All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 51 - Chapter 60

กุนซือหนุ่มนิ่งไปชั่วอึดใจ “จริงด้วย ท่านอ๋องเพิ่งจับกุมคนของเผ่าหมาป่ามา และเจ้าเด็กหนุ่มนั้นก็หนีไปได้ด้วย” “ถึงหนานกงมี่จะถูกจับไปแต่รองผู้บัญชาการหนานกงก็ตามไปช่วยแล้ว ด้วยฝีมือของเขาข้าเชื่อว่าเขาสามารถช่วยนางได้แน่” อ๋องหยางเรียกให้ทหารรับใช้ผู้หนึ่งเอาเครื่องเขียนเข้ามา เขาลงมือเขียนจดหมายอย่างรวดเร็วและใส่ซองส่งให้เฉาเฟิง “เจ้าสั่งม้าเร็วร้อยลี้ที่นี่ไปส่งจดหมายให้รองแม่ทัพสวีให้ข้าที” เฉาเฟิงเชื่อในการตัดสินใจของหยางหลีเหว่ย เขาเองก็รอดชีวิตมาได้หลายคราวเพราะอ๋องหยางมีสัญชาตญาณในการต่อสู้อันดีเยี่ยม เขารับจดหมายนั้นแล้วรีบไปจัดการตามคำสั่ง สองเค่อต่อมา ม้าเร็วร้อยลี้จากค่ายทหารเมืองเฉินม่ายก็มาถึง พอได้รับสาส์นลับแล้ว หยางหลีเหว่ยก็ยื่นให้กับเฉาเฟิงได้อ่าน กุนซือหนุ่มถึงกับตะลึง “พวกมันกล้าปล้นคุกใต้ดินในค่าย กล้าเกินไปแล้ว!” “กุนซือเฉา สั่งทุกคนไปกระจายตัวตามล่าโจรปล้นคุกให้เจอ ข้าเกรงว่าครั้งนี้หมิ่นฮุยน่าจะมาด้วยตนเอง” เฉาเฟิงตัวแข็งทื่อ เขาจำได้ว่าผู้นำเผ่าหมาป่านามหมิ่นฮุยผู้นั้นมักจะสวมหน้ากากที่ทำหน้าหนังห

หยางหลีเหว่ยพุ่งเข้าไปในซุ้มประตูพร้อมกับดาบหยกทมิฬ ครั้นมองเห็นเฉาเฟิงกำลังต่อสู้อยู่กับหมิ่นชุนก็วางใจ วรยุทธ์ของกุนซือหนุ่มผู้นี้เป็นรองเขาอยู่ไม่มาก เขาสั่งเอาไว้แล้วว่าให้เฉาเฟิงจับกุมเด็กหนุ่มที่ปล่อยไปครั้งที่แล้วให้ได้ เด็กหนุ่มผู้นี้เก่งกาจกว่าที่คิด เสแสร้งให้ของเขาเฆี่ยนจนบาดเจ็บ ทำตัวหวาดกลัวทั้งๆ ที่กำลังพยายามจดจำทุกสิ่งในคุกใต้ดิน ทำทีสารภาพออกมาสิ่งที่เด็กหนุ่มผู้นี้เอ่ย เขาเคยสืบมาแล้วทั้งสิ้น อ๋องหยางดูออกว่านี่คือเล่ห์เหลี่ยมที่หลอกให้ตายใจ เขาจึงแสร้งให้ปล่อยเด็กหนุ่มคนนี้ออกไป แล้วส่งองครักษ์ไปสะกดรอยมิคาดว่า...เด็กหนุ่มผู้นี้จะหลบหนีการสะกดรอยขององครักษ์หยกทมิฬได้ แสดงว่าฝีมือของเขาย่อมไม่ธรรมดา และบัดนี้ก็ยังพาคนย้อนกลับมาชิงตัวนักโทษจากคุกใต้ดิน นับว่าเป็นคนใจกล้าไม่เบา “บ่าวไพร่เป็นอย่างไรบ้าง” อ๋องหยางเอ่ยถามเมื่อเห็นเจิ้งตู้วิ่งออกมาจากในเรือน “ทุกคนถูกม่านนิทราทำให้สิ้นสติ ไม่มีคนบาดเจ็บ ข้าให้ปลุกพวกเขาขึ้นมาแล้วขอรับ” “เจ้าไปช่วยเฉาเฟิงจับเจ้าหนุ่มเสี่ยวชุนให้ได้ ลากมันกลับไปคุกมืด” “ขอรับ!”

