ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง のすべてのチャプター: チャプター 261 - チャプター 270

ฉู่เทียนหยูหมายจะฆ่าหลี่หยวนหยวนให้ได้โดยเร็ว จากนั้นก็ปลิดชีพแม่ทัพใหญ่หยางเสีย ส่วนหยางหลีเหว่ยที่เรี่ยวแรงมีเหลือไม่มาก ปล่อยให้รองแม่ทัพของตนทั้งสองจัดการก็แล้วกัน หยางหลีเหว่ยยืนดูการต่อสู้ระหว่างภรรยาและอ๋องฉู่ โดยเหลือบมองซ้ายขวาอยู่เป็นระยะๆ แม้ว่าเขาจะได้รับการอารักขาโดยทหารหน่วยหยกทมิฬ แต่นี่คือสนามรบ อาวุธไม่มีตา หากเขาไม่ระมัดระวัง อาจจะต้องสิ้นชีพในสภาพน่าอนาถ อ๋องฉู่เลือกใช้กระบวนท่าที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม หลี่หยวนหยวนหลบได้อย่างเฉียดฉิว ทว่าฉู่เทียนหยูกลับพลิกกายแล้วตวัดอีกข้างของทวนใส่บั้นเอวของนางอย่างแรง พลั่ก! “หยวนหยวน! ระวัง!” อ๋องหยางตะโกนสุดเสียง ดาบโค้งพิชิตฟ้าหลุดจากมือของนาง ร่างของหลี่หยวนหยวนลอยละลิ่วหยางหลีเหว่ยปักดาบหยกทมิฬลงบนพื้นแล้วรวบรวมพลังที่เหลืออยู่น้อยนิดทะยานขึ้นในอากาศไปรับร่างของภรรยา อั่ก! สองสามีภรรยากอดกันกลิ้งไปบนพื้น เนื้อตัวของคนทั้งสองมอมแมมคลุกฝุ่น ฉู่เทียนหยูเห็นเช่นนั้นก็พุ่งตามมาหมายใช้ทวนแทงคนทั้งสอง ทว่าหลี่หยวนหยวนกลับพลิกตัวแล้วใช้เท้าถีบทวนของอ๋องฉู่ที่ปักอ

ชิวอี้เซ่อได้รับบาดเจ็บค่อนข้างมาก เขาถูกน้องชายต่างมารดาของอ๋องหยางให้ทหารยกใส่เปลหามพาไปรักษาที่โรงเรือนสำหรับทหารบาดเจ็บ “ข้าไม่ได้เจ็บมากนักหรอก บาดแผลภายนอกก็ไม่ได้ลึกนัก กลับไปทำแผลที่เรือนพักก็ได้แล้ว”จอมยุทธ์หนุ่มทำหน้าขึงขัง เขาไม่อยากนอนรวมกับทหารที่ได้รับบาดเจ็บหลายสิบคนเช่นนี้ บนเตียงยาวในโรงรักษาเต็มไปด้วยคนที่มีบาดแผลตั้งแต่ไม่มากนักไปจนถึงคนที่บาดแผลเหวอะหวะน่ากลัว “ท่านผีเหนือ อย่ารั้นเลยขอรับ ท่านดูสิ แผลนี้ลึกเป็นชุ่น ท่านยังจะบอกว่าแผลเล็กน้อยอีก ไม่ได้ขอรับ ในฐานะที่ท่านช่วยออกรบเคียงข้างพี่สะใภ้ ข้าต้องดูแลท่านอย่างดีถึงจะถูก”หยางชิงจือนึกกังวล เขามองเห็นชิวอี้เซ่อผู้นี้เป็นผู้พระคุณของสกุลหยาง หากพี่สะใภ้ของเขาไม่ได้รับคำแนะนำจากจอมยุทธ์ผู้ลือลั่นเช่นนี้ คงยากที่จะช่วยต้านทัพอ๋องฉู่เอาไว้ได้ อีกอย่างจอมยุทธ์ในตำนานผู้นี้ หากว่าเขามีวาสนาได้ฝากตัวเป็นศิษย์ วันหน้าย่อมยากจะพ่ายแพ้ในการศึกชิวอี้เซ่อรั้นจะพยายามลุกขึ้นยืน ทว่าเขากลับทรงตัวได้ไม่ถนัดนัก หยางชิงจือรีบใช้สองมือจับต้นแขนของจอมยุทธ์หนุ่มเอาไว้“ท่านเชื่อข้าสักครั้งเถิดขอรับ พ

