ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

last updateZuletzt aktualisiert : 14.05.2026
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
279Kapitel
6.8KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

การแต่งงานครั้งที่สอง

ลูกสาวตระกูลเศรษฐีใหญ่

คุณหนู

แม่ทัพ

แต่งงานสายฟ้าแลบ

การแต่งงานตามสัญญา

หลี่หยวนหยวนทะลุมิติเข้าไปในร่างของพระชายาอ๋องหยางที่กำลังจะหย่า นางแอบคลอดลูกฝาแฝดชายหญิงและซ่อนเอาไว้ นางสร้างการค้าและความร่ำรวยด้วยความช่วยเหลือของจอมยุทธ์สามผี ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ลูกฝาแฝดของนางก็คืออดีตฮ่องเต้และองค์หญิงใหญ่ที่กลับชาติมาเกิด ภารกิจอันยิ่งใหญ่ของนางจึงเริ่มต้นขึ้น

Mehr anzeigen

Kapitel 1

1 ห้องหอของผู้อื่น

"I'm sorry, Ms. Walker. You've missed the best window for surgery."

Ariel Walker stood frozen, holding the lab report confirming her endometrial cancer. It took her a long time to gather herself before dialing Colton Zeller, her husband Jayson Larkin's secretary.

The phone rang for ages before Colton finally picked up. His tone was as lazy as ever. "Yes, Mrs. Larkin?"

Ariel curled her stiff fingers into a fist. "Where's Jayson? I need to talk to him."

"Mr. Larkin is unavailable."

"Can you at least pass him the phone?"

Before Colton could answer, a soft voice came through the receiver. "Jayson, what's with all the secrecy? What's the big surprise?"

"Look up."

Ariel heard the familiar, deep voice that held a tenderness she would never receive.

The next moment, Colton hung up the phone.

At the same time, a thunderous explosion echoed across the harbor. Ariel lifted her head, her face drained of color.

Beautiful fireworks burst into the night sky, painting the darkness with dazzling streaks of color, just like in fairy tales.

Outside the hospital, a crowd had gathered.

"Did you hear? The CEO of Bluum Corp, Mr. Larkin, spent over 20 million dollars on this firework show for his girlfriend's birthday!"

"It's Nancy Stanton we're talking about! An Arcadia Tech PhD! Every top company in the country is fighting to hire her. She's smart, gorgeous, comes from an elite family, and her boyfriend is rich and ridiculously hot!"

"No wonder Mr. Larkin adores her. A woman like that is a status symbol."

Ariel stared at the brilliant fireworks for a long time before her fingers slowly loosened. The lab report slipped from her grasp, fluttering to the ground.

She turned and walked away.

Jayson returned home in the early hours to find Ariel sitting alone in the dark living room.

He flipped on the light, frowning. "Why aren't you asleep?"

She looked up at him. His jacket was draped over his arm. His cold eyes met hers, as impassive as ever.

For years, Ariel had convinced herself that he was simply distant by nature. But tonight, she finally understood. The man she shared a bed with was ice, but in another woman's world, he burned like fire.

"I couldn't sleep," she said quietly. "By the way, I went to the hospital today."

Jayson tossed his jacket onto the couch and asked casually, "What did the doctor say?"

Ariel had been complaining about stomach pain for weeks. He had promised to take her to get it checked out but kept postponing it.

Whether it was a multi-million-dollar contract or tricky project issues, something always came up.

Just yesterday, Jayson had told her he'd go to the hospital with her. But Nancy actually hid her birthday from him?

He had rushed straight to Nancy's side, barely making it in time to set off the fireworks.

Ariel, as it turned out, hadn't even crossed his mind.

"Nothing serious. I'll be fine." Ariel lowered her gaze. "What about you? What brings you home tonight?"

Jayson hesitated for a second, then stepped closer.

He pulled her into his arms, his breath warm against her neck. His voice was low and husky as he said, "It's your ovulation window.

"You were the one who agreed to sleep with me on these nights every month to give my family an heir. Have you forgotten?"

The scent of women's perfume on Jayson was so thick that it shattered the last shreds of Ariel's dignity like a bullet.

Jayson was right. In the three years they'd been married, he had never wanted her. The only reason he even came home and slept with her was because of his grandmother, Betty Stewart, who constantly nagged about carrying on the Larkin bloodline.

