Alle Kapitel von ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Kapitel 231 – Kapitel 240

หัวหน้าเผ่าหมาป่าได้ยินว่าคนที่ตนฝึกฝนให้กับอ๋องฉู่ต้องสิ้นชีพอยู่ในจวนสกุลหยางหลายร้อยนายก็ตกตะลึง หนำซ้ำอ๋องฉู่ยังถูกพระชายาของอ๋องหยางทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บที่แขนและหลังมือ “วรยุทธ์ของนางร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” หมิ่นฮุยได้ฟังสิ่งแม่ทัพหว่านเล่าให้ฟังก็ถึงกับตะลึง เขานึกถึงตอนที่บุกไปถึงบ้านเก่าสกุลหยาง “ข้าจำได้ว่านางเป็นเพียงสตรีที่วิ่งหนีพวกข้าและกระโจนขึ้นไปอยู่บนกิ่งไม้สูงได้โดยบังเอิญ” หว่านเจียวจิ้น แม่ทัพที่คุมทหารรอคอยให้อ๋องฉู่ถอยกลับมาสมทบ ได้ยินเรื่องราวการต่อสู้ของหน่วยหมาป่าในจวนอ๋องหยางแล้วก็นึกครั่นคร้ามในความสามารถของพระชายาของอ๋องหยาง“ท่านเข้าใจผิดแล้ว หัวหน้าหมิ่น ที่จริงนางเป็นเสือหมอบมังกรซ่อนต่างหาก ข้าเป็นกลุ่มที่ตามไปช่วยท่านอ๋อง เห็นกับตาว่านางยิงอาวุธลับไล่ตามหลัง ท่านอ๋องยังตะโกนให้พวกเราหลบ แต่กระนั้น คนของเราก็ยังต้องตายไปหลายคนเพราะฝีมือของนาง” องครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น หมิ่นฮุยนึกถึงข่าวที่คนของตนส่งกลับมา “ยามนี้ทัพสกุลหยางเกรียงไกร มีไพร่พลไม่น้อยกว่ากองทัพอ๋องฉู่ ได้ยินว่าอ๋องหยางได้รับการสนับสนุนจากคหบดีในเม

เด็กชายเอ่ยพร้อมเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ ศีรษะของเขาเพิ่งพ้นขอบโต๊ะเพียงเล็กน้อย หลี่หยวนหยวนมองบุตรชายที่ใช้สองมือเกาะขอบโต๊ะ พยายามยืดตัวมองห่อกระบี่ด้วยความเอ็นดู“ให้แม่อุ้มเจ้าขึ้นเก้าอี้ก็แล้วกัน”“ไม่ต้องขอรับ เก้าอี้สูงแค่นี้ ข้าขึ้นเองได้”หลี่หยวนหยวนเลิกคิ้ว “หืม....”นางคิดว่าบุตรชายจะปีนขึ้นเก้าอี้ ทว่าเด็กชายกลับกระโดดขึ้นมายืนบนเก้าอี้กลมได้อย่างง่ายดาย“หลานรัก! เจ้าทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ” หยางไท่เฟยร้องด้วยความตื่นเต้น“หวางเฟย ลูกของท่านมีวิชาตัวเบาหรือ”หลี่หยวนหยวนได้ยินประโยคนั้นของชิวอี้เซ่อก็ตื่นเต้น รีบหันไปหาบุตรชาย “ลูกรัก เจ้าทำเช่นนี้ได้ตั้งแต่เมื่อใด”“เมื่อสองวันก่อน ข้าโยนตุ๊กตาของพี่หญิงขึ้นไปบนโต๊ะ แต่ไม่มีผู้ใดอยู่ในห้องจึงได้ลองกระโดดดู คิดไม่ถึงว่าจะกระโดดขึ้นเก้าอี้ได้ และกระโดดขึ้นโต๊ะได้ด้วย”“นี่เรียกว่า วิชาตัวเบา ครั้งแรกที่แม่ทำได้ นั่นเป็นตอนที่อุ้มท้องพวกเจ้าแล้ววิ่งหนีโจรเผ่าหมาป่าที่บุกเข้าไปในบ้านเก่าสกุลหยาง ตอนนั้นเพียงแค่คิดอยากจะขึ้นไปบนกิ่งไม้ก็ขึ้นไปได้เลย แต่เสียดายที่ไม่รู้วิธีลง กระทั่งท่านพ่อของพวกเจ้ามาอุ้มแม่ลงจากกิ่งไม้นั่น ภายหลังแ

