ไม่ได้ร่านนะคะ แค่รักมันห่วย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

Saran Group บริษัทอสังหาริมทรัพย์ และเครือโรงแรมรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวที่กระจายตัวอยู่ตามทำเลทองทั่วประเทศจุดกำเนิดของศรัญกรุ๊ป ไม่ได้เริ่มจากศูนย์ แต่เริ่มจากวิสัยทัศน์อันกว้างไกลตั้งแต่รุ่นคุณปู่ผู้บุกเบิกที่ดินผืนงามด้วยสายตาที่เฉียบคม ก่อนจะถูกเจียระไนต่อโดย คุณศรัญ ผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวและคุณพัชรินทร์ภรรยาความสำเร็จของศรัญ กรุ๊ป ไม่ได้วัดเพียงแค่มูลค่าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ แต่คือความเชื่อมั่นของลูกค้า ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่รับประกันคุณภาพได้เป็นอย่างดีโรงแรมและรีสอร์ตในเครือศรัญ กรุ๊ป มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น เป็นการผสมผสานความอ่อนช้อยของศิลปวัฒนธรรมไทยเข้ากับความร่วมสมัยสไตล์โมเดิร์นลักซูรี่อย่างลงตัวล็อบบี้เพดานสูงระยิบระยับด้วยแชนเดอเลียร์สั่งทำพิเศษ พื้นหินอ่อนนำเข้า และการบริการที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดจนดูเหมือนการอ่านใจแขกผู้เข้าพักได้ทุกตารางนิ้วของรีสอร์ตหรูริมทะเล หรือแม้แต่โรงแรมที่อยู่ใจกลางเมืองใหญ่ ๆ ภายใต้ชื่อนี้จึงไม่ใช่แค่ที่พักค้างคืนธรรมดา แต่มันคือสวรรค์บนดินที่ผู้คนทั่วโลกต่างปรารถนาที่จะมาสัมผัสให้ได้สักครั้งแต่ภายใต้ฉากหน้าของความหรูหราอลังการที่ดึงดูดสาย

บัณฑูรย์ยังจำความรู้สึกแรกที่ได้พบเธอได้เป็นอย่างดี... วันนั้นศรัญพัชญ์ในฐานะเจ้าของโครงการวิลล่าหรู เธอก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยความมั่นใจ สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างที่เขาไม่เคยพบเห็นในผู้หญิงคนไหนมาก่อน เพียงแค่เธอยิ้มทักทาย หัวใจที่เคยเย็นชาของนักธุรกิจจอมเขี้ยวอย่างเขาก็ถึงกับสั่นคลอนทันทีความหลงใหลพุ่งพล่านจนเขาตั้งปณิธานกับตัวเองว่า ไม่ว่าโครงการวิลล่าเธอจะต้องลงทุนเท่าไหร่ เขาก็พร้อมที่จะจ่าย... หากมันหมายถึงการได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้นสายตาคมไม่ได้ละไปจากใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า ท่าทีตื่นตระหนกเหมือนลูกกวางน้อยหลงทางที่พยายามทำใจดีสู้เสือของเธอนั้น ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ลุกโชนความเย็นชาและท่าทางเคร่งครัดในหน้าที่ของศรัญพัชญ์นั่นแหละ คือยาปลุกเร้าชั้นดีที่ทำให้เขาอยากจะกระชากหน้ากากความสุขุมเรียบร้อยนั้นทิ้งไป แล้วแทนที่ด้วยเสียงครวญครางที่หวานหู“เรื่องโครงการ... ผมพร้อมที่จะรับฟังคุณรัญอยู่แล้วครับ เพียงแต่ตอนนี้...” กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศจางๆ ผสมกับกลิ่นอายอำนาจคุกคามจนทำให้เธอแทบหยุดหายใจ“ผมยังไม่อยากให้เราคุยกันไปถึงเรื่องตัวเลข”“ทำไมเหรอคะ คุณบั

บัณฑูรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกำยำของเขาพาดทับร่างอวบอัดจนดูเล็กลงไปถนัดตา เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้า รอยยิ้มหยักลึกที่มุมปากนั้นดูท้าทายและเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้ชนะที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เขาได้สร้างเอาไว้“เชิญครับ...คุณรัญ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ยากจะปฏิเสธ ศรัญพัชญ์มองมือนั้นด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจลึกๆเธอรู้สึกถึงอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า รู้สึกถึงสายตาที่กำลังคุกคามความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรง รู้สึกถึงการที่จะต้องเริ่มต้นนอกใจแฟนหนุ่ม แต่การอยู่รอดของศรัญกรุ๊ป และการยอมรับให้เธอคบหากับเขาได้มันซ้อนทับขึ้นมาจนทำให้เธอต้องรีบตัดสินใจศรัญพัชญ์รู้ดีว่าหากยอมไปต่อความสัมพันธ์นี้อาจจะถลำลึกไปไกลกว่าเรื่องของธุรกิจ แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอจะต้องแลก เพื่อให้ได้มาซึ่งการยอมรับจากผู้เป็นบิดา รวมไปถึงการอยู่รอดของโครงการที่เธอก้าวเข้ามาเป็นผู้ดูแล คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงยอมเอ่ยปากตกลงทันที“ค่ะ” สิ้นเสียงหวานมือเรียวเล็กก็ยื่นไปสัมผัสลงบนฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวของเขา บัณฑูรย์กระชับมือเธอแน่นเล็กน้อย ก่อน

ศรัญพัชญ์เอนกายพิงพนักโซฟากำมะหยี่หนานุ่ม ความเย็นของแก้วไวน์ในมือไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจที่ถูกแผดเผาด้วยความอึดอัดมานานนับแรมปี สายตาปรือปรอยของเธอทอดมองไปยังความว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเปิดเปลือยเรื่องราวในชีวิตให้เขาได้รับรู้“พ่อกับแม่ไม่ค่อยชอบแฟนของฉันหรอกค่ะ อื้ม!!!...อย่าเรียกว่าไม่ชอบเลย เรียกว่าเกลียดเลยจะดีกว่า...” เธอแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น“คุณพ่อวางตัวฉันเอาไว้ให้กับลูกชายของเพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนในบริษัท...”“คุณรัญกับแฟน...คบกันมานานหรือยังครับ?” บัณฑูรย์ถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นไหวของเธอ“เกือบจะครบห้าปีแล้วค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งก็ได้เขาดูแล... เขาเป็นเพื่อนของพี่รหัสฉันเองค่ะ”“แล้วระหว่างคุณกับแฟน ใครจีบใครก่อนเหรอครับ?”“ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันเกิดจากความเห็นอกเห็นใจมั้งคะ” เธอแค่นยิ้มเศร้าๆ“ตอนนั้นที่มหาลัยมีรับน้อง ก็ได้เค้าเป็นคนคอยแนะนำช่วยเหลือ”“แสดงว่าเขาก็ต้องเรียนจบก่อนคุณรัญหนึ่งปี” บัณฑูรย์ถามต่อ สายตาคมกริบแอบพินิจพิเคราะห์คู่แข่งคนแรกผ่านคำบอกเล่า“แล้วตอนนี้เขาทำงานอะไรอยู่เหรอครับ?”“เขาเป็น...สถาป

ถ้อยคำที่ฟังดูจริงใจและเต็มไปด้วยแง่คิด ทำเอาศรัญพัชญ์รู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด ความคิดที่เฉียบคม มันช่างแตกต่างจากพีรดนย์แฟนหนุ่มที่เธอพยายามยึดเหนี่ยวเอาไว้“ผมเสียดายตรงที่... ผมเจอคุณช้าไป” เสียงทุ้มพร่าของเขากระซิบชิดริมฝีปาก“ถ้าผมเจอคุณเร็วกว่านี้ คุณคงไม่ต้องแบกความทุกข์พวกนี้เอาไว้หรอก และผมคงไม่ต้องมานั่งอิจฉาใครหน้าไหนทั้งนั้น” เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วไล้ไปตามแนวกรามมนอย่างแผ่วเบา“แล้วผู้ชายคนที่พ่อคุณจะให้แต่งงานด้วยล่ะ... เขาเพียบพร้อมกว่าแฟนของคุณใช่มั้ยครับ?” ศรัญพัชญ์หลับตาลงอย่างอ่อนใจ เมื่อนึกถึงอนาคตที่ถูกขีดเขียนไว้โดยปราศจากความรัก“ค่ะ... คุณพ่อต้องการให้ธุรกิจของเราอยู่รอด การดองกับครอบครัวที่มีหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคือทางเลือกที่ท่านมองว่าดีที่สุดแล้วสำหรับศรัญ กรุ๊ป”“เรือล่มในหนองงั้นเหรอ...” บัณฑูรย์เอ่ยสำนวนเปรียบเทียบพลางยกยิ้ม“ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณพ่อไม่อยากเสียหุ้นส่วนไปต่างหาก”“ฉันอยากให้คุณพ่อ คิดได้เหมือนคุณจังเลยค่ะ” เธอเอ่ยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น“คนเรามองค่าของความสำเร็จต่างกันครับ...คุณรัญ” บัณฑูรย์พยายา