All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 251 - Chapter 260

ม้าเร็วนำจดหมายมาส่งถึงมือของหลี่หยวนหยวน ข่าวร้ายนั่นทำให้พระชายาถึงกับหน้าซีด “แย่แล้ว! ท่านปู่ส่งข่าวมาบอกว่าท่านพ่อพวกเจ้าได้รับบาดเจ็บ” นางร้องออกมา “ท่านพ่อ!” เด็กฝาแฝดโยนของเล่นลงแล้ววิ่งเข้าไปหามารดาพร้อมกัน บัดนี้บุตรสาวและบุตรชายนางพูดได้หลายคำแล้ว เพียงแต่ไม่ถึงกับพูดยาวเป็นประโยค หลี่หยวนหยวนยื่นจดหมายให้กับหยางหลิวเหว่ย เด็กชายตัวน้อยรับจดหมายมาอ่านอย่างคล่องแคล่ว เขาเงยหน้าขึ้นมองมารดา “ท่านแม่! พวกเราไปหาท่านพ่อกัน” คนรอบข้างได้ยินเพียงคำว่าท่านแม่ ส่วนที่เหลือมีเพียงหลี่หยวนหยวนที่ได้ยินเป็นประโยคอย่างชัดเจน “ไปๆ หาท่านพ่อ!” หยางเยี่ยนฟางกอดขาเงยร้องบอกมารดา อดีตฮ่องเต้ในร่างเด็กชายวัยขวบเศษย่นหัวคิ้ว “พวกเราต้องรีบไปดูสถานการณ์ชายแดนให้เร็วที่สุด” “ไม่ได้! พวกเจ้าอยู่กับท่านน้าทางนี้ แม่จะไปกับอาจารย์ของพวกเจ้าเอง เรื่องในวังหลวงก็ยังวุ่นวายอยู่มิใช่หรือ” สองพี่น้องชะงักไปครู่หนึ่ง “จริงสิ พี่หญิง เรื่องในวังยังยุ่งอยู่เลย พวกเราอยู่ช่วยท่านน้าทางนี้จะดีกว่า ให้ท่านแม่ไป

หยางไท่เฟยได้ยินว่าลูกสะใภ้เดินทางมายังเมืองหน้าด่านและกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงบุตรชายก็รีบออกจากวัดที่เชิงเขา ตั้งแต่หยางหลีเหว่ยได้รับบาดเจ็บ นางก็เดินทางมาจุดไฟสวดมนต์อธิษฐานที่วัดนี้ทุกวัน เมื่อเดินทางกลับถึงจวนที่พัก หยางไท่เฟยก็รีบเดินเข้าไปห้องในของอ๋องหยาง หลี่หยวนหยวนรีบลุกขึ้นคารวะ “เจ้ามาเสียที! แม่ใจแทบขาดอยู่แล้ว ตั้งแต่หลีเหว่ยบาดเจ็บแม่ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ” “ท่านแม่ คุณชายใหญ่ชิวมีวิธีรักษาท่านอ๋องแล้วเจ้าค่ะ” หลี่หยวนหยวนรีบเล่าเพื่อให้หยางไท่เฟยสบายใจ “อย่างนั้นรึ! ดีจริง วิธีใดเล่า” หลี่หยวนหยวนประคองมารดาของสามีไปนั่งที่เก้าอี้ริมห้อง จากนั้นก็เล่าสิ่งที่ชิวอี้เซ่อบอกให้กับหยางไท่เฟยฟัง ขณะนั้นอ๋องหยางข่ายก็เดินทางมาถึงพอดี หยางไท่เฟยมองเห็นสามีก็รีบลุกเข้าไปหา จับแขนสามีด้วยความดีใจ “ท่านพี่ ลูกเรามีโอกาสหายแล้ว” อ๋องหยางข่ายสีหน้าเบิกบานขึ้นทันที “เจ้าเล่าให้ข้าฟังเร็วเข้า! ข้าอยากรู้จะแย่แล้ว” คนทั้งสามพูดคุยกันอย่างมีความหวัง อ๋องหยางข่ายกับหยางไท่เฟยตกใจที่ได้รู้ว่าเลือดของหลี่หยวนห

หนานกงโจวและสองปีศาจต่างเคยเห็นภาพวาดของขันทีหย่งมาแล้ว พวกเขาจึงยืนล้อมคนผู้นั้นเอาไว้ “วางข้าลง!” หยางเยี่ยนฟางร้องสั่ง หูหลงฮาวจึงวางเด็กหญิงลง หยางเยี่ยนฟางยืนอย่างมั่นคงสองมือไพล่หลังจ้องหน้าขันทีหย่ง ขันทีผู้นั้นมองท่าทางของเด็กหญิงอย่างกริ่งเกรง เขารู้สึกว่าเด็กหญิงตรงหน้าคล้ายจะมีรัศมีของผู้มีอำนาจบารมี และทำให้เขาเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอยู่ในที หนานกงโจวจึงเอ่ยขึ้น “ขันทีหย่ง ข้าคือรองผู้บัญชาการสำนักมือปราบนามหนานกงโจว ข้าเป็นคนของอดีตฮ่องเต้ ได้รับคำสั่งให้ตามหาตัวเจ้าเพื่อสะสางคดีสวรรคต” คนผู้นั้นได้ยินคำว่าอดีตฮ่องเต้ก็วางชามข้าวลงแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหนานกงโจว “ท่าน! ท่านเป็นคนของอดีตฮ่องเต้จริงรึ!” เด็กชายเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วสะพายไว้ด้านหลัง ก่อนจ้องหน้าอดีตขันทีผู้เคยรับใช้ตน ค่อยๆ พูดช้าๆ “ขันทีหย่ง ตอนที่เจ้าได้เข้ามารับใช้อดีตฮ่องเต้ครั้งแรก เจ้าเคยทำถ้วยน้ำชาล้ม ทำให้ฉลองพระองค์สีดำปักลายกิเลนที่เพิ่งสวมใส่คราแรกเลอะตรงชายแขนเสื้อด้านขวา ครั้งนั้น ฝ่าบาททรงไม่เอาโทษเจ้า ซ้ำยังมอบหยกสีขาวชิ้นเล็กๆ ใ

