“ฝ่าบาท! กระหม่อมผิดไปแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” หลิวกงกงได้แต่หวังว่าฮ่องเต้จะทรงเห็นแก่ที่เขารับใช้มาหลายปียอมเว้นโทษตายให้ “เจ้ารับทองคำจากสกุลต้วนก็เพราะเอาข่าวจากเจิ้นไปบอกต้วนกุ้ยเฟยใช่หรือไม่!” “ฝ่าบาท! โปรดเมตตากระหม่อมด้วย” โจวฮ่องเต้ร้องหึขึ้นคำหนึ่ง “เจ้าผิดต่อความไว้วางใจของเจิ้น กล้านำเรื่องที่สำคัญของบ้านเมืองไปหาผลประโยชน์ใส่ตัวยังจะกล้าขอความเมตตาจากข้าอีก”“ทหาร! นำตัวหลิวกงกงไปขัง อีกเจ็ดวันประหารเสีย” “ฝ่าบาท! ได้โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย เห็นแก่ที่กระหม่อมรับใช้ฝ่าบาทมาหลายปี อย่าประหารกระหม่อมเลย พ่ะย่ะค่ะ” หลิวกงกงร้องเสียงหลง โจวฮ่องเต้พระพักตร์บึ้งตึงโบกมือไล่ให้ทหารนำตัวหลิวกงกงออกไป “เอาหลิวกงกงกับขันทีพวกนี้ไปขังเสีย”“ฝ่าบาท! โปรดเมตตาด้วย พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีทั้งสามร้องขึ้นพร้อมกันหลิวกงกงตกใจจนปัสสาวะราด กลิ่นนั้นโชยไปทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางพากันส่งเสียงฮือฮายกมือปิดจมูกปิดปากกันพัลวัน หยางหลิวเหว่ยยกมือบีบจมูกพลางหันไปบอกพี่สาว “จากนี้ไปโจวจื่ออี้คงจะเริ่มระแวงสกุลต้วน แต่เรื่องของพวกเราเริ่มต้นจากหลิวกง
Leer más