All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 221 - Chapter 230

ต้วนไฉ่หงกับต้วนเหม่ยหลิงสองอาหลานมองไปยัง หลี่หยวนหยวนด้วยความแค้นเคือง เรื่องในวันนี้ทำให้พวกนางต้องเสียหน้าและต้องอับอายไปอีกนาน อู๋ฮองเฮาเหลือบมองฮ่องเต้ ครั้นเห็นท่าทางคล้ายกับกำลังทรงครุ่นคิดก็รีบเติมเชื้อไฟ “ฝ่าบาท เรื่องนี้อย่าไปเอาโทษสนมต้วนเลยเพคะ นางเพียงอยากส่งเสริมหลานสาวให้เป็นพระชายาเท่านั้นเอง แต่จะว่าไปสกุลหยางก็มีกองทัพที่แข็งแรงไม่ต่างจากสกุลฉู่ หากต้วนเหม่ยหลิงแต่งกับอ๋องหยาง มิเท่ากับได้ครอบครองกองทัพใหญ่เลยหรือ” “อืม...” ฮ่องเต้รับคำเบาๆ ทว่าในใจเริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจสนมรักของตน แม้จะทรงโปรดปรานต้วนเหม่ยหลิงมาก ทว่าตระกูลอู๋ของฮองเฮาก็ยังต้องพึ่งพา เพียงแต่หลังจากโค่นเสนาบดี ชุยลงไปได้ โจวจื่ออี้ก็ไม่คิดวางใจผู้ใดอีก วันเวลายาวนานที่ต้องอยู่ใต้อำนาจของผู้อื่น ชวนอึดอัดจนหายใจไม่ออกอยู่หลายคราว ‘ที่นางอยากเกี่ยวดองกับสกุลหยาง มิใช่เพราะเห็นว่าเราพึ่งพากองทัพสกุลหยางหรอกหรือ หากว่าแต่งตั้งซินเอ๋อร์ขึ้นเป็นรัชทายาท บัลลังก์ของข้าก็คงไม่ปลอดภัย’ หลังจากประกาศราชโองการสมรสพระราชทานครั้งที่สองของอ๋องหยางกับอดีตพ

“ฮ่องเต้อาจจะทรงหวาดระแวง กว่าพระองค์จะกำจัดเสนาบดีชุยออกไปได้ก็ใช้เวลาหลายปี องค์ชายโจวลีซินมิได้บุตรที่จากฮองเฮา อาจจะทรงยื้อเวลาเพื่อหวังให้ฮองเฮามีพระประสูติกาลพระโอรส” “ใต้เท้าถาน ท่านไม่เคยได้ยินหรือว่าพระนางเคยถูกวางยาให้แท้งบุตร” ทุกคนที่นั่งล้อมวงพากันชะงัก ร้องออกมาพร้อมกัน“จริงหรือ” ใต้เท้าเจียงผงกศีรษะ “เป็นความจริง ขันทีที่ข้ารู้จักบอกว่าเป็นฝีมือของพระสนมต้วน เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับเพราะฮ่องเต้ทรงโปรดปรานต้วนเหม่ยหลิงมาก และอีกอย่างตระกูลต้วนยามนี้มีขุนนางหลายคนอยู่ในกรมกลาโหมกับมหาดไท ฮ่องเต้อาจจะทรงใช้พวกเขาเพื่อแทรกแซงคนของชุยหนิงเทียนในตอนนั้น” หยางข่ายย่นหัวคิ้ว “เช่นนั้น ฮองเฮาจะมีโอกาสทรงพระครรภ์อีกหรือไม่” ใต้เท้าเจียงส่ายหน้า “น่าจะไม่” “เช่นนั้น สกุลต้วนย่อมต้องทำทุกสิ่งเพื่อผลักดันองค์ชายโจวลีซินขึ้นเป็นรัชทายาท” “เมื่อวานข้าเพิ่งได้รู้ว่าฮ่องเต้ทรงรับหลานสาวของพระสนมต้วนเป็นสนมคนใหม่แล้ว ยังมอบตำแหน่งเฟยให้กับนางด้วย” ทุกคนผงะ คาดไม่ถึงว่าพระสนมต้วนจะยอมเอาหลานสาวมาร่วมสามีเพื

