All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 41 - Chapter 50

กุนซือเฉาติดตามอ๋องหยางมาด้วย พลันเขารู้สึกปวดท้องต้องการถ่ายทุกข์จึงขออนุญาตท่านอ๋องเพื่อไปเข้าห้องน้ำในลานจอดรถม้า ชายหนุ่มออกจากห้องน้ำมาได้ก็จูงม้าออกมายังถนน ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นหญิงสาวคุ้นตาผู้หนึ่ง ‘นั่น! อดีตพระชายามิใช่หรือ นางมีผู้ติดตามเป็นบุรุษตั้งแต่เมื่อใด’ เฉาเฟิงรู้สึกว่าบุรุษที่ถือกระบี่ยืนอยู่ข้างๆ หลี่หยวนหยวนดูทระนงองอาจ น่าจะเป็นผู้มีฝีมืออยู่พอสมควร หน้ากากหนังสีขาวฉลุลายก็ดูน่าสนใจ เขาลอบมองอยู่พักหนึ่งจึงรีบจูงม้าไปตามหาท่านอ๋อง “เมื่อครู่ข้าเห็นคุณหนูหลี่มากับสาวใช้และองครักษ์รูปงามผู้หนึ่งที่ลานจอดม้า” หยางหลีเหว่ยได้ยินก็หูผึ่ง “องครักษ์อย่างนั้นหรือ นี่นางถึงกับต้องมีองครักษ์ติดตามเลยหรือไร” “ขอรับ คนผู้นั้นสวมหน้ากากหนังสีขาว แต่ดูรูปร่างและท่วงท่าแล้วดูไม่เลวเลยทีเดียว” “ข้าให้นางมาพักที่เรือนเหอผิง มิให้อนุญาตให้มีบุรุษอยู่ด้วยเสียหน่อย เหตุใดนางจึงไม่รู้จักระวังชื่อเสียงบ้าง” กุนซือหนุ่มเลิกคิ้ว “แต่นางกับท่านอ๋องหย่าขาดกันไปแล้วนะ นางยังต้องระวังอีกหรือ”

เจิ้งตู้กับองครักษ์ที่ควบม้าตามติดอ๋องหยางมา ช่วยกันเข้าจับกุมคนร้าย ชิวต้าซานมาถึงก็รีบวิ่งไปหาหลี่หยวนหยวน “คุณหนูหลี่ เป็นอย่างไรบ้าง” หลี่หยวนหยวนกับหยางหลีเหว่ยนั่งเหยียดขาแนบข้างกันอยู่บนพื้น ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมององครักษ์ในหน้ากากพร้อมกัน “ไม่เป็นไร แค่ถูกสะบัดตกน้ำนิดหน่อย ฮัดเช้ย!” นางโบกมือไปมา ไป๋เยว่วิ่งตามมาข้างหลัง พอเห็นว่าผู้ที่ช่วยเหลือหลี่หยวนหยวนก็คืออ๋องหยาง นางจึงได้ถอนหายใจอย่าง โล่งอก หากปล่อยให้ผู้อื่นลงน้ำไปลากเอาคุณหนูขึ้นมา ชื่อเสียงของหลี่หยวนหยวนคงต้องจบสิ้น ดีที่เป็นสามีของคุณหนูที่ช่วยเหลือเอาไว้ “คุณหนูเจ้าคะ รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะดีกว่า ปล่อยทิ้งไว้เกิดเป็นไข้ขึ้นมาจะไม่ดี” “จริงด้วย รีบกลับกันเถอะ” หยางหลีเหว่ยได้ยินคำพูดห้วนๆ ที่องครักษ์สวมหน้ากากเอ่ยกับอดีตภรรยาก็รู้สึกขุ่นใจ “เจ้ากับองครักษ์ผู้นี้ ดูท่าจะสนิทสนมกันมากเลยทีเดียว” “อันที่จริง เขากับข้านับเป็นสหาย มิใช่นายจ้างกับลูกจ้าง” หลี่หยวนหยวนตอบห้วนๆ อ๋องหยางได้ยินก็หน้าตึง เม้มริมฝีปากเ

หลี่หยวนหยวนจ้องหน้าชิวต้าซานคล้ายจะขอร้องอยู่ในที “ท่านผีใต้ หากว่าจับสิงชางได้แล้ว ข้าจะขอให้ท่านช่วยดูแลเราสองแม่ลูกจนกว่าจะเดินทางถึงเมืองหลวงได้หรือไม่” สายตาขององครักษ์ร่างโปร่งเหลือบมองหน้าท้องของนางอย่างไม่ตั้งใจ “อืม ข้ารับปาก แต่ตอนนี้ข้าดูแลเจ้าคนเดียวคงไม่ได้แล้ว ความปลอดภัยของเด็กในครรภ์เจ้าสำคัญมาก หากคนร้ายบุกเข้ามาโจมตีเจ้าที่อยู่ในสภาพนี้ ข้ายากจะวางใจ” “ท่านกล่าวเช่นนี้ คิดจะทำเช่นไรหรือ” “ข้าจะเรียกคนมีฝีมือมาช่วยดูแลเจ้าเพิ่มอีกสองคน” หลี่หยวนหยวนสีหน้าไม่สู้ดี “พวกเขาไว้ใจได้หรือไม่” “ไม่ต้องห่วง คนของข้า ไว้ใจได้แน่นอน” “ดีเหมือนกัน ข้าคงไม่อาจเอาบ่าวรับใช้จากเรือน เหอผิงออกมาไว้ที่นี่ได้ทั้งหมด เพราะหากไม่เหลือคนอยู่ที่นั่นเลย เกรงว่าจะดูผิดปกติ” ซิวต้าซานเป็นคนออกไปว่าจ้างบ่าวรับใช้และสาวใช้มาใหม่สี่คน ซุนมามาอบรมพวกเขาเรื่องมารยาทในการรับใช้คุณหนูอย่างเคร่งครัด จากนั้นก็กำกับคนทั้งหมดทำความสะอาดเรือนใหญ่ เรือนรอง และเรือนครัว “ข้าว่าเรือนนี้คงต้องปรับปรุงอีกหน่อยให้เหมาะกับการเลี้ยง

