《ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง》全部章節：第 281 章 - 第 290 章

การวินิจฉัยพระศพขององค์ชายโจวลีซินถูกทำอย่างละเอียดและมีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร จากนั้นก็ดำเนินพิธีฝังพระศพอย่างสมพระเกียรติโจวฮ่องเต้สั่งการให้องครักษ์ลับของตนออกไปจับตามองผู้ที่เกี่ยวข้อง “พวกเจ้าไปเฝ้าทั้งฮองเฮา กุ้ยเฟย และเฟย ให้เจิ้นที แอบฟังนางพูดคุยให้ถี่ถ้วน เจิ้นว่าพวกนางจะต้องหลุดความจริงออกมาเป็นแน่” “พ่ะย่ะค่ะ” การสืบสวนคดีผ่านไปสองวัน องครักษ์ลับผู้หนึ่งก็กลับมายอบกายรายงานผลกับโจวฮ่องเต้ “ดี! เจิ้นคิดไว้แล้วไม่มีผิด เช่นนั้น เจ้าก็ไปส่งร่องรอยคนขายยานั่นให้กับหนานกงโจวที เจิ้นจะได้ดับความจองหองพองขนของสกุลอู๋ลงได้เสียที” หลี่หยวนหยวนและเด็กฝาแฝดทั้งสองไปเยี่ยมหนานกงโจวที่สำนักมือปราบก็เห็นเขามีสีหน้ายุ่งยากใจ เด็กชายฟังสิ่งที่หนานกงโจวเล่าให้หลี่หยวนหยวนฟังแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก “ท่านน้าวางใจเถิด ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนพยายามส่งเบาะแสมาถึงท่านอย่างแน่นอน” หนานกงโจวหันไปมองหลานชายตัวน้อยแล้วเลิกคิ้ว “เพราะเหตุใดหรือ” เด็กชายกระโดดลงจากเก้าอี้ที่เขานั่ง ลงไปเดินเอามือไพล่หลังแล้

หลี่หยวนหยวนเอียงหน้ามามองหนานกงโจว “เจ้ารอบคอบดีมาก ไม่เสียแรงที่ข้าลำบากส่งคนไปควานหาในตลาดผี” “ไม่รอบคอบได้อย่างไร ยุคโบราณนี้ยาพิษยุบยั่บไปหมด ขืนข้าไม่ระวังถูกพิษไปล่ะก็ ซวยตาย” นางบ่นพึมพำ หนานกงโจวย่นหัวคิ้วพยักหน้ารับผ้าตรวจสอบพิษผืนนี้หลี่หยวนหยวนให้พ่อบ้านในจวนที่เคยเป็นพ่อค้าจิ้งหรีดปีกทองในตลาดผีเป็นคนไปหาซื้อมาเพื่อมอบให้กับน้องชายเอาไว้ใช้ และแน่นอนว่า...ของประหลาดเช่นนี้มีขายในตลาดผีเท่านั้น หนานกงโจวเก็บผ้าตรวจพิษแล้วดึงลูกเกาทัณฑ์ออกจากเสาไม้ คลี่กระดาษที่พันอยู่รอบก้านเกาทัณฑ์ออกมาอ่าน พลันคิ้วที่ย่นเข้าหากันของเขาก็คลายออก ชายหนุ่มก้มลงมองหลานชาย “สวรรค์ส่งเบาะแสมาให้จริงๆ ด้วย เจ้าพูดถูก” “เขียนว่าอย่างไรบ้าง ท่านน้า” “บอกตำแหน่งซ่อนตัวของคนขายยาพิษผู้นั้น อยู่ตลาดตะวันตก ข้าต้องรีบไปแล้ว พวกเจ้าสามคนกลับจวนเองก็แล้วกัน” หนานกงโจวแจ้งแล้วก็ผลุนผลันจากไป เด็กชายมองดูลูกเกาทัณฑ์นิ่งอึดใจหนึ่ง “หัวลูกเกาทัณฑ์นี่ถูกหลอมเป็นพิเศษ เป็นของที่องครักษ์ลับใช้อย่างแน่นอน” หลี่หยวนหยวนล

อู๋ฮองเฮาเผลอเกร็งมือที่ประสานกันแน่นขึ้น สายตาเคร่งเครียด เหลือบมองซางกงกงด้วยความหวาดหวั่น “กระหม่อม...” เสียงของซางกงกงขาดหายไปในลำคอ ศีรษะที่ก้มอยู่นั้นเอียงข้างขึ้นเหลือบมองอู๋ฮองเฮา ก่อนคิดจะลุกขึ้นพุ่งชนเสาท้องพระโรง “หยุดนะ!” หลี่หยวนหยวนอยู่ใกล้ซางกงกงมากกว่า นางกระโจนไปกระชากคอเสื้อของขันทีอาวุโสแล้วไว้ “เจ้าคิดจะตายหนีความผิดอย่างนั้นรึ!” หนานกงโจวพุ่งเข้ามาใช้มือบีบคอซางกงกงเอาไว้ หลี่หยวนหยวนยังไม่วางใจ กระชากดึงข้อมือทั้งสองข้างของซางกงกงไพล่ไปด้านหลัง “ใต้เท้าหนานกง เจ้าคิดจะทำสิ่งใด!” อู๋ฮองเฮาร้องขึ้นสายตาของซางกงกงเหลือบมองไปยังอู๋ฮองเฮาอย่างหวาดกลัว เขารับใช้นางมานานรู้นิสัยเบื้องลึกของนางดี “ซางกงกงเจ้าไม่กล้าพูดเพราะมีคนบีบบังคับเจ้าให้ทำเรื่องนี้ใช่หรือไม่ การปลงพระชนม์องค์ชายไม่มีประโยชน์อันใดกับเจ้า” หนานกงโจวร้องขึ้น โจวฮ่องเต้ทรงลุกขึ้น ปลายพระดรรชนีชี้มาทางซางกงกง “หากเจ้าไม่พูด เจิ้นจะให้คนเฉือนเนื้อของเจ้าทีละชิ้นจนกว่าเจ้าจะสารภาพ” คราวนี้ซางกงกงตื่นตะลึง คนที่จะถูกลงโทษอย่า

