All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 31 - Chapter 40

ท่านอ๋องหนุ่มถอนหายใจ เขาเคยคิดว่าหลังจากตนเองแต่งงานกับเซียวหว่านแล้วก็จะไม่รับชายารอง จะพยายามใช้ชีวิตกับนางไปดีๆแต่หลังจากถูกมัดมือชกให้แต่งกับหลี่หยวนหยวนและยังถูกบังคับให้ดื่มยาปลุกกำหนัดสูตรลับของสกุลหลี่เพื่อร่วมเตียงกับนางแล้ว เขาก็มีแต่ความขุ่นเคืองในหัวใจ เขาตกเป็นเบี้ยล่างของสกุลหลี่ด้วยความจำเป็นแท้ๆสถานการณ์ในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่คิดว่าตนเองจำต้องรักษาความตั้งใจที่จะเป็นคู่รักยวนยางกับผู้ใดอีก ชายหนุ่มจึงได้พยักหน้า“หากว่าท่านแม่เห็นดีเห็นงาม และพวกนางยินดีแต่งเข้าจวนอ๋องก็แล้วแต่ท่านแม่เถิดขอรับ”ชายารองหลิ่วพลันนึกขึ้นได้ “ท่านอ๋อง จะไม่บอกกล่าวหวางเฟยสักหน่อยหรือ ถึงอย่างไรนางก็เป็นภรรยาเอก ถึงจะไม่สนใจความเห็นชอบ แต่ก็น่าจะบอกให้นางรู้ก่อน”หยางหลีเหว่ยหน้าบึ้ง “ไม่จำเป็น หากสกุลหลี่ไม่ใช้ความเป็นความตายของท่านแม่มาบีบบังคับ ข้าก็คงจะไม่แต่งนางและทำตามเงื่อนไขบ้าๆ ของป๋อหลี่จอมเจ้าเล่ห์นั่น”ครั้นนึกถึงตอนที่ตนต้องเดินทางไปจวนสกุลหลี่เพื่ออ้อนวอนให้หลี่เหวินจั๋วช่วยมอบยาให้ อ๋องหยางก็กำหมัดแน่น เขาแสดงท่าทีอ่อนน้อมจริงใจและยินดีจะมอบสิ่งที่คนผู้นั้นต้องการเพื่

ซุนมามาได้ฟังหลี่หยวนหยวนวิเคราะห์เช่นนี้ก็ถึงกับตะลึง นางคาดไม่ถึงว่าสตรีที่ไม่เคยสนใจอ่านเขียนตำราเพียงเฉียดกรายความตายครั้งหนึ่ง จะกลายเป็นคนชาญฉลาดเช่นนี้ “อันที่จริงก็นับว่าเขาเลือกสตรีได้อย่างเหมาะสม” หลี่หยวนหยวนยิ้ม “ดีแล้ว มีสตรีล้อมหน้าล้อมหลังเช่นนี้ต่อไปจะได้ไม่มาวุ่นวายกับข้า”ซุนมามาทำตาเหลือก “ดูท่านพูดเข้า” “เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ มากินมื้อเช้ากันดีกว่า” ไป๋เยว่กับไป๋ซวงรีบนั่งลงบนเก้าอี้ทันที “เจ้าค่ะ”หลี่หยวนหยวนได้แต่ส่ายหน้า ชะตากรรมของสตรียุคโบราณช่างน่าสงสารยิ่ง แต่จะว่าไป นางที่หลุดเข้ามาในยุคนี้นับว่าน่าสงสารยิ่งกว่าหยางหลีเหว่ยเดินทางไปถึงเขตเกิดภัยพิบัติก็นำเอาเสบียงที่รวบรวมมาออกแจกจ่ายชาวบ้าน ก่อนหน้านี้เขาปล่อยให้เป็นภาระของหนานกงโจวรองผู้บัญชาการสำนักมือปราบคนผู้นั้นรูปร่างสูงไล่เลี่ยกันกับเขา ใบหน้าแม้จะไม่ถึงถึงกับคมสันแต่ก็ดูนุ่มนวลน่ามอง คุณชายหนานกงผู้นี้ สตรีทั่วเมืองเฉินม่ายต่างใฝ่ฝันจะได้เป็นฮูหยินเอก แต่เขากลับไม่ไยดีผู้ใด“ว่าที่พี่ภรรยาของท่าน ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว ข้าไปสอบถามพวกทหารกับชาวบ้านละแวกนี้มาหมดแล้ว พ