“ท่านแม่ขอรับ ขอเวลาข้าสักหน่อยเถิด ข้ากับนางเพิ่งพบหน้ากันวันแต่งงาน ตั้งแต่รับพวกนางเข้ามา ข้าก็ต้องยุ่งกับการตามจับคนของเผ่าหมาป่าที่ลักลอบเข้ามาในเมืองอีก ในเมื่อพวกนางเป็นชายาของข้าแล้ว อย่างไรก็คงหนีกันไม่พ้น” หยางไท่เฟยถอนหายใจยาว “แม่ก็แค่ร้อนใจ อยากจะให้เจ้ามีทายาทสืบสกุลเร็วๆ จวนอ๋องจะได้ครึกครื้นขึ้นมาหน่อย” “หากท่านแม่ใส่ใจเรื่องทายาทก็เมียงมองหาสตรีที่เหมาะสมให้กับชิงจือเถิดขอรับ เขาอายุสิบหกแล้ว” หยางไท่เฟยได้ยินสิ่งที่บุตรชายทักก็ดวงตาเบิกกว้างขึ้น “จริงด้วย แม่ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เพิ่งผ่านวันคล้ายวันเกิดของเขามาไม่กี่วันนี่เอง เช่นนั้นต้องเรียกชายารองหลิ่วมาคุยกันเสียหน่อย” หยางหลีเหว่ยยิ้มน้อยๆ เขานึกโล่งใจที่ปัดเรื่องยุ่งยากออกไปพ้นตัวได้สำเร็จ หยางชิงจือน้องชายต่างมารดาของเขาไปเข้าร่วมกองทัพเมืองจู๋หลิงได้นานพอควรแล้ว หากว่ามารดาของเขาไปใส่ใจเลือกภรรยาให้กับหยางชิงจือก็จะเลิกมาเซ้าซี้เขาให้เข้าห้องหอ....แผนนี้นับว่าดียิ่ง เฉาเฟิงเดินทางไปถึงตำบลเฟิ่งฝูก็ประหลาดใจที่ได้เห็นโรงน้ำชาจาเรอสาขาที่สองมาตั้งอยู่ใกล้ล

เขายังจดจำตอนที่บิดาสิ้นชีพในสนามรบได้ ครานั้นจวนอ๋องอยู่ในสภาพง่อนแง่นเพราะถูกจับจ้องจากราชสำนัก ขุนนางในเมืองเฉินม่ายมีเพียงเหล่าทหารที่พร้อมยืนหยัดเคียงข้าง ส่วนขุนนางสายบุ๋นล้วนแต่เอาตัวรอด‘ข้าไม่เชื่อว่าการพึ่งพาผู้อื่นคือทางรอด วันหน้าหากมีวิกฤตเกิดขึ้นกับสกุลหยางอีกครั้ง เกรงว่าสกุลหนานกงกับสกุลหวางก็คงถอยหนี’หนานกงมี่เห็นหางตาของอ๋องหยางปรายมาทางตนเองแวบหนึ่งก็เกิดความปิติ ชุดที่นางเลือกมาสวมในวันนี้ ดึงดูดความสนใจของสามีได้จริงๆ‘เห็นทีท่านอ๋องจะชอบชุดนี้ของข้า ที่ผ่านมาเขาไม่เคยมองเช่นนี้เลยสักครั้ง’นางแอบก้มหน้ายิ้ม ในใจคิดจะตัดชุดสีเหลืองเช่นนี้อีกสักสองชุด แต่พอเงยหน้าขึ้นมา สามีก็เดินไปไกลแล้ว หญิงสาวจึงได้แต่มองตามแผ่นหลังแล้วถอนหายใจ ในเมื่อไม่อาจจะรั้งสามีให้สนใจได้ ชายารองทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับเรือนนอนของตนผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม คนจากจวนหนานกงมาขอพบหนานกงมี่เพื่อแจ้งข่าวใต้เท้าหนานกง เมื่อนางได้ยินว่าบิดาล้มป่วยกะทันหันจึงรีบไปขออนุญาตหยางไท่เฟย “เจ้าไปเถิด ข้าจะฝากของเยี่ยมไปให้บิดาของเจ้าด้วย” หยางไท่เฟยหันไปหาหยุนมามา “เจ้าไปเตรียมของเยี่ยมให