All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 21 - Chapter 30

บ่ายวันนั้น หยางหลีเหว่ยขี่ม้านำขบวนรถม้าห้าคันออกจากจวนอ๋อง ยังไม่ทันจะถึงประตูเมือง เซียวหว่านในชุดสีส้มงดงามก็มายืนอยู่ข้างทางอย่างโดดเด่น ด้านหลังมีสาวใช้สี่คนยืนกุมมือเฝ้าคอยดูแล ลมพัดชายกระโปรงของนางพลิ้วไสว ใบหน้านั้นถูกแต่งไว้อย่างประณีตนางดักรอขบวนของอ๋องหยางอยู่ราวครึ่งชั่วยามแล้ว สายตาสอดส่ายมองหาบุรุษรูปงามบนหลังม้าหยางหลีเหว่ยในชุดดำปักลายอินทรีสีเทาสง่างามและดูทะมัดทะแมง ในยามเดินทางเขามักจะเตรียมพร้อม ในตัวซ่อนอาวุธเอาไว้หลายแห่ง ชายหนุ่มมองดูโฉมสะคราญ ที่ยืนอยู่ข้างทางแล้วยกยิ้มมุมปากอ๋องหยางหยุดม้าตรงหน้าเซียวหว่าน เขาไม่ยอมลงจากหลังม้าแต่ก้มหน้าลงไปมองนาง “เจ้ามารอส่งข้าหรือ” “เจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าท่านกับไท่เฟยจะเดินทางไกลจึงได้เป็นห่วง หวังว่าท่านจะเดินทางปลอดภัย” หยางหลีเหว่ยพยักหน้ารับ หากเขาลงจากหลังม้าไปคุยกับนาง ผู้คนในเมืองหลวงก็คงเก็บไปลือกันว่าเขากับเซียวหว่านเป็นคู่รักที่ถูกแย่งชิงวาสนาจนต้องมาร่ำลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ พอนึกถึงถ้อยคำของคนขายเบื้องหลังข่าวลือที่ได้ฟังในตลาดผีเมื่อคืนก่อน ชายหนุ่มก็หน้าตึงขึ้นมา

“อ๊า!” คนร้ายที่กระโจนเข้ามาถูกยิงเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายอย่างแม่นยำ มือที่ถือกระบี่ถึงกับกุมเอาไว้ไม่อยู่ เคร้ง! กระบี่คนผู้นั้นหล่นลงพื้น จังหวะเดียวกัน กุนซือเฉาก็ใช้กระบี่แทงเข้าด้านหลัง ฉึก! คนร้ายตาเหลือกลาน ล้มลงไปข้างหน้าในท่าคล้ายกำลังคารวะพระชายาด้วยการโขกศีรษะกับพื้น สาวใช้ทั้งสามกรีดร้องออกมาพร้อมกันจนหลี่หยวนหยวนสะดุ้ง “หวางเฟย ท่านบาดเจ็บหรือไม่” เฉาเฟิงร้องขึ้น “ไม่ต้องห่วง ข้าสบายดี เจ้ารีบช่วยพวกเขาต่อสู้เร็วเถอะ” หลี่หยวนหยวนหันไปมองด้านหลัง องครักษ์สี่คนกำลังถูกคนร้ายล้อมเอาไว้ “หวางเฟย ดูแลตัวเองด้วย” กุนซือหนุ่มรีบผละไปหลี่หยวนหยวนกับสาวใช้สองคนรีบยิงอาวุธลับต่อทันที พวกนางกำจัดคนร้ายไปได้อีกสามคน บัดนี้เหลือคนร้ายเก้าคน นับว่าสูสีกับฝ่ายองครักษ์ที่มีห้าคนแล้ว “ให้ข้าช่วยอีกคนก็แล้วกันเจ้าค่ะ” ซุนมามาที่เริ่มหายตกใจกลัวมายืนอยู่ข้างหลี่หยวนหยวน “ถ้าอย่างนั้นช่วยกันยิงคนที่อยู่ห่างจากกลุ่มที่ต่อสู้อยู่ก็แล้วกัน” หลี่หยวนหยวนชี้เป้าหมาย สตรีทั้งสี่ช่วยกันยิงอาวุธลับใส่ค

“ท่านอ๋องสั่งให้องครักษ์หยกทมิฬทั้งหมดตามคนที่ถูกจับได้ครั้งก่อนไปเจ้าค่ะ” ไป๋เยว่กลืนน้ำลายก่อนเอ่ยต่อ “ได้ยินว่าสังหารจนเหลือแค่หัวหน้าโจรคนเดียวก็เลยจับกลับมาเจ้าค่ะ” หลี่หยวนหยวนยิ้มเฝื่อน ตั้งแต่ทะลุมิติมายังที่แห่งนี้ นางต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้และคนตายอยู่บ่อยครั้ง ‘ในละครกับนิยายก็มีแต่พวกหมอทะลุมิติกันถึงจะเหมาะไม่ใช่เหรอ มาปุ๊บก็ช่วยรักษาพระเอกงี้ รักษาโรคให้คนสำคัญงี้ สวรรค์เอาฉันมาทำไมกันนะ’ ตอนที่คนร้ายกลุ่มนั้นโผล่มาชี้ตัวต้องการลักพาตัว ใช่ว่านางจะไม่ตกใจและหวาดกลัว เพียงแต่ต้องทำใจดีสู้เสือ ต่อหน้าสาวใช้ทั้งสี่จะทำตัวขี้ขลาดไม่ได้ หากคิดจะอยู่ที่นี่ก็คงต้องทำใจให้ชิน “ท่านอ๋องทำอย่างไรกับคนผู้นั้น” “ถูกสังหารไปแล้วเจ้าค่ะ” คำตอบของไป๋เยว่ทำให้หลี่หยวนหยวนกลืนน้ำลายอีกครั้ง...ความตายของคนยุคโบราณช่างง่ายดายเหลือเกิน ไม่ต้องไต่สวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างยุคปัจจุบัน เพียงแค่ถูกฝ่ายตรงข้ามจับตัวได้ก็มีโอกาสสิ้นชีพได้ทุกเวลา “อืม ก็ดี ข้าจะได้นอนหลับสนิทเสียที” ตั้งแต่วันที่เจอคนร้ายลักพาตัวกลุ่มนั้น