เมืองต้าเฉียงถือเป็นเมืองหน้าด่านสำคัญที่มีขนาดใหญ่สุดเชื่อมรอยต่อระหว่างภาคกลางและภาคเหนือของแคว้นต้าหลง หากทัพของอ๋องฉู่สามารถตีเมืองนี้ได้ เส้นทางการบุกเข้าเมืองหลวงย่อมง่ายราวพลิกฝ่ามือ หยางข่ายกับหยางหลีเหว่ยสองพ่อลูกผู้เป็นอ๋องยืนมองธงของศัตรูที่ตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปจากกำแพงเมืองต้าเฉียงด้วยความหนักใจ “ท่านพ่อ ศึกครั้งนี้แม้เรากับทัพหลวงจะผนึกกำลังกันแล้ว จำนวนคนก็ยังน้อยกว่าคนของศัตรูอยู่หลายหมื่น” “ฉู่เทียนหยูคงซ่องสุมกำลังคนมานาน แล้วยิ่งได้รับความช่วยเหลือจากเสนาบดีชุยอย่างลับๆ ทั้งอาวุธและผู้คนนับว่ามีความพร้อมมากเลยทีเดียว” หยางข่ายหรี่ตาลง “หวังว่าศึกนี้จะเป็นศึกสุดท้ายที่จะเกิดขึ้นในแคว้นของเรา” “ทัพหลวงบอบช้ำมาก คงต้องให้เวลาพวกเขาฟื้นตัวสักระยะ เราคงต้องรับมือไปก่อน” แม่ทัพใหญ่หยางผู้กรำศึกมาอย่างโชกโชนถอนหายใจ “ดีที่พวกเรามาทัน หากช้ากว่านี้เพียงนิด เกรงว่าเมืองต้าเฉียงคงแตกเสียแล้ว” หยางหลีเหว่ยมองดูบ่าของบิดา “ท่านพ่อเองก็ได้รับบาดเจ็บ ท่านไม่ต้องออกไปสู้ศึกแล้ว ปล่อยให้ข้ารับมือเองเถิดขอรับ” “อืม...คงต้

หมิ่นฮุยกับหลี่หยวนหยวนต่อสู้กันอยู่บนอากาศเหนือหลังคาชั้นสองของเรือนละแวกนั้น ทั้งสองฟาดฟันกันอยู่ราวสองเค่อ[1]ก็ยังทำอันตรายอีกฝ่ายไม่ได้ผู้นำเผ่าหมาป่าใช้ดาบโค้งหมายจะเกี่ยวสร้างรอยแผลที่แขนของหลี่หยวนหยวน ทว่านางกลับหลบได้ซ้ำยังพลิกตัวตวัดปลายกระบี่ทำให้เขาได้บาดแผลที่หลังมือเช่นเดียวกับอ๋องฉู่“เอาไปสักแผลก่อนก็แล้วกัน” นางหัวเราะ ผู้นำเผ่าหมาป่ากระโดดถอยออกไปหลายก้าว ก้มลงมือบาดแผลที่หลังมือตนเอง เขาคำรามในลำคอด้วยความโกรธแค้น “เจ้า! เจ้ากล้าทำร้ายข้าเชียวรึ!” “ทำไมเล่า! อ๋องฉู่ข้าก็แทบจะเอาชีวิตเขามาแล้ว คนอย่างเจ้าจะมีอันใดให้ข้าไม่กล้า” หลี่หยวนหยวนยิ้มเย้ย นางทะยานตามไป จ้วงกระบี่โดยมุ่งไปยังกลางลำตัวของเขา หมิ่นฮุยหลบได้ว่องไว ทว่าคาดไม่ถึงนางจะหมุนตัวหนึ่งรอบแล้วย่อตัวลง ไขว้มือเข้าหากัน กดจักรสังหารออกมาสามอันซ้อน “อั่ก!” หมิ่นฮุยยกมือขึ้นกุมใต้ราวนม เขาคิดไม่ถึงว่าตนเองที่ระวังอย่างดีกลับถูกอาวุธลับของนางปักเข้าจนได้ หลี่หยวนหยวนอมยิ้ม นางใช้ปลายกระบี่ชี้ไปยังใบหน้าของหมิ่นฮุย “ข้ารู้ว่าร่างกายเจ้าทนพิษได้มา

หูหมู่ตานเห็นว่าหลี่หยวนหยวนสามารถจะต่อสู้กับหมิ่นชุนได้ตรงๆ จึงตะโกนบอกหูหลงฮาว “เราปล่อยให้พระชายาจัดการกับคนผู้นี้เองเถิด ไปช่วยกัน กำจัดพวกของมันด้านโน้นให้หมดจะดีกว่า” “พวกเจ้าไปกันเถิด ข้าจะรับผิดชอบเอง!” หลี่หยวนหยวนร้องสั่ง ในช่วงที่หูหลงฮาวกับหูหมู่ตานต้านหมิ่นชุนเอาไว้นั้น พวกนางจะต้องหลับตาต่อสู้ จึงไม่อาจเอาชนะหมิ่นชุนได้เสียที “เช่นนั้นก็ลำบากพระชายาแล้ว!” หูหลงอาวร้องรับ หลี่หยวนหยวนไม่ได้หันไปมองสองปีศาจอีก นางคิดจะพิชิตหมิ่นชุนให้ได้โดยเร็ว หญิงสาวพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่รีรอ รองหัวหน้าเผ่าหมาป่าผงะหงายเพื่อหลบกระบี่ของพระชายาหลี่ แต่นางมีกำลังภายในอันแสนประหลาดกว่าผู้อื่น เพียงกลั้นหายใจอึดเดียวก็พุ่งเข้าไปเร็วกว่าที่หมิ่นชุนคาดเอาไว้ ปลายจมูกที่แหงนหงายขึ้นบนฟ้าถูกปลายกระบี่ของหลี่หยวนหยวนเสยจนเลือดพุ่งออกมา พอร่างของหลี่หยวนหยวนลอยผ่านเหนือร่างของหมิ่นชุนไป รองหัวหน้าเผ่าหมาป่าก็พลิกตัวถอยกรูดออกไปราวสามจั้งพร้อมกับกุมปลายจมูกของตนเองไว้ สะบัดหน้าขึ้นเหยียดกายเต็มความสูง จ้องหน้าพระชายาหลี่อย่างโก