หลี่หยวนหยวนเงยหน้าขึ้น “เลิกพูดเรื่องอดีตเถิด ข้าหย่าให้ท่านแล้ว ผ่านหนึ่งปีนี้ไป ข้าก็จะกลับเมืองหลวง เริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้อื่น” “หลี่หยวนหยวน!” “ข้าจำชื่อตนเองได้ ไม่ต้องเรียกหรอก” นางยิ้มน้อยๆ “หรือท่านคิดว่าหลังจากที่ข้าหย่ากับท่านแล้ว จะต้องครองตัวเป็นสตรีที่ถูกสามีทิ้ง สงบเสงี่ยมอยู่แต่ในเรือนกันเล่า” “เจ้าจะแต่งงานใหม่ไม่ได้ จนกว่าข้าจะอนุญาต” “ท่านอ๋อง กฎหมายแคว้นต้าหลงเขียนเอาไว้ชัดเจนว่าหากสตรีใดหย่าขาดแล้ว ย่อมมีสิทธิ์จะแต่งงานใหม่ได้ ท่านไม่เคยอ่านหรือไร” “แต่ข้าเป็นอ๋อง หากว่าเจ้าแต่งงานกับคนที่ไม่คู่ควร ย่อมจะเสียหายมาถึงข้า” หลี่หยวนหยวนสะบัดมือของนางออกจากการเกาะกุมอย่างแรง หยางหลีเหว่ยใช้กำลังดึงเอาไว้ ขณะนั้นอาการวิงเวียนศีรษะกำเริบเฉียบพลันทำให้ร่างของนางโงนเงน คล้ายจะล้มลง “เจ้าเป็นอันใดไป” อ๋องหยางรีบใช้แขนรวบเอวนางเอาไว้ หลี่หยวนหยวนเอนเข้าไปซบอกของเขา นางยกมือขึ้นทุบต้นแขนของเขาอย่างอ่อนแรง “ปล่อยข้านะ” “ปล่อยได้อย่างไรกัน เจ้าแค่จะยืนก็ไม่ไหวอยู่แล้ว” “แต่...แต

หลี่หยวนหยวนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมา “ในตอนที่ข้าถูกคนวางยาพิษ วิญญาณของข้าหลุดจากร่างไป สวรรค์จึงได้บอกทางข้า ให้ข้าทำมาค้าขายจะได้ร่ำรวย” ไป๋ซวงกับไป๋เยว่พากันตกตะลึง พวกนางคาดไม่ถึงจะมีเรื่องอัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้น “คุณหนูนับว่ามีวาสนามากเจ้าค่ะ ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าคุณหนูดูเปลี่ยนและแปลกไปกว่าเดิมมาก” เมื่อเห็นไป๋เยว่พยักหน้างึกงักว่าเข้าใจ หลี่หยวนหยวนก็รู้สึกโล่ง ‘เกือบไปแล้ว ขืนบอกว่าไม่ใช่หลี่หยวนหยวนแต่เป็นติงหยวนหยวนจากยุคปัจจุบันคงจะได้อธิบายกันอีกยาว เกิดไม่เชื่อขึ้นมาหาว่าบ้าไปอีก ยุ่งตาย!’ ครั้นปรึกษาหารือและตกลงกันเรียบร้อย เช้าวันต่อมาหลี่หยวนหยวนก็ออกไปในตำบลเพื่อหาดูร้านที่เหมาะกับการเปิดโรงน้ำชาจาเรอสาขาสอง ข้างฝ่ายหมิ่นฮุยผู้นำเผ่าหมาป่า หลังจากลักพาตัวชายารองหนานกงมี่ไปโดยเข้าใจว่าเป็นพระชายาเอกที่อ๋องหยางพามาจากเมืองหลวงก็รุดหน้าไปยังเมืองจู๋หลิง การเดินทางเป็นไปอย่างเร่งรีบ หมิ่นฮุยแวะเปลี่ยนม้าไปคราหนึ่ง คนของเผ่าหมาป่าแทรกซึมอยู่ในเมืองเฉินม่ายหลายแห่ง พวกเขามีเรือนลับที่ทางการไม

แม้ว่านางจะมิใช่น้องสาวร่วมครรภ์กับหนานกงโจว แต่พี่ชายผู้นี้ก็ให้ความเมตตากับนางเสมอมา เครื่องประดับมีค่าหลายชิ้นที่นางได้จากพี่ชายคนนี้ ทำให้หนานกงมี่เคารพรักหนานกงโจวอย่างมาก “เสี่ยวมี่! เจ้าอยู่ไหน!” หนานกงมี่ได้ยินเสียงพี่ชายร้องหา ร่างกายก็ตื่นตัวขึ้น รีบร้องตอบ “ข้าอยู่นี่! พี่โจว ข้าอยู่นี่!” ทหารเผ่าหมาป่าเห็นหน้าร้องตอบพี่ชายก็รีบใช้ผ้าอุดปากของนางทันที “เจ้าหยุดส่งเสียงได้แล้ว ไม่เช่นนั้นท่านผู้นำอาจจะโมโหถึงขั้นเอาชีวิตพี่ชายเจ้า” หนานกงโจวได้ยินเสียงร้องตอบของน้องสาวแว่วๆ แล้วก็หายไป เขาพยายามเอียงหูฟังและคาดคะเนทิศทางที่นางอยู่ คงจะมีคนกำลังจับตัวนางไว้ ร่างสูงของคนผู้หนึ่งโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ยืนจังก้าขวางเขาเอาไว้ “เจ้าเองสินะ รองผู้บัญชาการหนานกงโจว” คนตรงหน้าสวมชุดสีดำและมีผ้าปิดหน้าเอาไว้ คิ้วและตาแผ่รังสีความอำมหิตออกมาจนหนานกงโจวรู้สึกได้ เรือนร่างสูงใหญ่สูงน่าเกรงขาม นี่คงจะไม่ใช่ทหารหมาป่าธรรมดา พลันสายตาของหนานกงโจวปะทะกับดาบปลายโค้งที่คนผู้นั้นถืออยู่ ส่วนปลายของดาบมีห่วงโลหะสามห่วงห้อยอยู่