้นเลือดตามส่วนต่างๆ ของร่างกายปูดโปนด้วยความซ่านสยิวที่คนตัวเล็กมอบให้แบบไม่ทันตั้งตัวเขามองดูแม่แมวน้อยที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นแม่เส