She was lost in thought for a moment. Having a baby seemed impossible now.

Ariel had always been submissive. But tonight, something inside her snapped.

"Aren't you worried your girlfriend will be jealous?"

Her eyes gleamed in the dim light like a caged animal's might before it bared its teeth.

Jayson looked at her and noticed the seriousness in her expression as her gaze grew colder.

After a long silence, he let out a cold laugh.

"Why should I be worried? We're in a secret marriage. You're the one hiding in the shadows. You chose to be the side character. So why are you acting like the main one?"
Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
279 Kapitel
1 ห้องหอของผู้อื่น
ติงหยวนหยวนเปิดเปลือกตาขึ้นก็เห็นเทียนแดงเล่มใหญ่ส่องแสงพริบพร่างอยู่ตรงหน้า ในใจก็นึกด่าทอน้องชาย เธอเคยเตือนเขาหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้จุดเทียนในนี้เพราะหากเกิดไฟไหม้ขึ้นมา พ่อกับแม่คงบ่นจนหูชาครั้งที่แล้วน้องชายเธอจุดเทียนหอม เผลอครู่เดียว ไหม้ผ้าม่านส่วนปลายไปเล็กน้อยดีที่เธอมาเห็นเสียก่อนจึงใช้น้ำในแก้วเก็บอุณหภูมิที่ถือติดมือมาสาดให้ดับ หลังจากวันนั้นแม่เข้ามายูนิตที่เธอกับน้องชายพักอยู่ทีไรก็คอยจ้ำจี้จำไชเรื่องนี้อยู่เสมอ ‘หลิวเหว่ย! นายเอาจิตสำนึกให้สุนัขกินหมดแล้วรึไง เดี๋ยวเถอะ ฉันจะด่าให้พรุ่งนี้ไปทำงานไม่ถูกเลย’ หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะมองไปที่เทียนแดงแท่งใหญ่อีกคราหนึ่ง คราวนี้เธอถึงกับชะงัก เทียนแดงถูกจุดเป็นคู่ เล่มแรกแกะสลักคำว่า ‘รักมั่น’ อีกเล่มแกะไว้ว่า ‘นิรันดร์’....นี่มัน ห้องหองั้นเหรอ ปัง! “หลี่หยวนหยวน ข้ามาแล้ว!” เธอหันขวับไปมอง ชายหนุ่มที่ร้องตวาดอยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักลวดลายหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นตาของเขาทำให้เธอถึงกับตกตะลึง “หัวหน้าหยาง! คุณมาได้ยังไง” บุรุษผู้นั้นเดินโซเซเข้ามาใกล้ กลิ่นสุราคละค
Mehr lesen
2 ยาคืนวสันต์
หลี่หยวนหยวนหย่อนกายลงในอ่างอาบน้ำ ไป๋เยว่มองดูรอยตามเนินอกของนางแล้วหน้าสลด “หวางเฟย เมื่อคืนท่านอ๋องอ่อนโยนกับท่านหรือไม่เจ้าคะ” หวางเฟยคนงามมองดูท่อนแขนที่มีรอยช้ำทั้งสองข้าง นางถูกเขากระชากขึ้นบนเตียงและจับพลิกคว่ำพลิกหงายตามใจอยู่ทั้งคืน ส่วนรอยที่เนินหน้าอกและต้นขา หญิงสาวก้มลงมองแล้วหน้าร้อนผ่าว เขาทำเพื่อระบายความกรุ่นโกรธผสมอารมณ์พิศวาสที่พลุ่งพล่าน “เธอ เอ๊ย! เจ้าอย่าคิดมาก เขาทำให้ข้าช้ำ มีรอยพวกนี้ได้ ข้าก็กัดเขาไปหลายทีเหมือนกัน ไม่เสียเปรียบเลยสักนิด” หลี่หยวนหยวนนึกถึงตอนที่ท่านอ๋องทำหน้าเหวอตอนที่นางกัดหัวไหล่เขา ‘เรื่องอะไรฉันจะยอมเจ็บตัวอยู่คนเดียว ป่านนี้ตานั่นคงมีรอยฟันของฉันอยู่ตามตัวไม่น้อยหรอก’ แม้การตอบโต้อ๋องบ้าผู้นั้นจะทำให้เขารุนแรงกับเธอมากกว่าเดิม แต่เธอก็ไม่ได้ยอมให้อีกฝ่ายรังแกได้ง่ายนัก สถานการณ์บนเตียงเมื่อคืนไม่ต่างจากสงครามครั้งใหญ่ ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับความบอบช้ำ เพียงแต่เธอเรี่ยวแรงน้อยจึงเป็นฝ่ายที่ถูกเขาทำให้ต้องร้องขอชีวิต ‘คนชั่วช้า! น่าเสียดายที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกัน’ หลี่หยวนหยวนไ
Mehr lesen
3 ปิดกั้นทายาท
หยางหลีเหว่ยนั่งรอพระชายาของตนอยู่ที่ศาลาใกล้ทางเดินไปยังเรือนนอนของมารดา เมื่อคืนเขารู้ว่ายากที่จะหลบเลี่ยง ‘ยาคืนวสันต์’ ของสกุลหลี่ ยาที่ทำให้บุรุษและสตรีที่ได้ดื่มเข้าไปยากจะผละออกจากกัน จำต้องโรมรันพันตูเนื้อตัวสนิทแนบจนกว่าฤทธิ์ยาจะหมด ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงต้องป้องกันกุนซือเฉาคนสนิทของเขาจึงได้อาสาออกไปหายาป้องกันการมีบุตรให้กับหนิงเฉิงอ๋องในตรอกชั่วช้าซึ่งเล่ากันว่ามีทุกสิ่งที่คนดีๆ ไม่ต้องใช้ เฉาเฟิงคุ้นเคยกับที่นั่นดี กุนซือหนุ่มหายตัวไปหนึ่งชั่วยามก็นำของที่เขาต้องการออกมาทันก่อนที่เขาจะเข้าห้องหอกับหลี่หยวนหวน ‘ฝันไปเถอะ ตาเฒ่าป๋อหลี่ ข้าไม่มีทางมีทายาทกับบุตรสาวของเจ้า’ ดีที่การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สมรสพระราชทาน เป็นเพียงข้อตกลงระหว่างเขากับป๋อหลี่[1] หากมารดาของเขาไม่เป็นโรคประหลาดที่ยากจะรักษา เขาก็คงไม่ต้องตกหลุมพรางของป๋อหลี่จอมเจ้าเล่ห์เอาไว้มารดาของเขาแข็งแรงดีเมื่อใด เขาจะโยนหนังสือหย่าใส่หน้าหลี่หยวนหยวนและขับไล่นางไปเสีย “ท่านอ๋องขอรับ หวางเฟยมาแล้ว” ซูจิ้งองครักษ์อันดับหนึ่งเอ่ยเตือน หนิงเฉิงอ๋องหยางหลีเหว่ยมองไป
Mehr lesen
4 กำจัดภรรยา
“กุนซือเฉานำยาขวดหนึ่งมามอบให้ท่านอ๋องก่อนเข้าหอกับหวางเฟยเจ้าคะ เห็นว่าเป็นยากั้นการมีบุตร” ใบหน้าของไป๋เยว่ขณะเล่าไม่ค่อยดีนักหลี่หยวนหยวนฟังแล้วยิ้มกว้าง “จริงหรือ ดีที่เขารังเกียจข้าถึงขนาดหายานี้มาใช้”เมื่อครู่ระหว่างรอไป๋เยว่ หลี่หยวนหยวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วกำลังหนักใจอยู่เชียว นางกลัวว่าหากนางเกิดตั้งท้องขึ้นมา ย่อมจะหาเหตุหย่าร้างจากบุรุษผู้นั้นไม่ได้ ในยุคโบราณการไร้บุตรก็เป็นหนึ่งในเหตุเจ็ดขับ[1] ข้ออ้างนี้จะทำให้นางมีโอกาสเป็นอิสระ“หวางเฟย ท่านยังจะมายิ้มอีก ท่านอ๋องยอมเข้าห้องหอกับท่านเป็นเพราะให้สัญญากับท่านป๋อไว้ หากวันหน้าท่านอ๋องไม่ยอมร่วมหออีก ท่านก็หมดโอกาสมีทายาทนะเจ้าคะ”“ไม่มีสิดี เขากับข้าก็แค่วันไนท์สแตนด์เท่านั้น” หลี่หยวนหยวนเชิดหน้า นางเห็นสายตารังเกียจของเขาเมื่อเช้าแล้วรู้สึกโมโหนัก หากเมื่อคืนไม่มียาคืนวสันต์เขาก็คงไม่คิดจะแตะต้องนาง‘หลี่หยวนหยวนในเมื่อเขาไม่มีใจ เจ้าก็พอเสียเถิด อย่าได้ใส่ใจกับบุรุษเช่นนี้อีกเลย ไปหาใหม่ข้างหน้าดีกว่า’ ติงหยวนหยวนปลอบใจร่างของหลี่หยวนหยวน นางตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะออกจากจวนแห่งนี้“วัน...ไน..สะ…อันใดนั่น”“เออๆ