“เจ้าประมาทเกินไปแล้ว!” หลิวกงกงทำหน้าดุ “รีบส่งคนไปตามหาศพคนผู้นั้นให้พบ ถ้ายังหาไม่พบอีก เพิ่มจำนวนคนเข้าไป หาจนกว่าจะพบ ข้าจะได้นอนหลับเสียที”“ขอรับ กงกง” ขันทีไฉค้อมศีรษะ“เรื่องนี้วางใจไม่ได้ เจ้าอย่าลืมไปหาใต้เท้าเฉา กำชับว่าอย่าให้เรื่องนี้รั่วไหล หากเกิดเรื่องขึ้นพวกเขาจะต้องรับหน้าเอาไว้ อย่าให้เรื่องมาถึงข้า ไม่เช่นนั้น ครอบครัวของพวกเขาข้าจะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด”“ขอรับ! ข้าจะไปเตือนด้วยตนเอง” “อย่าปล่อยให้เรื่องเล็กทำให้เสียการใหญ่ หนานกงโจวมิใช่คนไร้สามารถ หาเขาคลำปมได้เพียงนิด เกรงว่าเรื่องนี้จะปิดไม่ลง” หลิวกงกงน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมพลันขันทีไฉก็คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “กงกง ข้าส่งคนไปจวนสกุลฉางแล้วพบว่าประตูปิดสนิท คนเฝ้าจวนบอกว่าพวกเขาย้ายกลับไปอยู่บ้านนอกกันหมด”หลิวกงกงผงะ “นี่มัน! สัญญาณร้ายชัดๆ เหตุใดเจ้าจึงบอกข้าช้านัก เห็นทีฉางหย่งเล่อคงจะตกอยู่ในมือใครบางคนเสียแล้ว”“กงกงคิดว่าเป็นฝีมือผู้ใดขอรับ”“ข้ารึ!” หลิวกงกงสีหน้ากังวล ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งพลันนึกขึ้นได้ “ช่วงนี้หนานกงโจวมิได้เข้าวังหลวง หรือว่าเขาได้ตัวฉางหย่งเล่อไปแล้ว”“ถ้าอย่างนั้นคงไม่ต้องไปหาศพแล้วขอร

หลี่หยวนหยวนอุ้มบุตรทั้งสองขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้แล้วนางก็ไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างเด็กๆ เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่นางไปถึงเมืองหน้าด่าน การแก้พิษในกายของสามี และการอาสาออกรบให้กับคนทั้งสามฟัง “ท่านแม่เก่งจริงๆ ฆ่าอ๋องฉู่ได้สำเร็จ เช่นนี้ท่านก็มีผลงานยิ่งใหญ่ สมควรจะได้รับการปูนบำเหน็จเป็นองค์หญิงนะขอรับ” เด็กชายเอ่ย คนเป็นแม่ได้ฟังลูกชายเอ่ยชมก็ตาโต “อย่างนั้นเลยหรือ เอ๊ะ! ที่แม่เคยดูในละครฮ่องเต้มักจะแต่งตั้งเป็นฮูหยินขั้นหนึ่งไม่ใช่หรือ” “น้อยไปขอรับ นี่เป็นการปราบหัวหน้ากบฏที่อาจจะโค่นบัลลังก์ฮ่องเต้ลงได้ รางวัลเช่นนี้ถึงจะสมควร” เด็กชายเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “หากฮ่องเต้คิดเช่นเจ้าก็ดีสิ!” ผู้เป็นมารดายิ้มกว้าง “ได้ยินว่าคดีฎีกาที่หายไปของท่านปู่ของพวกเจ้าหากคนร้ายพบแล้วใช่หรือไม่” “พระชายารู้เร็วจริง” หนานกงโจวอมยิ้ม หนานกงโจว หยางหลิวเหว่ย และหยางเยี่ยนฟางผลัดกันเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวังหลวงในหลี่หยวนหยวนฟัง “เราไม่ควรปล่อยให้หลิวกงกงลอยนวล” หลี่หยวนหยวนฟังแล้วกำหมัดแน่น “คนเลวผู้นั้นทำให้ทหารในกองทัพสกุลหยางต้องล้มต

หลิวกงกงหน้าเสียคุกเข่าลงต่อหน้าโจวฮ่องเต้ทันที “ฝ่าบาท! ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ทำเช่นนั้น”หนานกงโจวที่เตรียมตัวรออยู่แล้วจึงออกมากราบทูล “ฝ่าบาท สิ่งที่องค์หญิงหยู่จ้านกล่าวเมื่อครู่เป็นความจริง กระหม่อมมีพยานพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้พระพักตร์ซีดเผือด เหลือบทอดพระเนตรหลิวกงกงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเลยไปทอดพระเนตรเหล่าขุนนางที่ยืนเรียงรายอยู่ในท้องพระโรง‘หากถึงคราวคับขันอาจจำต้องสละคนผู้นี้เสีย’ “ใต้เท้าหนานกง เจ้ามีพยานมาจากที่ใดหรือ”“กราบทูลฝ่าบาท ผู้ที่เป็นพยานกล่าวโทษหลิวกงกงก็คือ หัวหน้ากับรองหัวหน้าสำนักตรวจฎีกา พ่ะย่ะค่ะ”“หือ! พวกเขาคือนักโทษมิใช่หรือ”“เป็นเช่นนั้น พ่ะย่ะค่ะ พวกเขากระทำความผิดจริง แต่เรื่องทั้งหมดทำไปเพราะคำสั่งของหลิวกงกง กระหม่อมขอเบิกตัวคนทั้งสองมายืนยันเรื่องนี้ด้วยตนเอง พ่ะย่ะค่ะ”ในใจของโจวฮ่องเต้พลันรู้สึกตระหนก ลอบส่งสัญญาณให้กับองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยปากอนุญาตกับหนานกงโจว“ได้! ให้คนไปนำตัวพวกเขาเข้ามา”“พ่ะย่ะค่ะ” หนานกงโจวค้อมศีรษะเคารพ เฉาอี้เฉินกับฟางอี้ควนถูกนำตัวเข้ามาในท้องพระโรง คนทั้งสองถูกล่ามตรวนที่ข้อม