All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 241 - Chapter 250

เด็กแซ่หยางทั้งสองพาหูเหลียนฮวาลอยไปถึงหลังคาของเรือนที่อยู่ห่างจากรถม้าไม่ไกลนัก พอยืนได้มั่นคงแล้ว หยางหลิวเหว่ยก็ยิ้มกว้างมองดูการต่อสู้ด้านล่างที่ใกล้จะยุติลง พวกเขาได้เห็นตอนที่มารดากำลังแทงกระบี่ลงไปบนต้นขาของหมิ่นฮุยพอดี “เฮ้! ท่านแม่ชนะแล้ว” หยางหลิวเหว่ยยกมือข้างที่ถือกระบี่ขึ้นพร้อมกับร้องสุดเสียง หยางเยี่ยนฟางยิ้มกว้าง เด็กหญิงตะโกนออกมาเสียงดัง “ท่านแม่! ท่านแม่ชนะแล้ว!” “เจ้าค่ะ พระชายาเก่งจริงๆ” หูเหลียนฮวาพึมพำออกมา ซื่อจื่อน้อยเหลือบไปเห็นอาจารย์ชิวของตนแทงศัตรูคนสุดท้ายล้มลงก็หันไปบอกพี่สาว “พี่หญิง อาจารย์ของเราจัดการพวกมาใหม่จนหมดแล้ว วันหน้าเราสองพี่น้องต้องกลายเป็นจอมยุทธ์ผู้ไร้เทียมทานอย่างแน่นอน” หยางเยี่ยนฟางอมยิ้ม “ถึงกระนั้น ข้าก็ไม่อยากต่อสู้เพียงลำพังหรอกนะ เจ้าไม่เห็นหรือว่าถ้าเรามีพรรคพวกที่เป็นยอดฝีมือเยอะๆ เราจะเหนื่อยน้อย” “จริงของท่าน” เด็กชายพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าเช่นนั้น วันหน้าข้าจะคบสหายชาวยุทธ์ที่ฝีมือร้ายกาจมากๆ หากเกิดเรื่องขึ้นจะได้จัดการได้โดยง่าย” หยางเยี่ยนฟางมอ

สงครามที่เมืองหน้าด่านดำเนินต่อเนื่องมาหลายเดือน ราษฎรละแวกนั้นต่างพากันได้รับความเดือดร้อนต้องอพยพโยกย้ายออกจากบ้านเรือนของตนเองไปหาที่พึ่งพิงอื่น คนนับหมื่นเดินทางเข้ามาอาศัยใกล้เมืองหลวง ขุนนางที่ดูแลอำเภอที่เป็นทางผ่านยื่นฎีกาเข้าวังหลวงอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต้องการเสบียงไปแจกจ่ายผู้ประสบภัยสงคราม “หลิวกงกง เจิ้นสั่งการให้นำเสบียงออกไปแจกจ่ายราษฎรเป็นจำนวนมาก ยังไม่พออีกหรือ” “ฝ่าบาท พวกขุนนางพากันมารอเข้าเฝ้าเต็มท้องพระโรงแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” “เจ้าคนพวกนี้ ดีแต่มากดดันเจิ้น ไม่รู้จักช่วยหาทรัพย์สินมาเติมท้องพระคลังเสียบ้าง นี่ก็แจกจ่ายหมดไปไม่น้อยแล้ว” โจวฮ่องเต้สะบัดชายพระภูษาแล้วเสด็จออกไปพบขุนนางที่รออยู่ นึกหงุดหงิดพระทัยที่สกุลหยางเอาชนะศึกอ๋องฉู่ไม่ได้เสียที เจ้ากรมคลังสีหน้าไม่สู้ดี เงินทองในท้องพระคลังก่อนหน้านี้มิได้มีมากนัก ฮ่องเต้โจวจื่ออี้ขึ้นมารับตำแหน่งต่อจากอดีตฮ่องเต้ก็มิได้คิดจะสร้างความมั่งคั่งให้แก่แว่นแคว้น จะว่าไปทรงมิได้มีพระปรีชาสามารถด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ หากว่าอดีตฮ่องเต้ยังทรงมีพระชนม์ชีพฐานะของแคว้นน่าจ