Mehr lesen
5 เยือนบ้านเดิม
ณ จวนสกุลหลี่ วันนี้เป็นวันที่สามของการแต่งงาน หลี่หยวนหยวนจะต้องกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมกับสามี ท่านป๋อหลี่ เหวินจั๋วนำคนในครอบครัวมายืนรอหน้าซุ้มประตูตามเวลาที่นัดหมาย พอต้นยามเฉิน[1] ขบวนจากจวนหนิงเฉิงอ๋องก็มาถึงหยางหลีเหว่ยมีกององครักษ์ประจำตัวที่ถูกเรียกขานว่า ‘หน่วยหยกทมิฬ’ ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับดาบประจำตัวของบิดาของเขา เล่ากันว่าดาบเล่มนี้มีหยกสีดำประดับอยู่ที่สันของดาบและส่วนด้าม เหล่าองครักษ์หน่วยนี้แต่งกายด้วยชุดสีดำปักปลายแขนเสื้อและชายอาภรณ์เป็นสัญลักษณ์พิเศษ ด้านหลังสะพายดาบสีดำ ม้าที่พวกเขาใช้เป็นม้าสีน้ำตาลแดงพันธุ์ดี ไม่ว่าเดินทางไปที่ใด คนกลุ่มนี้ล้วนโดดเด่นน่าเกรงขามเมื่อขบวนองครักษ์หน่วยหยกทมิฬขี่ม้านำหน้าขบวนเข้ามาในถนนหน้าจวนสกุลหลี่ ทุกคนที่ได้เห็นล้วนตื่นตาตื่นใจ“ท่านพ่อ ขบวนท่านอ๋องมาแล้วขอรับ” หลี่เหลียงบุตรชายคนที่สามของท่านป๋อหลี่ที่เกิดจากภรรยาเอกคนปัจจุบันชี้ชวนบิดามองไปทางต้นถนนอย่างตื่นเต้น นี่เป็นครั้งที่สองที่ได้เห็นองครักษ์ของหนิงเฉิงอ๋องมาเต็มขบวนทันทีที่รถม้าคันใหญ่จอด หยางหลีเหว่ยก็เดินลงมาเป็นคนแรก หลี่หยวนหยวนอดจะตื่
Mehr lesen
6 มาเพื่อเอายา
“จริงด้วย หวางเฟย ข้าลืมบอกไปเสียสนิท เรือนของเจ้า ตอนนี้มอบให้เสี่ยวถงไปแล้วนะ” “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ใหญ่ อย่างไรข้าก็คงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว”“ข้าคิดแล้วเชียว หวางเฟยอยู่ที่จวนอ๋องมีความสุขมากล้น ไหนเลยจะคิดเรือนเก่าที่จวนนี้” หลี่หยวนหยวนนึกชื่นชมจ้งหงที่รักษามาดแม่ใหญ่ผู้มีเมตตาได้ดี บอกกล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าผู้อื่นก็เท่ากับให้นางยอมรับยกเรือนเดิมให้ผู้อื่นกับปาก จ้งหงคงจะจ้องเรือนของนางอยู่นานแล้วหวังจะให้หลี่เสี่ยวถงยึดครองต่อ หลี่เสี่ยวถงเป็นคุณหนูสามของสกุลหลี่ที่เกิดจาก จ้งหง ตอนที่จ้งหงแต่งเข้าสกุลหลี่ หลี่หยวนหยวนอายุห้าขวบ บัดนี้น้องสาวต่างมารดาผู้นี้ก็อายุสิบเอ็ดขวบแล้ว ส่วนบุตรชายคนเล็กของจ้งหงนามหลี่เหลียงนั้นเพิ่งจะแปดขวบ “ฮูหยินเจ้าคะ โต๊ะอาหารจัดเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้มายอบกายรายงาน “ท่านอ๋อง เชิญที่ห้องด้านโน้นเถิด ข้าให้คนจัดโต๊ะที่ศาลาริมน้ำ บรรยากาศรื่นรมย์ดีกว่าอุดอู้อยู่ในแต่ในห้อง” จ้งหงผายมือเชิญ คนทั้งหมดจึงเดินตามกันไปที่ศาลาริมน้ำ หลี่หยวนหยวนกวาดตามองไปรอบๆ จวนสก