ศึกคราวที่แล้ว หยางหลีเหว่ยใช้ดาบหยกทมิฬฟันหัวหน้าเผ่าหมาป่าไปหลายแผล อาการสาหัส แม่ทัพแคว้นเว่ยรีบเข้ามาช่วยและพาหลบหนี ทัพแคว้นต้าหลงได้ทีตีกระหนาบจนฝ่ายนั้นกระเจิงรองแม่ทัพสวีที่ดูแลกำลังพลในเมืองจู๋หลิงขมวดคิ้ว “บางทีหมิ่นกังอาจจะไม่ตาย ท่านอ๋องจำไม่ได้หรือว่าหัวหน้าเผ่าหมาป่าทุกรุ่นจะมีผลึกสามชีวิตอยู่ด้วย” อ๋องหยางพยักหน้ารับ ตามตำนานเล่าขานกันว่าหัวหน้าเผ่าหมาป่าที่อยู่ชายแดนทางตอนเหนือของแคว้นเว่ยครอบครองผนึกสามชีวิตและมอบตกทอดกันต่อมาหมิ่นกังซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่าคนปัจจุบันมีเรื่องเล่ากันว่าเคยตายมาแล้วหนึ่งครั้งแต่ก็ฟื้นคืนชีพกลับมาได้“หากว่าหมิ่นกังมีได้สามชีวิตจริงๆ ข้าก็คงทำให้เขาเหลือแค่หนึ่งแล้ว” หยางหลีเหว่ยเอ่ยอย่างมั่นใจในตอนที่รบพุ่งกันนั้น อ๋องหยางใช้ดาบหยกทมิฬฟันที่หน้าอกของหมิ่นกังเป็นแผลขนาดใหญ่ หากไม่มีองครักษ์หมาป่าทั้งสี่พุ่งเข้ามาช่วย เขาก็คงได้ตัดหัวคนผู้นั้นกลับมาด้วยแล้ว “พรุ่งนี้ข้าคงต้องกลับจู๋หลิงแล้วขอรับ เมื่อคืนมีข่าวเรื่องคนเผ่าหมาป่าเข้าปล้นชาวบ้าน” “ไปเถิด ข้ากลับมาคราวนี้จะวางแผนออกตรวจตราชายแดนให้ทั่วทุกแนวป้องกัน แต

“เถ้าแก่จง วันพรุ่งนี้ เตรียมอาหารเพิ่มอีกครึ่งหนึ่งของวันนี้ เราไม่ต้องขายทั้งวันหรอก” “เพราะเหตุใดหรือขอรับ” “ขายถึงช่วงเลยกลางวันนิดๆ ก็พอ ทำให้พวกเขารู้สึกว่าต้องรีบมาเพราะของจะหมด เราก็จะได้ทำงานน้อยลง ไม่ต้องเสียเวลานั่งรอขายของทั้งวัน”เถ้าแก่จงยิ้มออกมา “คุณชายหมายถึง เราเตรียมอาหารที่พอขายแค่ค่อนวันก็พอ เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกว่าต้องรีบมาซื้อ อย่างนั้นหรือขอรับ”หลี่หยวนหยวนพยักหน้า “ใช่ นี่เป็นการจัดการเวลาให้มีประสิทธิภาพ”“ประสิทธิภาพ คืออันใดหรือขอรับ” เถ้าแก่จงขมวดคิ้ว คำพูดของคุณชายหลี่ช่างประหลาดเหลือเกิน“เอ่อ...” หลี่หยวนหยวนนึกอยากจะเขกหัวตนเอง นางไม่ควรใช้คำศัพท์ที่พิสดารเหล่านี้กับคนยุคโบราณ “ข้าพพูดผิดน่ะ หมายถึงว่าเราต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า เพราะทุกคนต้องตื่นเช้ามืดเพื่อมาเตรียมของขายแล้ว หากให้ทำงานจนเย็นย่ำค่ำมืดจะเหนื่อยเกินไป ต้องเผื่อเวลาให้ทุกคนไปพักผ่อนให้เต็มที่”“จริงขอรับ ที่ผ่านมา ข้าเฝ้าร้านตั้งแต่เช้าจรดเย็น กว่าจะได้กลับบ้านก็มืดค่ำ แทบจะไม่ได้อยู่กับครอบครัวจนบุตรสาวกับภรรยาบ่นแล้วบ่นอีกไ คุณชายหลี่รูปงามคลี่ยิ้ม “อาหารร้า