รองผู้บัญชาการสำนักมือปราบเมืองหลวงมีสีหน้าหนักใจ “ต่อให้ข้าจะมีตราพยัคฆ์คำราม ทว่าไม่คุ้นเคยกับข้าราชบริพารในวังหลวง กว่าจะควานหาตัวร้ายพบ ไม่แน่ว่าจะนานเกินไปหรือไม่” หยางหลิวเหว่ยที่ยืนเกาะขาน้าชายเงยหน้าฟังเรื่องทั้งหมดอย่างตั้งใจ รีบเอ่ย“ท่านน้า ข้ากับพี่หญิงอยู่ในวังหลวงมานาน พวกเราเข้านอกออกในมาทุกตำหนัก หากว่าเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยงที่เคยทำงานตั้งแต่ข้าสองคนยังมีชีวิตอยู่ พวกเราล้วนรู้จักและคุ้นเคยทั้งสิ้น หากท่านพาพวกเราเข้าไปด้วย พวกเราจะช่วยท่านสืบเสาะเรื่องนี้ได้” หนานกงโจวมองดูหลานชายผู้มีอดีตชาติเป็นฮ่องเต้แล้วเห็นด้วย “จริงด้วย! ข้าลืมไปได้อย่างไรว่าหลานข้าสองคนเคยอยู่ที่นั่น ข้าเพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่นาน ขุนนางในวังล้วนไม่คุ้นเคย หากมีคนที่รู้ตื้นลึกหน้าบางอยู่เคียงข้างคอยช่วยเหลือนับว่าดียิ่ง”“หนานกงโจวเจ้าต้องเข้าไปสืบคดีจะนำเอาเด็กทั้งสองเข้าไปในวังหลวงได้อย่างไร” หลี่หยวนหยวนมองหน้าน้องชายต่างแซ่ด้วยความหนักอกหนักใจ“นั่นสิ!” หนานกงโจวก็มีสีหน้าไม่ต่างกันขณะที่คนทั้งสี่กำลังขบคิดหาวิธีนำคู่แฝดเข้าไปในวังหลวง หลิวกงกงก็นำเอากระแสรับสั่งจาก

ขันทีที่นำนมแพะมามอบให้ ยังคงยืนรออยู่หน้าประตูสำนักตรวจฎีกา ครั้นเห็นหนานกงโจวอุ้มหยาง ซื่อจื่อนำหน้าคนกลุ่มใหญ่ออกมาก็รีบผวาเข้าไปยืนขวาง “ใต้เท้าหนานกง พระชายาหลี่ยังมิได้เข้าเฝ้าเลย หลิวกงกงให้ข้านำทางท่าน ซื่อจื่อ และท่านหญิงไปพักที่เรือนรับรองก่อนขอรับ” “เชิญเจ้านำทางเถิด” หนานกงโจวเอ่ยเรียบๆ ในใจนึกสงสัย ฮ่องเต้ส่งคนไปเชิญหลี่หยวนหยวนเข้าวังหลวง แต่ครั้นมาถึงกลับให้นางต้องรอ ไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องอื่นด้วย ยามนั้นบ่ายคล้อย ขันทีสองคนนำเอาอาหารมาส่งให้กับหนานกงโจวและผู้ติดตาม คนทั้งหมดยังไม่ได้รับประทานมื้อกลางวัน ทุกคนจึงตกอยู่ในอาการหิวโหย “พวกเจ้าสองคนไปกินก่อนเถิด ข้าจะดูแลซื่อจื่อกับท่านหญิงไว้ก่อน เจ้าอิ่มแล้วค่อยมาดูแลต่อ” “เจ้าค่ะ” หูเหมยกุ้ยรับคำ นางยกมือขึ้นลูบท้องเบาๆ เข้ามาในวังหลวงไม่เห็นจะสบายอย่างที่คิด มื้อกลางวันกว่าจะได้กินผ่านไปร่วมสองชั่วยาม หูเหลียนฮวาเห็นอาหารบนโต๊ะก็ยิ้มกว้าง นางรีบหยิบตะเกียบกับถ้วยข้าวขึ้นมา “วาสนาปากของข้าเสียจริง วันนี้จะได้ลิ้มรสอาหารในวัง” มือปราบที่นั่งร่ว

นางกำนัลทั้งสามถึงกับผงะ หันไปสบตากัน แม้พวกนางจะรู้ว่ากฎของการคุยเรื่องซุบซิบในวังหลวงมีโทษโบย แต่ลับหลังหมัวมัวผู้คุมกฎ ไม่มีนางกำนัลคนใดไม่เคยคุยเรื่องลับๆ ในวังให้กันฟัง ยิ่งการนินทาผู้มีอำนาจในวังอย่างหลิวกงกงในเรื่องน่าหวาดกลัวเช่นนี้ หากคนผู้นั้นทราบเข้า เกรงว่าพวกตนจะถูกโบยจนสิ้นใจ “เหตุใดมองข้าเช่นนั้น พวกเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ” “ไม่ๆ” นางกำนัลทั้งสามส่ายหน้า “ไม่ใช่ข้าไม่เชื่อเจ้านะ เสี่ยวหว่าน แต่ว่าสิ่งที่เจ้าพูดมา พวกเราไม่ควรรับรู้เลย นี่มัน...” คนพูดกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “มันเป็นข่าวที่อันตรายมากเลยทีเดียว หากว่าหลิวกงกงได้ยินเรื่องนี้เข้า เห็นทีหัวพวกเราคงถูกโบยจนตาย” หลี่หยวนหยวนยกยิ้มมุมปาก “แค่พวกเจ้าไม่เปิดปาก ข้าย่อมไม่พูดอย่างแน่นอน เจ้าทุกคนพูดได้ดี ถูกใจข้ามากเลยทีเดียว ล้วนเป็นข่าวสำคัญด้วยกันทั้งนั้น” “เดี๋ยวก่อนพระชายา! ยังเหลือข้าน้อยอีกคนหนึ่งนะเจ้าคะ” “อืม...ข้าลืมไป เจ้ามีเรื่องใดน่าสนใจก็เล่ามาเถิด” นางกำนัลคนสุดท้ายยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าน้อยได้ยินนางกำนัลตำหนักต้วนเฟยคุยกันว่าที่ฝ่