Mehr lesen
7 คุณหนูเซียว
นิ้วเรียวงามของหญิงสาวยังยื่นไปไม่ถึงจานขนม สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ปราดเข้ามาช่วยเลื่อน สายตาของคุณหนูสามสกุลเซียวยังคงเหม่อมองไปยังต้นไห่ถัง[1]ที่กำลังออกดอกอยู่นอกหน้าต่างแต่มือหยิบขนมชิ้นหนึ่งมากัด “เสี่ยวหว่าน เจ้าไม่น่ารีบรับหมั้นคุณชายซางเลย” เซียวหว่านที่กำลังเคี้ยวขนมเบือนหน้ามามองสหายคนงามที่นั่งอยู่ข้างๆ “หากข้าไม่รับหมั้นเขา ไหนเลยจะมีหน้าออกไปข้างนอกจวนเล่า ไม่ว่าจะไปที่ใด ผู้คนล้วนพูดถึงการแต่งงานของหนิงเฉิงอ๋องทั่วบ้านทั่วเมือง” “เจ้ายอมทำลายชื่อเสียงตนเองเช่นนี้ จะคุ้มหรือ” ต้วนเหม่ยหลิงเทผงชาลงในถ้วยแล้วคนด้วยแปรงสั้นกลมวนไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป ไอความร้อนจากกาน้ำชาที่กำลังถูกเปิดฝา ทำให้ใบหน้างามของเซียวหว่านผงะออกก่อนจะโบกมือไล่ไอนั้น “ข้าต้องหาทางเอาอ๋องหยางคืนมา”“เจ้าปล่อยข่าวว่าเศร้าโศกเสียใจจนล้มเจ็บ เขาก็ยังไม่มาเยี่ยม แล้วเจ้าจะหาวิธีใดเรียกร้องความสนใจจากเขาได้เล่า” เซียวหว่านมองสหายที่กำลังยื่นถ้วยชาที่ชงเสร็จมาตรงหน้า “ที่เขาไม่ได้มาเยี่ยมเป็นเพราะหยางไท่เฟยอาการไม่สู้ดี แต่ข้าเชื่อว่าเขาก็ต้องรู้สึกผิดกั
Mehr lesen
8 ติดค้างน้ำใจ
“ระหว่างเรา เอ่อ....เป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า” เขาเอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋องเป็นคนกตัญญูย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อไท่เฟยอยู่แล้วเจ้าค่ะ อย่าได้โทษตนเองเลย เป็นข้าเองที่ไร้วาสนา” “ความจริงเรื่องระหว่างเรา ข้าก็ยินดีจะทำตามที่ท่านพ่อท่านแม่ต้องการ เพียงแต่...เจ้าก็เห็นแล้วว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเหตุสุดวิสัย” “ข้าทราบเจ้าค่ะว่าท่านอ๋องแต่งงานเพราะความจำเป็น” ใบหน้างดงามของเซียวหว่านหม่นเศร้า ท่าทางของนางช่างดูอ่อนแอบอบบางนักหยางหลีเหว่ยได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ เขาไม่อาจจะเข้าไปปลอบโยนนางได้เพราะต่างฝ่ายต่างมีคู่แล้ว เขาเองก็ต้องให้เกียรติตนเองและต้องระวังชื่อเสียงของนางด้วย “เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ข้าต้องขอโทษที่ทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเสียหาย” เซียวหว่านเงยหน้าขึ้น “ข้าเองก็จำเป็นเช่นกันเจ้าค่ะ คนทั้งเมืองหลวงพากันพูดเรื่องที่ท่านอ๋องจะแต่งงานกับคุณหนูรองหลี่ ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ท่านพ่อกับท่านแม่ก็พลอยทุกข์ใจไปด้วย ช่วงนั้นคุณชายซางมาขอหมั้นพอดี ท่านพ่อของข้าเห็นว่าเป็นหนทางจะปิดปากผู้คนเอาไว้ได้จึงบีบบังคับให้ข้ารับหมั้นเขาเจ้าค่ะ” หยางหลีเหว