กู้ชวนได้ยินคำพูดยืดยาวนั้นถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเด็กหญิงที่ถูกอุ้มอยู่ “องค์หญิง! กระหม่อมเชื่อแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” “ดี!” เด็กหญิงเอ่ยยิ้มๆ “เจ้าเคยสาบานว่าจะตอบแทนพระคุณข้า ดังนั้น ข้าจะมาทวงบุญคุณกับเจ้า” “องค์หญิงใหญ่ เชิญตรัส” “ข้าต้องการพาคนผู้หนึ่งออกจากวังหลวงผ่านประตูบูรพา ขอให้เจ้าช่วยอำนวยความสะดวกให้ด้วย” “กระหม่อม พร้อมรับบัญชา!” กู้ชวนเอ่ยอย่างไม่ลังเล ก่อนประตูวังหลวงจะปิดเย็นวันนั้น ขบวนของผู้บัญชาการสำนักมือปราบหนานกงโจวก็กลับออกมาโดยมีสาวใช้ร่างสูงโย่งปะปนมาด้วยผู้หนึ่ง แต่เพราะผู้ที่คอยอำนวยความสะดวกคือ กู้ชวนหัวหน้าผู้ดูแลประตู ทหารที่เฝ้ายามล้วนลูกน้องคนสนิทของใต้เท้ากู้ พวกเขาจึงพร้อมใจกันหุบปากสนิท หลี่หยวนหยวนยืนอยู่บนกำแพงเมืองหน้าด่าน มองไปเบื้องหลัง ครั้นเห็นทหารจำนวนมากพร้อมอาวุธที่ยืนพรึ่บอยู่เบื้องหน้าและธงสีแดงที่มีตัวอักษรเขียนไว้ว่า “ฉู่” โบกสะบัดด้วยลมที่พัดกรรโชกดูคล้ายกับมือของมัจจุราชที่กำลังร้องเรียกก็อดขนลุกไม่ได้ ‘ดูหนังดูละครมาก็มาก แต่ไม่รู้สึกสะพรึงกลัวเท่ามาเห็นด้วยตาต

ฉู่เทียนหยูเหลือบมองทวนเหล็กในมือ วิชาทวนของตนนับว่าไม่ด้อยกว่าอ๋องหยาง การต่อสู้หลายครั้งที่ผ่านมา ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ตนเองมิอาจพิชิตอีกฝ่ายได้อย่างเด็ดขาดจึงได้ให้คนไปเสาะหาพิษแช่แข็งเลือดเพื่อมาใช้รมควัน ‘เจ้านั่นถูกพิษไปแล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะรู้จุดอ่อนของข้าจึงได้หาคนไปนำเอาดาบโค้งพิชิตฟ้านั่นมาข่มขู่ข้าในสนามรบ’ ในใจของฉู่เทียนหยูยังไม่ยอมรับว่าตนเองบังเกิดความหวาดกลัว ต่อให้ทัพสกุลหยางจะรู้ว่าวิชาของเขามีจุดที่ต้องพ่ายให้กับดาบโค้งพิชิตฟ้า แต่เขาไม่เชื่อว่าคนพวกนั้นจะรู้ความลับของการใช้ดาบ ชิ้ง! เคร้ง! เสียงทวนกับดาบโค้งปะทะกันเสียงดังสนั่น หลี่หยวนหยวนที่เคยลองใช้ดาบพิชิตฟ้ามาแล้ว นางจึงปรับปราณภายในร่างกายให้พร้อมรับเสียงดังที่จะเกิดจากการต่อสู้ในครั้งนี้ ผิดกับอ๋องฉู่ที่เพิ่งเคยลงสนามรบและอยู่ใกล้ดาบพิชิตฟ้าคราแรก เขาแสบแก้วหูจนต้องนิ่วหน้าแล้วชักม้าหลบไปด้านข้าง “ท่านอ๋อง! แสบหูเหลือเกินขอรับ” ทหารคนสนิทของฉู่เทียนหยูร้องขึ้น ที่ผ่านมา ฉู่เทียนหยูไม่เคยออกรบอยู่ใกล้กับหัวหน้าเผ่าหมาป่าจึงไม่เคยรู้ว่าดาบโค้งเ