หนานกงโจวนำมือปราบหลายร้อยนายไปล้อมจวนสกุลอู๋ ฉินกงกงถือพระราชโองการมาด้วยตนเอง เมื่อคนในจวนถูกต้อนออกมาคุกเข่าที่ลานกลางเรือนแล้วก็เริ่มประกาศ “ด้วยโองการแห่งฟ้า อู๋กั๋วกงเจ้ากรมมหาดไทรับสินบนขายตำแหน่งขุนนางและแอบกักตุนข้าวสารในยามเกิดศึกสงคราม ค้าขายเอาเปรียบราษฎร จึงให้ลงโทษตามกฎหมายแคว้นต้าหลง ถอนออกจากตำแหน่ง รับโทษประหารชีวิต ริบจวนและทรัพย์ทั้งหมด เนรเทศทั้งครอบครัวไปยังชายแดน จบพระราชโองการ” บิดาของอู๋ฮองเฮาฟังคำประกาศของรองผู้บัญชาการหนานกงจบก็ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เสียงร่ำไห้ของอนุภรรยา ลูกๆ ที่เกิดจากอนุภรรยา รวมทั้งบ่าวรับใช้ทั้งหลายดังระงมอู๋กั๋วกงเงยหน้าขึ้นมองฉินกงกง “เหตุใดฝ่าบาทจึงได้ทำกับผู้จงรักภักดีเยี่ยงนี้ สกุลอู๋มีส่วนช่วยให้อำนาจในราชสำนักมั่นคง ไม่ควรคิดถอนรากถอนโคนถึงเพียงนี้”ฉินกงกงยิ้มเย็น “อู๋กั๋วกง รากฐานสกุลอู๋แผ่ไปทั่วราชสำนัก คนที่ท่านผลักดันขึ้นมาเป็นขุนนางมีมากมาย น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ไม่ได้มาด้วยความสามารถ ฮองเฮาเองก็ไม่อาจทรงพระครรภ์ได้แล้ว แต่น่าเสียดายที่พระองค์มิได้อยู่อย่างสงบ หากแต่กลับลอบปลงพระชนม์องค์ชาย

เด็กชายตัวน้อยลุกขึ้นยืน ผายมือสองข้างออก “ยินดีต้อนรับท่านน้าโจวเข้าสู่สกุลหยาง” ทุกคนมองอดีตฮ่องเต้ที่อยู่ในร่างของเด็กชายตัวน้อยกำลังทำท่าทางคล้ายผู้ใหญ่แต่ดูแล้วน่ารักน่าชังก็พากันหัวเราะ ซื่อจื่อตัวน้อยชักสีหน้า “นี่พวกท่าน! อย่ามาหัวเราะข้านะ อันที่จริงข้าสมควรเป็นผู้นำตระกูลหยางในตอนนี้ด้วยซ้ำไป” แม่ทัพใหญ่หยางอมยิ้ม “ได้ๆ ข้ายกให้หลิวเหว่ยเป็นผู้นำตระกูลแทนข้าเลยก็แล้วกัน แต่น่าเสียดายที่เปิดศาลบรรพชนประกาศเรื่องนี้ไม่ได้” “ท่านปู่! อย่ามาล้อข้า เอาไว้ข้าสวมกวานเมื่อใด ข้าจะบีบบังคับให้ท่านเปิดศาลบรรพชนสละตำแหน่งผู้นำตระกูลให้ข้า” เด็กชายประกาศ “ได้ๆ ปู่เชื่อฟังเจ้า” หยางข่ายผงกศีรษะรับ หลี่หยวนหยวนมองเด็กชายที่ยืนเอามือไพล่หลัง ยามนี้หยางหลิวเหว่ยรูปร่างอวบขึ้น แก้มยุ้ยดูน่ารักน่าชังนัก “ลูกแม่ ที่เจ้าพูดเช่นนี้เพราะคิดการณ์ใหญ่อยู่ใช่หรือไม่” เด็กชายสีหน้าเคร่งขรึม สองมือไพล่หลัง “ถูกต้อง ตอนนี้บารมีสกุลหยางเกินหน้าเกินตาฮ่องเต้ไปแล้ว เห็นที โจวจื่ออี้จะต้องหาทางกำจัดพวกเราให้เร็วที่สุด” ข้อสันน