ทัพของสกุลหยางเคลื่อนออกจากเมืองเฉินม่ายมาตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองหลวง ข่าวนี้รั่วไหลไปถึงหูของอ๋องฉู่ “ที่แท้ หยางข่ายก็กลับไปเมืองเฉินม่ายเพื่อยกทัพมาช่วยฮ่องเต้ แล้วจะอย่างไร คนของข้าก็พร้อมแล้วเช่นกัน วันนี้จับสามแม่ลูกนั่นมาให้ข้า ข้าจะดูสิว่าหยางหลีเหว่ยมันจะกล้าช่วยโจวฮ่องเต้หรือไม่” ทหารหน่วยหมาป่าของอ๋องฉู่ปลอมตัวเป็นชาวเมืองเข้าไปป้วนเปี้ยนใกล้จวนอ๋องสกุลหยาง ทหารหน่วยหยกทมิฬรู้สึกถึงความผิดปกติ “คนของอ๋องฉู่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ท่านอ๋อง” “ช่างเลือกวันเสียจริง ข้าเพิ่งเสร็จงานแต่งได้ไม่นานก็มากวนใจเสียแล้ว” เฉาเฟิงก้มหน้าลงซ่อนยิ้มขำ อันที่จริงงานแต่งนั่นผ่านไปได้สี่วันแล้วอ๋องหยางเข้าหอไปสามวันสามคืน เจ้าสาวไม่ได้ออกจากเรือนหอไปคารวะน้ำชาบิดามารดาของสามี หน้าประตูเรือนของอ๋องหยางมีกระดาษเขียนด้วยลายมือของเจ้าของเรือนแปะเอาไว้ว่า ‘ห้ามรบกวน’ ตัวโตขนาดเท่าศีรษะของ หยางซื่อจื่อ หยางไท่เฟยหัวเราะชอบใจ สั่งให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดคอยจัดอาหาร น้ำชา ขนม และน้ำอาบให้กับบุตรชายและสะใภ้อย่างเต็มที่ องครักษ์เจิ้งกับองครั

ร่างของนางพุ่งอย่างรวดเร็วเข้าไปหา อ๋องฉู่ผงะรีบหมุนกายกระโดดลงจากหลังคาของเรือนที่สูงที่สุดลงไปยังหลังคาเรือนชั้นเดียวที่อยู่ถัดไป ปลายกระบี่ของหลี่หยวนหยวนตวัดเข้าไปที่แผ่นหลังของอ๋องฉู่ เสื้อที่ตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นดีขาดแคว่กออกจากกัน เผยให้เห็นเสื้อเกราะทองอ่อนด้านใน “เจ้าก็มีเหมือนกันรึ!” นางเขม่นเข่นเขี้ยว หญิงสาวสะบัดกระบี่อีกคราหนึ่ง แขนของอ๋องฉู่ถูกคมอาวุธเลือดกระเซ็นออกมา ทว่าเขาใช้ความเร็วหลบไปข้างหน้า “หลี่หยวนหยวน!” อ๋องฉู่ร้องคำราม เขาไม่เคยคิดเลยว่าพระชายาที่ลือกันว่าอ้อนแอ้นบอบบางของอ๋องหยางจะมีวรยุทธ์ร้ายกาจถึงเพียงนี้ อ๋องฉู่พลิกกายใช้กระบี่รับการโจมตีที่ดุเดือดของนาง พละกำลังที่เหนือกว่าของหลี่หยวนหยวนทำให้อ๋องฉู่ถูกผลักอย่างแรง เศษกระเบื้องบนหลังคาเรือนร่วงหล่นลงไปที่พื้น “ฆ่ากันแล้ว!” เสียงคนจากด้านล่างร้อง เจ้าของบ้านและสาวใช้ในเรือนใต้หลังคากรีดร้องหลบอันตรายกันวุ่นวายอยู่เบื้องล่าง มีเสียงร้องของคนผู้หนึ่งสั่งบ่าวรับใช้ให้ไปตามมือปราบอย่างเร่งด่วน “ไปแจ้งเร็วเข้า! มีคนต่อสู้กันบนหลั

อ๋องฉู่และองครักษ์ที่เหลือราวสามร้อยคน ตีฝ่าทหารหน้าประตูเมืองทิศเหนือออกไปจากเมืองหลวง หนานกงโจวพร้อมมือปราบหลายร้อยไม่อาจสกัดกั้นการหนีของคนเหล่านั้นได้ เพราะพอออกจากประตูเมืองได้ ทหารเมืองฉู่อีกราวห้าร้อยคนซุ่มซ่อนอยู่ด้านนอกรอสมทบช่วยคนที่ตีฝ่ามาจากด้านใน “ช่างเถิด! ตามไปอาจเป็นอันตราย ไม่รู้ว่าพวกมันเตรียมคนไว้อีกเท่าใด” หนานกงโจวสั่งมือปราบให้หยุดตาม “ใต้เท้า! น่าเสียดายนัก เกือบจับอ๋องฉู่ได้แล้วเชียว” “หัวหน้าฮั่ว อย่าใจร้อน รักษาชีวิตคนของเราเอาไว้ก่อนดีกว่า หากนี่เป็นหลุมพรางของพวกเขา เราจะสูญเสียมากกว่าจะได้ชัย” “ขอรับ!” ฮั่วเจิ้งหูผงกศีรษะยอมรับ ก่อนจะหันไปสั่งการให้มือปราบทั้งหมดถอยกลับเข้าเมืองหลวง หน้าที่ต่อจากนั้น หนานกงโจวมอบให้เป็นหน้าที่ของกองทหารพิทักษ์เมืองภายใต้การนำของผู้บัญชาการลี้ฮวนไล่ล่ากลุ่มของอ๋องฉู่ไป หนานกงโจวกลับไปยังจวนสกุลหยางก็พบว่าการลำเลียงศพออกจากที่นั่นเรียบร้อยแล้ว หลี่หยวนหยวนส่งศพขององครักษ์ของนางพร้อมกับเงินช่วยเหลือกลับไปให้กับครอบครัวของคนเหล่านั้น ความสูญเสียในจวนอ๋องน้อยกว่าควา