Semua Bab ไม่ได้ร่านนะคะ แค่รักมันห่วย: Bab 21 - Bab 30

ความห่วงใยในตัวลูกสาวและความกลัวว่าเอกรินทร์จะทำเรื่องบ้าดีเดือดจนกู่ไม่กลับ บีบบังคับให้ชายสูงวัยต้องสั่งคนสนิทเตรียมรถทันที หัวใจของผู้เป็นบิดาเต้นรัวด้วยความกังวล... ท่านไม่ได้ไปเพื่อจับผิดลูกสาว แต่ไปเพื่อปกป้องศรัญพัชญ์จากพายุอารมณ์ของเอกรินทร์คุณศรัญวางโทรศัพท์ลงด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจของผู้เป็นพ่อบีบคั้นจนแทบจะหยุดหายใจ แม้ลึกๆ จะยังคงเชื่อมั่นในตัวบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างเต็มเปี่ยม แต่แรงกดดันและคำยั่วยุของเอกรินทร์ก็ทำให้เขาอยู่นิ่งไม่ได้ เพราะเกรงว่าเอกรินทร์จะวู่วามจนเกิดเรื่องใหญ่ สุดท้ายท่านประธานใหญ่แห่งศรัญกรุ๊ป ก็จำต้องถ่อสังขารมาด้วยตัวเองหัวใจของผู้เป็นพ่อบีบคั้นจนแทบจะหยุดหายใจ แม้ลึกๆ จะยังคงเชื่อมั่นในตัวบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างเต็มเปี่ยม แต่แรงกดดันและคำยั่วยุของเอกรินทร์ก็ทำให้เขาอยู่นิ่งไม่ได้ เพราะเกรงว่าเอกรินทร์จะวู่วามจนเกิดเรื่องใหญ่ สุดท้ายท่านประธานใหญ่แห่งศรัญกรุ๊ป ก็จำต้องถ่อสังขารมาด้วยตัวเองฝ่ามือร้อนยังคงสำรวจเรือนร่างอวบอิ่มอย่างย่ามใจ หน้าจอโทรศัพท์ที่มีสว่างแจ้งเตือนไม่หยุดจากสายของเอกรินทร์ยังคงรบกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะปิดเสียงเอาไว้ แต่แสงจา

บัณฑูรย์ไม่โกรธตอบ แต่เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอำมหิตและเปี่ยมไปด้วยชัยชนะ“ผมจะบอกอะไรให้ เผื่อว่าคุณจะได้ตาสว่างสักที คุณเอกรินทร์... คุณเอกณัฐพ่อของคุณ ขายหุ้นศรัญกรุ๊ปที่มีอยู่ทั้งหมดให้ผมแล้ว และผมเดาว่าคนไม่เอาถ่านอย่างคุณ ก็คงมัวแต่เที่ยวเล่นจนไม่รู้เรื่องรู้ราวสินะ”“ไม่จริง! แกอย่ามามั่ว!” เอกรินทร์ตะคอก เสียงเริ่มสั่นด้วยความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ“ไม่เชื่อก็ลองต่อสายตรงไปถามคุณพ่อคุณดูสิครับ...” บัณฑูรย์ขยับเข้าไปใกล้เอกรินทร์อีกนิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นคลอน ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ป่านนี้พ่อของคุณคงกำลังใช้เงินพันล้านที่ได้จากผมอย่างสุขสำราญอยู่กับเลขาฯ คนสวยคนนั้นแล้วล่ะ ไม่ต้องบอกนะครับ ว่าเธอคือใคร เพราะคุณเองก็น่าจะรู้ และก่อนหน้านี้เธอลาออกไปพร้อมกับการขายหุ้นของคุณพ่อคุณ ยังไงลองเชคหน่อยนะ เผื่อว่าคุณจะได้ฉลาดขึ้นมาบ้าง” กล่าวจบบัณฑูรย์ก็หันมาจูงมือของศรัญพัชญ์พยายามจะเดินหนี“ไอ้เลว! แกกล้าดียังไงมาดูถูกพ่อฉัน!” เอกรินทร์สติขาดผึง เขาพุ่งเข้าประชิดตัวบัณฑูรย์หมายจะชกใบหน้าที่สงบนิ่งนั้นให้เสียโฉมทว่าในสายตาของศรัญพัชญ์ บัณฑูรย์ไม่ได้ดูตระหนก