ช่วงการทำศึกของเมืองเฉินม่ายนั้นกินเวลาหลายปี ทำให้เงินทองในจวนอ๋องแห่งนี้ต้องกระเบียดกระเสียร หากจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้นางไปถึงสามหมื่นตำลึง เห็นทีเขาต้องบอกให้พ่อบ้านช่วยหาวิธีประหยัดการใช้จ่ายในจวนเสียแล้ว “ได้! ข้าจ่ายก็ได้” เขาเบือนหน้าหนี “ภายในสองชั่วยาม เจ้ากับบ่าวทั้งหลายที่เจ้าพามา ต้องเก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วย้ายออกไปจากที่นี่” “จะบ้าหรือ ให้ข้าย้ายออกไปในคืนนี้ โดยมิได้เตรียมตัวล่วงหน้า ท่านอ๋องไม่ใจดำไปหน่อยหรือ” “เช่นนั้นเจ้าคิดจะไปเมื่อใด” “เมื่อท่านนำตั๋วแลกเงินมาจ่ายให้ข้าครบและนำหนังสือรับรองการหย่าจากศาลาว่าการมาได้ ข้าก็จะย้ายออกในวันนั้นทันที” หยางหลีเหว่ยกัดฟันกรอด เขาต้องข่มใจอดทนเอาไว้ ในเมื่อนางยอมตกลงแต่โดยดีแล้ว เขาไม่ควรต่อความยาวสาวความยืด “ได้! เช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าจะนำทุกสิ่งที่เจ้าต้องการมาให้ ส่วนเจ้าก็เตรียมตัวเก็บข้าวของเอาไว้ให้พร้อมเล่า ข้าให้เวลาเจ้าเก็บของแค่สองชั่วยามเท่านั้น” หยางหลีเหว่ยออกจากเรือนของนางไป หลี่หยวนหยวนสั่งบ่าวรับใช้ที่ติดตามนางมาจากจวนสกุลหลี่เก็บข้าวของให้เรียบร้อย

ตอนสายวันต่อมา อ๋องหยางเดินนำหน้าพ่อบ้านประจำจวนเข้ามาในห้อง หลี่หยวนหยวนมองกล่องในมือของพ่อบ้านพร้อมกับแย้มมุมปาก “หวังว่าคงจะครบสามหมื่นตำลึงนะเจ้าคะ” อ๋องหยางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเอามือไพล่หลัง “แน่นอน คนอย่างข้า หยางหลีเหว่ยพูดคำไหนคำนั้น” หลี่หยวนหยวนหันไปหาไป๋เยว่ “รับมานับที ถ้าครบแล้ว เราก็เตรียมตัวออกจากที่นี่ได้” “นี่เจ้า!” หยางหลีเหว่ยรู้สึกโทสะเริ่มปะทุ สตรีน่าตายผู้นี้พูดราวกับการหย่าขาดกับเขาเป็นการค้า ช่างไม่นึกถึงตอนที่นางหลงใหลในตัวเขาถึงขนาดให้บิดาใช้เล่ห์เหลี่ยมมาบีบบังคับให้เขาแต่งงานด้วยเสียเลย “ครบเจ้าค่ะ สามหมื่นตำลึง” ไป๋เยว่เงยหน้าจากกล่องและตั๋วแลกเงินปึกหนึ่งในมือ หลี่หยวนหยวนหันไปยิ้มน้อยๆ ให้กับสามี “แล้วใบหย่าเล่าเจ้าคะ” พ่อบ้านควักกระดาษแผ่นใหญ่ที่พับไว้ในอกเสื้อออกมา “นี่ขอรับ ท่านกับท่านอ๋องมีถือไว้คนละแผ่น ยืนยันว่าได้เลิกราจากกันอย่างถูกต้อง” “ขอบใจพ่อบ้านยง เช่นนั้นข้าจะย้ายออกจากที่นี่ในบ่ายวันนี้เลย” หญิงสาวหันไปมองสามีที่กลายเป็นอดีต “ท่านอ๋อง ขอให้ท่านโชคดีก็

“หย่า!” “ถูกต้อง เพิ่งหย่าเมื่อเจ็ดวันก่อนนี่เอง” “เจ้าเพิ่งแต่งงาน หย่าเร็วถึงเพียงนี้เชียว” ผีใต้ทำหน้าประหลาดใจ “อยู่กันไม่ได้ก็หย่ากัน แปลกที่ตรงไหน”คำตอบของ หลี่หยวนหยวนทำเอาบุรุษเจ้าของตลาดผีทำหน้าประหลาด ผีเหนือหยิบเอาตั๋วแลกเงินห้าสิบตำลึงออกมายื่นให้ หลี่หยวนหยวน “คุณหนูหลี่ รับเงินส่วนนี้ของเจ้าคืนไปเถิด” “ท่านผีเหนือ ข้ามิอยากได้เงินคืน แต่ความประสงค์อื่น” “ท่านต้องการให้พวกเราช่วยสิ่งใดหรือ” “ข้าต้องการองครักษ์ฝีมือดีสักคนหนึ่ง ยามนี้ในเรือนล้วนใหญ่ล้วนเป็นสตรี ข้าเคยถูกลอบสังหารมาก่อน เกรงว่าตนเองจะไม่ปลอดภัย” “ได้ ข้ารับปากจะหาองครักษ์สตรีฝีมือดีให้เจ้าหนึ่งคน เพียงแต่ค่าจ้างอาจจะแพงสักหน่อย” หลี่หยวนหยวนยิ้มพอใจ “ท่านว่าราคามาเถิด” “คนผู้นี้ฝีมือเทียบเท่าองครักษ์ขั้นหนึ่ง ค่าจ้างเดือนละห้าสิบตำลึง เจ้าจ่ายไหวหรือไม่” ซุนมามากับสาวใช้สองคนพากันตาโต “ห้าสิบตำลึง!” พวกนางร้องออกมาพร้อมกัน “นี่มันเท่ากับเบี้ยหวัดของหวางเฟยเลยนะเจ้าคะ” ซุนมามาขยับไปกระซิบก