Mehr lesen
9 สหายเก่า
ในตอนที่หยางหลีเหว่ยตกลงแต่งงานกับหลี่หยวนหยวน เขามิได้ใส่ใจจะมาอธิบายกับเซียวหว่านเพราะระหว่างนางกับเขายังไม่มีการพูดจาอย่างจริงจังของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ตัวเขากับนางแม้จะเห็นกันแต่เยาว์วัย ทว่ามิได้สนิทสนมกันนักในตอนที่มารดาบอกหยางหลีเหว่ยว่าต้องการให้เขาหมั้นหมายกับเซียวหว่าน เขาคิดจะลองทำความรู้จักกับนางดูก่อนจึงพยายามไปตามงานเลี้ยงน้ำชาเพื่อจะได้คุยกับนาง แต่ทุกครั้งเข้าร่วมงาน กลับเจอหลี่หยวนหยวนมาคอยขัดขวาง ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองจึงไม่คืบหน้า สุดท้ายเมื่อมารดาต้องการยาโดยเร่งด่วน เขาจึงตอบตกลงแต่งงานตามเงื่อนไขของท่านป๋อหลี่โดยไม่ลังเลสิบวันต่อมา เขาก็กลายเป็นสามีของหลี่หยวนหยวน ไม่นานก็ได้ข่าวว่าเซียวหว่านรับหมั้นผู้อื่นไปแล้ว ที่เขารับนัดนางในครั้งนี้ก็เพราะต้องการมาขอโทษนางต่อหน้าที่ทำให้นางต้องรอเขาเก้อ กลายเป็นตัวตลกในสายตาของกลุ่มคนที่ซุบซิบนินทาเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางเมื่อได้พบกันซึ่งหน้าและขอโทษเซียวหว่านด้วยท่าทีจริงใจแล้ว หยางหลีเหว่ยก็รู้สึกสบายใจขึ้น “ข้าหวังว่าคุณหนูสามจะมีชีวิตที่มีความสุข”นางยิ้มเศร้า “ข้าเองก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่หากวันหน้า
Mehr lesen
10 เบื้องหลังงานแต่ง
หยางหลีเหว่ยที่กำลังตอบจดหมายขุนนางที่ดูแลเมืองรีบวางพู่กันสาวเท้าออกจากห้องตำราไปยังเรือนมารดาด้วยความยินดี หยางไท่เฟยเห็นหน้าบุตรชายก็ร้องขึ้น “หลีเหว่ย เจ้าดูสิ แม่หายดีแล้ว” “ท่านแม่ ท่านเป็นปกติแล้วจริงๆ ด้วย” ชายหนุ่มเดินไปประคองมารดาลงนั่งที่เตียง “ท่านแม่อย่าเพิ่งเดินมากเลยขอรับ ให้หมอมาตรวจให้ละเอียดเสียก่อน” “แต่ว่าแม่รู้สึกว่าทั่วร่างกายคล้ายกับมีกำลังคืนมาดังเดิมแล้ว ไม่สิ ดูเหมือนจะแข็งแรงกว่าเดิมด้วย” “หากว่าท่านดีขึ้นจริงๆ เราจะได้กลับเฉินม่ายกันขอรับ” “มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือ” “เกิดเหตุดินถล่มแถวตำบลหยินซาน ขุนนางท้องถิ่นหนังสือร้องเรียนมา ข้าสั่งให้คนไปดูแลเบื้องต้นแล้ว เมื่อวานเขียนฎีกาขึ้นถวายฮ่องเต้ พระองค์ทรงอนุญาตให้ข้ากลับเฉินม่ายแล้วขอรับ” หยางไท่เฟยฟังแล้วรู้สึกกังวลแทนบุตรชาย การดูแลราษฎรเป็นงานหลักของเขา หากว่าชักช้าเกิดเหตุร้ายกับชาวบ้าน เขาก็ยากจะปฏิเสธความรับผิดชอบครั้งนี้ที่ต้องเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงกว่าครึ่งปีก็เพราะกองกำลังเมืองเฉินม่ายที่อยู่ในความดูแลของหยางหลีเว่ยมีจำนวนมากขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status