บรรยากาศหน้าประตูห้องพักเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออก เอกรินทร์พุ่งตัวเข้าขวางไม่ให้ศรัญพัชญ์เข้าห้องได้ง่าย ๆ และไม่เกรงใจคุณศรัญที่ยืนอยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย“เรากำลังจะแต่งงานกันเดือนหน้าอยู่แล้ว ทำไมรัญทำตัวแบบนี้!” ศรัญพัชญ์จ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ความเกรงใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยหน่าย จนต้องตัดสินใจพูดความจริง“จะไม่มีเรื่องแต่งงานของเราอีกต่อไปแล้วค่ะพี่เอก”“หมายความว่าไง! นี่รัญคิดจะหลอกพี่งั้นเหรอ!” เขาคำรามพลางก้าวเข้าหาจนร่างบางต้องถอยกรูด“เราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรกแล้วค่ะ สัญญาพวกนั้นมันคือเรื่องของผู้ใหญ่ และรัญก็มีคนรักอยู่แล้ว รัญพูดกับพี่ตั้งหลายครั้งแล้วนะคะ หวังว่าพี่คงจำได้ ว่ารัญมองพี่เป็นแบบพี่ชายมาโดยตลอด” เธอประกาศชัดถ้อยชัดคำ แม้ในใจจะยังร้าวรานกับภาพลับของพีรดนย์อยู่ก็ตาม แต่เธอก็จะใช้เขาเป็นเกราะกำบังเพื่อผลักไสผู้ชายที่น่ารำคาญตรงหน้านี้ออกไป เอกรินทร์หันขวับไปหาคุณศรัญทันที“คุณลุงครับ! แล้วที่ลุงเคยรับปากกับพ่อผมไว้ล่ะ คุณลุงจะผิดสัญญากับพ่อผมไม่ได้นะครับ!” คุณศรัญถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองเอกรินทร์ด้วยความเอ็นดูในฐา

ทันทีที่ร่างของพีรดนย์ลับหายไปจากสายตา บรรยากาศนิ่งสงบเมื่อครู่ก็พังทลายลง บัณฑูรย์ขยับกายเข้าประชิดศรัญพัชญ์อย่างคุกคามจนแผ่นอกแกร่งภายใต้ชุดสูทเนื้อดีเบียดชิดกับไหล่บาง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มใสสีระเรื่อ“จะแอบไปดินเนอร์กับแฟน... หัดขออนุญาตผัวบ้างนะคุณ” น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและแผ่วเบาจนได้ยินกันเพียงสองคน แต่อารมณ์กลับดุดันดุจคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะซัดทุกอย่างให้พังพินาศ ศรัญพัชญ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทั้งความอายและความโกรธปนเปกันจนเธอหน้าร้อนผ่าว“อย่ามาพูดจาน่าเกลียดแบบนี้นะคะคุณบัณฑูรย์!” เธอประท้วงเสียงสั่น พยายามจะถอยหนีแต่กลับถูกมือหนาดึงข้อมือเอาไว้ ศรัญพัชญ์เกรงจะเป็นเรื่องใหญ่และต้องอับอายผู้คน จึงไม่กล้าที่จะขัดขืน และยอมให้เขาจับมือเอาไว้“งั้นวันหลังคุณก็อย่าแอบนอกใจผมสิ” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างคาดโทษ“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาอ้างว่ารัญนอกใจคุณได้ยังไงคะ!!!”“ทำม่ะ!... คืนนั้นมันยังไม่ชัดเจนพอหรือไง... หืม?..หรือว่า...” บัณฑูรย์เอ่ยพลางขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับใบหน้าสวยของเธ

ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วกายหนา เมื่อเห็นท่าทางที่ดูชิดเชื้อสนิทสนมจนน่ารำคาญใจ บัณฑูรย์ขบกรามแน่น มือหนากำหมัดเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เขายืนนิ่งอยู่ใต้เงาสลัวของแมกไม้บริเวณทางเข้าร้านอาหาร แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องมองภาพหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะฝากฝังรอยรักเอาไว้บนผิวกายเมื่อครั้งก่อน กำลังมอบรอยยิ้มแสนหวานนั้นให้ชายคนอื่นอย่างไม่วางตา แสงไฟสลัวที่ตกกระทบใบหน้าหวานยิ่งทำให้เธอดูงดงามและเย้ายวนใจ จนเขาอยากจะเข้าไปกระชากเธอเข้าออกมาซ่อนไว้ในอ้อมกอดที่มีเพียงเขาคนเดียวที่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง“รำลึกความหลังกันเสร็จหรือยัง!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องมาจากทางด้านหลัง ปลุกให้ศรัญพัชญ์ที่กำลังสวมบทบาทแกล้งอ่อยเหยื่อถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างตื่นตระหนกจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เมื่อเธอหันไปสบเข้ากับดวงตาคมของบัณฑูรย์ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างปิดไม่มิดร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ดูภูมิฐานก้าวประชิดโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบลงทันตา บัณฑูรย์จ้องมองหญิงสาวราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว“คุณบัณฑูรย์!” ศรัญพัชญ์อุทานลั่น ควา